typographos

Κι άλλοτε έτυχε το ίνμποξ άδειο. Και το τηλέφωνο σιωπηλό. Πρώτη φορά είναι; Και μετά από κάποιαν ώρα το βράδυ, οι δρόμοι ερημώνουν κι οι βιτρίνες ξεμένουν μοναχές – πάντα έτσι γίνεται. Πώς οι γιορτές αυτά τα βάφουν τόσο στενάχωρα; Κι ίσως θυμωμένα; Φταίει κάποιος; Γιατί κοιτάνε λυπημένα; Να ’ναι κούραση; Είναι. Να ’ναι κι άγχος – να προλάβω; Είναι κι αυτό. Θα φτάσουν τα λεφτά; Και κάνει και κρύο. Ο άλλος, δεν τον είδα να ζορίζεται. Πού τα βρίσκουν ρε παιδί μου; Τ’ αυτοκίνητα θεόρατα και τα βρεμμένα τζάμια και τ’ αλάρμ τα αναμμένα. Εγώ δεν έχω καταλάβει; Πώς γίνεται; Αληθή όλα – κι όμως. Κάτι διαφεύγει απ’ την περιγραφή. Άμα ερωτηθείς και τι ακριβώς περίμενες να συμβεί χρονιάρες μέρες και δεν συνέβη, τι διαφορετικό από τις άλλες μέρες, και γιατί τώρα ειδικά σ’ έπιασε η στενοχώρια, τώρα, μες τα φώτα και τα στολίσματα, και τα διπλοπαρκαρισμένα – βλέπεις; δεν απαντάς με σαφήνεια. Ίσως πεις γι’ αγάπη. Ή θα το πας στη συμπόνοια, ξερωγώ – μπορεί να περάσεις στα λεφτά, ή να μπει στο παιχνίδι κ...

Όχι, η φωτογραφία δεν δείχνει τον άνθρωπο. Είναι μόνο μια αποτύπωση μιας οπτικής. Μια στιγμή. Από μια μεριά. Περίπλοκο; Όχι. Απλό. Σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας. Με φως; χωρίς φως; με συννεφιά; μες το σπίτι; στη θάλασσα; στο πορτατίφ στο σαλόνι το βράδυ; πάντως σε μια στιγμή. Από ένα μέρος, κι όχι από άλλο. Από αριστερά; από δεξιά; μπροσπίσω; αποπάνω; πλάγια και κάτω; από μακριά; από κοντά; κοντόμακρια; μακριόκοντα κι απόμερα; Και μιας οπτικής κι όχι άλλης. Από κει που καταλάβαινε αυτός που πήρε τη φωτογραφία. Από κει που ένιωσε. Ή δεν ένιωσε. Από κει που θέλησε. Η όχι; Από κει που βρέθηκε ή από κει που μπόρεσε. Τόσο μπόρεσε, τόσο κατάλαβε, τόσο έκανε. Τόσο σκέφθηκε. Και βάλε ακόμη: τι κάμερα έπαιζε, πώς διάβαζε το φως, αν ήταν καλός ο φακός κι αν καταλάβαινε τις αποχρώσεις το φιλμ – ήταν φιλμ αλήθεια ή ήταν κάνα κινητό; Και πότε γίναν αυτά; Τότε που ήταν ασπρόμαυρα; Μήπως όταν τα κινητά πιάναν μόλις λίγα πιξελάκια κι αυτό ήταν όλο; Μήπως αργότερα, με τα χάι σούπερ ντούπερ ανάλ...