Να ’σαι, λέει, πριγκιποπούλα. Αναθρεμμένη με μαμές και παραμάνες. Με δούλες και με γριές σοφές, να περιμένουν τι θα πεις για να σε βάλουν σε σειρά. Να σου κεντούνε τα μαλλιά ψιλό μαργαριτάρι το βελόνι το χρυσό. Και να σου τραγουδάνε. Για σένα όλου του κόσμου η προσευχή. Μη βρέξει και μη στάξει. Να συμβουλεύονται τις μάγισσες, σήμερα κοιμήθηκε τ’ ανάσκελα, αύριο εκεί το άφησε το προσόψι της, τάδε όνειρο μας είπε, τι λεν κυρά μου τα σημάδια; Να ’σαι λοιπόν το κέντρο του κόσμου, πα να πει. Και μια μέρα έρχεται το νέο του παραμυθιού: το βασιλόπουλο που θέλει να παντρευτεί. Να πάνε λέει οι έμορφες κι οι αρχοντοπούλες, να πάνε λέει στο παλάτι, που τις θέλει να τις δει. Να δει ν’ αποφασίσει. Ποια θα πάρει γυναίκα του. Ποια είναι η πιο καλή. Η πιο όμορφη κι αστραφτερή. Κι η πιο λαμπρή και έξυπνη. Μαζί παν αυτά. Να βρει ποια θα σηκώσει στους ώμους της το Βασίλειο. Ποιας η μέση η δαχτυλιδένια έχει αντοχή και κρατάει σύμπαντα, και ποιας ο νους σοφία παραγωνίζεται, να κρατήσει στη θέση της τη Χώρα...
Και ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν με δέκα παρθέναις, ὁποῦ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὐτῶν ἐξῆλθον εἰς συναπάντησιν τοῦ νυμφίου. Πέντε δὲ ἐξ αὐτῶν ἦσαν φρόνιμοι καὶ πέντε μωραί. Αἱ μωραὶ έλαβον τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν αλλ' οὐκ ἔλαβον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔλαιον· αἱ φρόνιμοι όμως, μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν, ἔλαβον και ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν. Χρονίζοντος λοιπόν τοῦ νυμφίου, ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον. Και τότε, μέσης της νυκτὸς, κραυγὴ γέγονεν: ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς συναπάντησιν αὐτοῦ. Τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι κι έσιαξαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν. Και λεν αἱ μωραὶ ταῖς φρονίμοις: δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται. Ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι και λέγουσι: μήπως δεν ἀρκέσει το έλαιον ἡμῖν καὶ ὑμῖν· καλύτερα πορεύεσθε πρὸς τοὺς πωλοῦντας να αγοράσετε. Ἀπερχομένων λοιπόν αὐτῶν να ἀγοράσουν, ἦλθεν ὁ νυμφίος καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα. Κατόπιν ἔρχονται καὶ αἱ υπόλοιπαι παρθένοι λέγουσαι: κύριε, κύριε, ἄνοι...