Λωφῶσι, γράφει ο Ησύχιος, θα πει παύουσιν. Και λωφῆσαι, λέει το Μέγα Ετυμολογικόν, θα πει παύσασθαι. Όπως όταν βγάζουμε τον ζυγό από τα υποζύγια και τ’ αφήνουμε να ξαποστάσουν. Λωφάω, γράφει ο Σταματάκος, θα πει αναπαύομαι από την κούραση, ξεκουράζομαι, ανακουφίζομαι. Ο Chantraine συμφωνεί: λωφάω, λωφήσω, λελώφηκα – θα πει σταματώ, ανακουφίζομαι, παύω. Λωφήιος ο ανακουφιστικός και λώφησις η ανακούφιση, και με ιατρική σημασία. Κι ο Πανταζίδης στο Ομηρικόν Λεξικόν, κι αυτός συμφωνεί: λαμβάνω αναψυχήν, παύω. Και αναφέρει και το καταλωφάω, που περιέπεσε στη σημασία στέκομαι ακίνητος και σιωπηλός. Μάλιστα, κύριε. Λωφάζω. Κοινώς λουφάζω και λουπάζω. Λ’φάξτε! προστάζει αυστηρώς η παπαδιά τα κορίτσια, στο Χριστό στο Κάστρο. Σιωπή! Πάψτε! Που εκείνους τους καιρούς σήμαινε κάτι παραπάνω: αλίμονό σας αν ξαναδώσετε σημεία ζωής. Και τέλος, λουφάρω, δηλαδή βρίσκω τρόπους να μην τις κάνω τις δουλειές. Ιδίως όταν είναι επιβεβλημένες. Ή να μην τις κάνω ακριβώς. Παραλλαγή πάλι είναι μία ελαφρώς διαφορετ...
Γ ράφει, που λες, φίλος τη σκέψη του σε βινιετούλα, μια σύντομη φρασούλα, σαν απόφθεγμα, από κείνες που γράφουμε μέσα σε χρωματιστό παραλληλόγραμμο στον τοίχο μας στο φέισμπουκ: «Το πρόβλημα δεν είναι οι θρησκείες, αλλά το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο». Και έτερος φίλος εις απάντησιν προτείνει στα σχόλια: «Μα αν υπήρχε υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο δεν θα υπήρχαν οι θρησκείες ως μια ωραία διαχρονική και συνήθης αιτία πολέμου. Θα τις διδασκόμαστε στις “φιλοσοφικές” εκδοχές τους. Δεν θα κάναμε θρησκευτικά και κατηχητικό αλλά θρησκειολογία.» Με δυο τόσο σύντομες φρασούλες, τίποτε δεν είναι απόλυτα σίγουρο, πώς ακριβώς σκέφθηκαν οι γράψαντες. Αλλά γι’ αυτά τα θέματα συζητάμε από πολύ παλιά, και τέτοιου τύπου φράσεις δεν ακούγονται για πρώτη φορά. Εμείς θα πάρουμε την πρωτοβουλία —ελπίζουμε να μας το συγχωρέσουν οι φίλοι— να τις αποσυνδέσουμε από τα πρόσωπα. Με βάση τον ευδιάκριτο ιδεότυπο, με βάση αυτό που νομίζουμε ότι εννοούν, θα προχωρήσουμε στις δικές μας σκέψεις. Από την πρώτη φράση καταλαβ...