typographos

Ω  βουλή! Λόγους καλούς φέρνω, και θέλω τα καλά πρώτα να σας αγγείλω! «ὦ βουλή, λόγους ἀγαθοὺς φέρων εὐαγγελίσασθαι πρῶτον ὑμῖν βούλομαι». Αυτό θα πει ευαγγελίζομαι. Λέω τα καλά. Ευαγγέλιο θα πει τα νέα τα καλά. Κι Ευάγγελος, ο άγγελος καλών. Ευαγγελισμός είναι το νοσοκομείο, εκεί, στην Υψηλάντου. Και Μαρασλή. Με την πλάτη στο Χίλτον άμα κοιτάξεις, αυτό βλέπεις. Θεόρατο. Από κει ώς πέρα. Βάλε ορόφους, βάλε διαδρόμους – χάνεσαι. Κόσμος, κακό, νοσοκόμες, παράθυρα, παλιά μπογιά και ανθρώποι βιαστικοί, καροτσάκια, τροχήλατα, σωληνάκια, δουλειές να προφτάσουν, οι ασθενείς που περιμένουν – ξέρεις τι ’ναι να περιμένει ο άνθρωπος; Και καλά κάνα παιδί, κάνα κορίτσι της παντρειάς, κάνα παλικάρι – δεν έχουν ανάγκη αυτοί. Αλλά ο γέρος κι ο ανήμπορος; Άμα το δέρμα ρυτιδιάσει, άμα μπει ωχ με ξεχάσανε, ωχ δε στάζει ο ορός, ωχ τραβάει ο καθετήρας – τα πράματα στραβώνουν. Μετά δε σκέφτεσαι φυσιολογικά. Αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται οι συνειρμοί οι ανάποδοι, και πού είναι, και τι κάνουν, γιατί δεν ...

Που λες Γιώργο μου, εκεί που καθόμαν, ακούω έντρομος μια φωνή: – Πώς συλαβίζεται ρε ο έντρομος; Αμάν, λέω. Αυτό ήταν. Τέλος. Ότι χαρίκαμε, χαρίκαμε. Ήρθε η ώρα να το φτύσουμε πετρέλεο. Τώρα; Και πού ξέρω γώ ο καϋμένος πώς συλαβίζεται ο έντρομος; Εγώ δεν έχω βλάψει ούτε μυρμύγκι. Και φτωχούς δίνω ότι μου περσεύει, και τα παιδιά μου φροντίζω, και σχολείο πήγα – δεν έχω πειράξει άνθρωπο. Έν, τρό και μός, ακούγεται μια φωνή. Είναι προφανές ρε. Διότι η ετοιμολογία έχει το πρόθυμα έν και την κατάληξη τρόμος. Κάπως έτσι το είπε. Ότι άλλος ο τρόμος, κι άλλος ο έν. Και πάνω κει, λέει ένας άλλος, και γιατί ρε ναν τη χορίσουμε έτσι τη λέξη; Επιδί έτσι σαρέσει εσένανε; Πο πο Γιόργο μου είχε πάρει φοτιά το πράμα με το καλιμέρα, και δεν ήξερα τι να κάνω. Διότι εν και τρόμος σημαίνει ότι βρήσκομαι σε θέση τρόμος, το είπανε. Κατάλαβες Γιόργο μου; Έτσι είναι το δίκαιο. Άρα, από δω πάει το έν, κι από κει ο τρόμος, το κατάλαβες; Όχι ρε, πετιέτε άλλος. Ντρόμος πάει όλο μαζί. Ο ντρόμος είχε τη δική του ιστ...

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...

Ν αι, το γνωστό ζήτημα: καταγγέλλεται ότι χρησιμοποιούνται οι προστακτικές «υπέβαλε», «κατέθεσε», αντί του ορθού «υπόβαλε», «κατάθεσε», κ.λπ. Και μάλιστα η παράβασις γίνεται από γραμματιζούμενους. Σε μόλις χθεσινή ανάρτηση στην ομάδα μας, ειπώθηκαν, σε διάφορους τόνους και με διάφορους τρόπους, τα γνωστά: η μια σκέψη που λέει ότι τι δουλειά έχει στην προστακτική αορίστου μια χρονική αύξηση αφού είναι μορφολογικό λάθος, και η άλλη που λέει ότι δεν πρόκειται για αύξηση αλλά για φωνολογικό φαινόμενο: η προστακτική δανείζεται το αοριστικό καλούπι του ρήματος. Τα είπαν καλά και τρίκαλα οι φίλοι, άλλοι έτσι, άλλοι αλλιώς. Ανάμεσα σε πολύ σοφότερους εμού, δεν έκρυψα κι εγώ τη δική μου γνώμη. Που είναι ότι πρόκειται για τόνο που ανεβαίνει κι όχι για λάθος αύξηση. Κι έχω μια ιστορία να μοιραστώ. Ιστορία που μου φάνηκε ότι άξιζε τον κόπο να γίνει αυτοτελής ανάρτηση. Είμαι της γενιάς που άκουσε δημοτική μόνο καθώς τέλειωνε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Όχι, δε θα αποκαλύψω αν αυτό που τέλειωσα λεγ...

Κι άλλοτε έτυχε το ίνμποξ άδειο. Και το τηλέφωνο σιωπηλό. Πρώτη φορά είναι; Και μετά από κάποιαν ώρα το βράδυ, οι δρόμοι ερημώνουν κι οι βιτρίνες ξεμένουν μοναχές – πάντα έτσι γίνεται. Πώς οι γιορτές αυτά τα βάφουν τόσο στενάχωρα; Κι ίσως θυμωμένα; Φταίει κάποιος; Γιατί κοιτάνε λυπημένα; Να ’ναι κούραση; Είναι. Να ’ναι κι άγχος – να προλάβω; Είναι κι αυτό. Θα φτάσουν τα λεφτά; Και κάνει και κρύο. Ο άλλος, δεν τον είδα να ζορίζεται. Πού τα βρίσκουν ρε παιδί μου; Τ’ αυτοκίνητα θεόρατα και τα βρεμμένα τζάμια και τ’ αλάρμ τα αναμμένα. Εγώ δεν έχω καταλάβει; Πώς γίνεται; Αληθή όλα – κι όμως. Κάτι διαφεύγει απ’ την περιγραφή. Άμα ερωτηθείς και τι ακριβώς περίμενες να συμβεί χρονιάρες μέρες και δεν συνέβη, τι διαφορετικό από τις άλλες μέρες, και γιατί τώρα ειδικά σ’ έπιασε η στενοχώρια, τώρα, μες τα φώτα και τα στολίσματα, και τα διπλοπαρκαρισμένα – βλέπεις; δεν απαντάς με σαφήνεια. Ίσως πεις γι’ αγάπη. Ή θα το πας στη συμπόνοια, ξερωγώ – μπορεί να περάσεις στα λεφτά, ή να μπει στο παιχνίδι κ...

Όχι, η φωτογραφία δεν δείχνει τον άνθρωπο. Είναι μόνο μια αποτύπωση μιας οπτικής. Μια στιγμή. Από μια μεριά. Περίπλοκο; Όχι. Απλό. Σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας. Με φως; χωρίς φως; με συννεφιά; μες το σπίτι; στη θάλασσα; στο πορτατίφ στο σαλόνι το βράδυ; πάντως σε μια στιγμή. Από ένα μέρος, κι όχι από άλλο. Από αριστερά; από δεξιά; μπροσπίσω; αποπάνω; πλάγια και κάτω; από μακριά; από κοντά; κοντόμακρια; μακριόκοντα κι απόμερα; Και μιας οπτικής κι όχι άλλης. Από κει που καταλάβαινε αυτός που πήρε τη φωτογραφία. Από κει που ένιωσε. Ή δεν ένιωσε. Από κει που θέλησε. Η όχι; Από κει που βρέθηκε ή από κει που μπόρεσε. Τόσο μπόρεσε, τόσο κατάλαβε, τόσο έκανε. Τόσο σκέφθηκε. Και βάλε ακόμη: τι κάμερα έπαιζε, πώς διάβαζε το φως, αν ήταν καλός ο φακός κι αν καταλάβαινε τις αποχρώσεις το φιλμ – ήταν φιλμ αλήθεια ή ήταν κάνα κινητό; Και πότε γίναν αυτά; Τότε που ήταν ασπρόμαυρα; Μήπως όταν τα κινητά πιάναν μόλις λίγα πιξελάκια κι αυτό ήταν όλο; Μήπως αργότερα, με τα χάι σούπερ ντούπερ ανάλ...