typographos

Η πραγματικότητα φθάνει σε μας με θραύσματα και ψιθύρους[1]. Οι αισθήσεις μας προσλαμβάνουν μικρό μόνο φάσμα της[2]. Κι αυτό το ελάχιστο σπεύδει να το (δια/παρα)μορφώσει, κυριολεκτικώς κατά το δοκούν, το ίδιο το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για την κατανόησή της: ο νους. Γι’ αυτό και παράλληλα χρησιμοποιούμε και πάσης άλλης φύσεως εργαλεία. Ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε. Πιστεύουμε σε θεούς και δαίμονες, χορεύουμε, θαυμάζουμε. Ερωτευόμαστε. Ταυτιζόμαστε και μιμούμαστε. Φιλοσοφούμε, θυμώνουμε, θυμόμαστε, υποκρινόμαστε και ονειρευόμαστε. Και παίζουμε. Κι ό,τι καθιζάνει, απ’ όλες τις λειτουργίες, πάει κατά νου. Σε χρόνο δεύτερο. Και τρίτο. Μετά. Εκ των υστέρων. Αφού κατακαθίσει ο αχός. Το πουλί της σοφίας μόνο αφού βραδιάσει φτερακίζει [3]. Από πολύ παλιά δουλεύουμε και το ψηφιδωτό. Ψηφίδες μικρές, κομματάκια υαλόμαζα ή από πετρώματα. Κάθε ψήγμα κι ένα κόσμημα. Κι όταν δούμε το όλον από απόσταση, δεν είναι πια οι ψηφίδες του. Είναι άλλο. Και δουλεύουμε και τις λίστες. Ίσως απ’ όλα τα εργαλεία μ...

Θυμήθηκα ένα παλιό παιδικό ποίημα του Dr. Seuss που ακούγεται στο καταπληκτικό « Fracture » του Gregory Hoblit ( Anthony Hopkins , Ryan Gosling , David Strathairn , Rosamund Pike και Embeth Davidtz ). Dr. Seuss: Oh, the Places You’ll Go! (απόσπασμα) Σου βαστάει να μείνεις έξω; Σου βαστάει μέσα να μπεις; Πόσα έχεις για να χάσεις; Πόσα κέρδη να χαρείς; Άντε, μπήκες. Και; Τι κάνεις; Από δω πας ή από κει; Λίγο κείθε; Λίγο δώθε; Κι ίσως όχι παρακεί; Μπερδεμένος θα σταθείς, στα δρομάκια θα χαθείς, τις τρεχάλες θ’ αρχινίσεις, άγρια μέρη θα γνωρίσεις χίλες χώρες θα διανύσεις, και στο τέλος, θα το δεις: στο πιο άχρηστο το μέρος, κει θα πας και θα σταθείς. Εκεί που περιμένεις. Γι’ αυτούς που περιμένουν. Το βαγόνι για να φύγει. Ή το πλοίο για να ’ρθεί. Ή το κάρο για να φύγει. Ή το γράμμα για να ’ρθεί. Τη βροχή να ξεκινήσει. Η την πόρτα να χτυπήσει. Ή το χιόνι να χιονίσει. Ή εκείνον ν’ απαντήσει. Ή χρυσάφια να φορέσεις. Ή το νέο σου βρακί. Ή την τύχη να την είχες να το πας απ’ την αρχή. Από...

Όμορφα είναι εδώ. Κοίτα! Μακριά φωτοκοπάει ο ποταμός! Χαλί ολόχρωμο ξαπλώνεται το λιβάδι. Λευκαίνουν τα σύννεφα. Δεν έχει άνθρωπο εδώ. Είναι ήσυχα. Μοναχά ο Θεός κι εγώ. Λουλούδια. Κι ένα γέρικο πεύκο. Κι εσύ, όνειρό μου. Γκαλίνα Γκαλίνα , 1870-1942 Απόδοση: Κωνσταντίνος Παπαλέξης . Здесь хорошо… Взгляни, вдали огнем Горит река; Цветным ковром луга легли, Белеют облака. Здесь нет людей… Здесь тишина… Здесь только Бог да я. Цветы, да старая сосна, Да ты, мечта моя! Галина Галина (Глафира Николаевна Мамошина) 1870-1942 ------------------------------ (Αφιερωμένο.)

Φάε το φαΐ σου. Αμαρτία να το πετάξουμε. Έχεις γίνει σαν τέρας. Σταμάτα να τρως. Τι πάρτι είναι αυτό που θα πας; Θα έχει και αγόρια; Η φίλη σου παντρεύτηκε. Και είναι και μικρότερή σου. Στην Ψυχιατρική, ο όρος διπλός δεσμός ( double bind ) είναι του ανθρωπολόγου Gregory Bateson και χρησιμοποιήθηκε κατά τη συστημική διερεύνηση της φύσης, της αιτιολογίας και της θεραπείας της σχιζοφρένειας. Arthur C. Clarke , « 2001: A Space Odyssey »: Ο άτυχος HAL 9000 , ο υπερυπολογιστής του Discovery One , του γιγαντιαίου σκάφους που ταξιδεύει προς τον Δία, πέφτει θύμα διπλού δεσμού. Ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής κυκλωμάτων, προγραμματισμένο να είναι απολύτως ακριβές και αλάθητο, προικισμένο με ανθρώπινη νοημοσύνη, τροφοδοτείται με την εντολή που θα οδηγήσει στην κατάρρευσή του: να μη φανερώσει στους αστροναύτες, στον David Bowman, τον Frank Poole και τους άλλους τρεις που βρίσκονται στις κάψουλές τους σε νάρκη, τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού. Να τους πει, δηλαδή, ψέματα. Ο καθαρός, ο τέλειος, ο...

Creo en Dios, Padre todopoderoso, Creador de cielo y tierra. Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν ουρανού και γης. Μίσα Κριότζα ή Μίσα Κριόσα στα castellano rioplatense , τα Ισπανικά της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Κρεολή Λειτουργία. Λειτουργία στην τοπική γλώσσα. Μια από τις πρώτες Λειτουργίες που γράφτηκαν αμέσως μετά τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού (Βατικανό II, 1962-1965) κατά την οποία, μεταξύ άλλων, επετράπη η χρήση τοπικών καθομιλουμένων αντί της μέχρι τότε χρησιμοποιούμενης Λατινικής κατά τη Θεία Λειτουργία. Τα μέρη, πάντρεμα του Λατινικού τυπικού και τοπικών λαϊκών υφών: Kyrie (Vidala – Baguala), Gloria (Carnavalito – Yaravi), Credo (Chacarera trunca), Sanctus (Carnaval cochabambino) και Agnus dei (Estilo pampeano). Ariel Ramírez (1921-2010). Συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας. Γιος Ισπανού δασκάλου, μετανάστη στην Αργεντινή. Μελετητής της Αργεντίνικης μουσικής. Κατά παρότρυνση του θρυλικού Atahualpa Yupanqui , παράλληλα με τις μουσικές του σ...

Aida, un'opera in quattro atti di Giuseppe Verdi. Preludio. Andante mosso. Μοναχικά βιολιά. Ήχοι παράξενοι. Χρωματικοί. Θέμα επίμονο. Σαν κάθιδρη σκέψη. Σαν μαύρη σκιά που έρπει. Σαν ζόφος που τρυπώνει. Αβεβαιότητα που σέρνεται. Σαν τον λεκέ που απλώνεται στο υλικό. Που διαδίδεται. Σα μόλυνση. Βαθιά, σαν φόβος. Όμως τα γεγονότα βροντούν. Κι οι σκιές τρομάζονται. Αφού εγκατέστησαν την απροσδιόριστη ρωγμή στον κόσμο, τρέχουν τώρα να χαθούν κυνηγημένες. Και τι γεγονότα! Έρωτας. Φλογερός κι ομολογημένος. Δύσκολος. Και πόλεμος. Ο Αιθίοπας τολμά και πάλι να προκαλέσει. Απειλεί τις Θήβες και την Κοιλάδα του Νείλου. Να 'ρθεί ο Αγγελιαφόρος. Να διαπιστώσουμε. Να συμβουλευτούμε την Ίσιδα, την Υπέρμαχο! Πόλεμος και θάνατος στον Ξένο! Σίδερο και φωτιά. Κέρδος και απώλεια. Νίκη και ήττα. Κάθε νέο λιθάρι κάτι οικοδομεί, όμως και κάτι φράζει, λιγοστεύοντας τον διαθέσιμο χώρο. Κάθε καινούρια απόφαση στενεύει τον ορίζοντα. Οι άνθρωποι γίνονται οι επιλογές τους. Ο πόλεμος κερδίζεται. Αλλά ο έρωτ...

Εἴθ᾽ ὤφελ᾽ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος Κόλχων ἐς αἶαν κυανέας Συμπληγάδας... Κι όμως. Η Αργώ πέταξε. Πέρασε τις μαύρες Συμπληγάδες. Προνευστασμός. Σκαμπανέβασμα. Πέταγμα και βύθισμα, κατά τον διαμήκη άξονα του σκάφους. Τα βράχια ν' ανοίγουν και να κλείνουν. Μια να τα βλέπεις σαν έτοιμα να σε συντρίψουν. Κι ύστερα ο ουρανός, λες και όρμησες να πετάξεις και πουθενά δεν πατάει το πλοίο. Και μετά η βύθιση. Στο μαύρο το νερό που έχει μεριάσει να σε καταπιεί. Χάος. Κι ύστερα πάλι από την αρχή. Βράχια, ουρανός, το μαύρο το νερό. Πώς να περάσεις; Κι όμως. Η Αργώ πέρασε. Και φάνηκε στ' ακροθαλάσσι της Κολχίδας. Τα παλικάρια σηκώσαν τα κουπιά στον αέρα. Τράβηξαν το σκάφος στα ρηχά. Όρισαν βάρδιες. Απλώσαν τα σκουτιά να στεγνώνουν. Βγήκαν να λιάζονται. Μπράτσα, στήθη, και μαλλιά βρεγμένα. Και πέρασε ο Ιάσονας στη χώρα του Αιήτη. Που να μην έσωνε. Τον είδε η νια η μάγισσα η κόρη του κι έχασε το φως της. Τον λεβέντη. Τον μυαλωμένο. Τον ομορφάντρα τον πολιτισμένο. Από τη χώρα του κανόνα και ...

Rustin Spencer "Rust" Cohle is a gifted but deeply troubled detective in the first season of the anthology crime drama television series "True Detective" on HBO. He is a fictional character, a pessimist, and a cynic who believes that human beings are nothing more than "sentient meat". Newly transferred to the LSP's criminal investigation division (CID), he devotes every available minute to investigating even the slightest details of the crime, meticulously keeping extended notes on every imaginable aspect. Cohle is renowned for his memorable quotes, one of which is the following: "I think human consciousness is a tragic misstep in evolution. We became too self-aware, nature created an aspect of nature separate from itself, we are creatures that should not exist by natural law. We are things that labor under the illusion of having a self; an accretion of sensory, experience and feeling, programmed with total assurance that we are each somebody, whe...

Γυναίκα, η μία Επτά ηρωίδες του Arthur Schnitzler στον « Ανατόλ ». Επτά γυναίκες. Είναι επτά σκηνές με ισάριθμα περιστατικά αρσενικής επιπολαιότητας. Δονζουανικής συμπεριφοράς του επώνυμου χαρακτήρα, του Ανατόλ. Παίζονται και οι επτά από μία ηθοποιό. Στην Ελλάδα, Τζούλη Σούμα με την καθοδήγηση του Γιάννη Βούρου (2018-19). Πρώτη διδάξασα η Κάτια Δανδουλάκη με τις οδηγίες του Ζιλ Ντασέν (1987-88). Ευκαιρία να ξεδιπλωθεί όλη η ερμηνευτική δεξιοτεχνία της πρωταγωνίστριας που πρέπει να περάσει από την Κόρα στην Άννι κι από τη Γκαμπριέλ στην Έλσα, να γίνει Μπιάνκα, να αλλάξει σε Έμιλι και να φθάσει στην Ιλόνα. Ανάμεσα στα μυριάδες άλλα που αναρωτιόμαστε όταν προσπαθούμε να ξεμπλέξουμε τα νήματα ενός έργου: τι κοινό έχουν αυτές οι επτά γυναίκες μεταξύ τους; Τι κοινό έχουν η πρώην φιλενάδα και τώρα παντρεμένη Γκαμπριέλ με τη Μπιάνκα από το τσίρκο; Ή η γλυκειά Κόρα με την αποφασισμένη Άννι; Ακόμη δυσκολότερη γίνεται η αναρώτηση αν, αναπόφευκτα, εισαγάγουμε και πρόσωπα που δεν εμφανίζονται ...