typographos

Καθαγιάζω: ἐξαγιάζω, καθιστῶ τι ἱερόν, ἅγιον. Έτσι γράφει ο Πάπυρος - Λαρούς, έκδοση 1963. Και συνεχίζει: καθαγιασμός ὁ: ἡ μεταβολή, («μετουσίωσις» – «transubstantio») τῶν εὐχαριστιακῶν εἰδῶν, τοῦ ἄρτου δηλαδὴ καὶ τοῦ οἴνου, εἰς σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ. Αὕτη, κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς Ὀρθοδόξου Εκκλησίας, επιτελείται κατὰ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν τῇ εὐχῇ τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς τῶν λειτουργιῶν. Κατά την Αγία Αναφορά. Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου. Δηλαδή κατά την μεγάλη ευχαριστιακή προσευχή στο κέντρο κάθε καθιερωμένης Θείας Λειτουργίας. Εκεί όπου γίνεται η επίκληση του Αγίου Πνεύματος. Σκοπός: η διαχείριση της ύλης. Από πράμα, να γίνει άγιο. Είναι διαδικασία. Έχει τη σειρά της. Πώς θα γίνει το μυστήριο του Ευχελαίου με λαδάκι απλό – δεν πρέπει το λάδι να γίνει άγιο; Πώς θα γίνει Θεία Ευχαριστία, πώς θα γίνει Βάπτισμα με νερό της βρύσης; Δε χρειάζεται η παρουσία της Χάριτος; Η επιστασία του θείου; Δε θα τον επικαλεστεί ο ιερέας; Και μάλιστα την τρίτη των υποστάσεών του: το Άγιο ...

La Gazzetta Musicale di Milano è uno storico settimanale italiano, fondato a Milano nel 1842. Pubblicato da Casa Ricordi, è stato uno dei primi periodici italiani a trattare di musica, politica, attualità e spettacoli teatrali. Δ εν είναι και τίποτε δύσκολα ιταλικά: «Η Gazzetta Musicale di Milano είναι ένα ιστορικό ιταλικό εβδομαδιαίο περιοδικό που ιδρύθηκε στο Μιλάνο το 1842. Εκδιδόμενο από τον οίκο Casa Ricordi, υπήρξε ένα από τα πρώτα ιταλικά περιοδικά που ασχολήθηκαν με τη μουσική, την πολιτική, την επικαιρότητα και τις θεατρικές παραστάσεις.» Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 1842, Domenica 2 gennaio 1842. Τότε εκδόθηκε il primo numero, το τεύχος ένα. Η γκαζέτα φιλοδοξούσε να καλύψει κάθε τι καινούριο στον τομέα της μουσικής. Κυριακές έβγαινε, ώς το 1895. Κι ύστερα, ώς το 1902, κυκλοφορούσε κάθε Πέμπτη. Με διακοπές κάποιες φορές, λόγω ανωτέρας βίας, αφού δεν έκανε πάντα ησυχία στην Ιταλία εκείνα τα χρόνια, αλλά σε γενικές γραμμές επέμεινε με συνέπεια να ασχολείται με σοβαρή κριτική, στα χνάρι...

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...

Ένα ήταν, υποτίθεται, το βασίλειο. Ένα και μέγα και κραταιό. Και τ’ όνομα αυτού, Ισραήλ. Με τις δώδεκα φυλές του. Και τους μεγάλους βασιλείς του, τον Σαούλ, τον Δαυίδ και τον Σολομώντα. Βασίλειο που άνθισε μετά την μεγάλη Έξοδο από την Αίγυπτο, και την εγκατάσταση στη Γη Χαναάν. Τον καιρό που οι Φοίνικες αλώνιζαν στη Μεσόγειο. Λίγο πριν τον μεγάλο Τρωικό Πόλεμο, και την κατάρρευση του Μυκηναϊκού Πολιτισμού που ακολούθησε. Και την κάθοδο των Δωριέων στην Πελοπόννησο. Το Μέγα Βασίλειο που διασπάστηκε. Και που χωρίστηκε στα δύο. Γιατί ήταν μεγάλα και φιλόδοξα τα σχέδια, κι έβγαινε βαριά η φορολογία. Δύσκολοι λογαριασμοί. Πολλές οι γυναίκες τού Σολομώντα, και πολλές και οι θεότητες. Οι δέκα φυλές συνέπηξαν τον Βορρά, το Βασίλειο του Ισραήλ, και οι δύο, του Ιούδα και του Βενιαμίν, απέμειναν στον Νότο, στο Βασίλειο του Ιούδα. Ρεχοβοάμ και Ιεροβοάμ, και η πάλη και το σχίσμα. Ειδωλολατρία και πολιτική αστάθεια. Αδικία, υποκρισία, τρικυμίες, προκλήσεις, και η ασσυριακή απειλή. Και οι ακρίδε...

Quiet είναι αγγλικά ο ήσυχος. Ο αθόρυβος. Και be quiet, δεν μιλώ. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Συγγενικό με το (for) a while και με το γερμανικό eine Weile, δηλαδή (για) λίγο. Ρίζα τους το πρωτοϊνδοευρωπαϊκό αμάρτυρο *kʷyeh₁tis. Από τη ρίζα *kʷyeh₁-. Παύω, παύση, ειρήνη. Απ' όπου και το λατινικό quiēs (quiēs, quiētis, quiētī, quiētem, quiēte, quiēs). Παύση, ησυχία, ηρεμία. Re και quiēs, ανά και παύση. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Requiēs, requiētis, requiem. Ανάπαυσις, αναπαύσεως, ανάπαυσιν. Requiem æternam dona eis, Domine. Ανάπαυσιν αἰώνιον δὸς αὐτοῖς Κύριε. Η πρώτη φράση της Λειτουργίας για τους Κεκοιμημένους. Που έγινε γνωστή από την πρώτη της λέξη: Ανάπαυσιν. Ρέκβιεμ. Αιτιατική που παρέμεινε στις δυτικές γλώσσες αμετάβλητη. Κυριολεκτικά, σαν νεκρώσιμη ακολουθία της καθολικής εκκλησίας, αλλά και μεταφορικά: σαν η περίοδος πριν το τέλος, ή σαν η τελευταία προσπάθεια, το τελευταίο έργο μιας ζωής. Λειτουργία της Καθολικής Εκκλησίας λοιπόν. Έμπνευση για σπουδαίους συνθέτες ανά τη...

Creo en Dios, Padre todopoderoso, Creador de cielo y tierra. Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν ουρανού και γης. Μίσα Κριότζα ή Μίσα Κριόσα στα castellano rioplatense , τα ισπανικά της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Κρεολή Λειτουργία. Λειτουργία στην τοπική γλώσσα. Μια από τις πρώτες Λειτουργίες που γράφτηκαν αμέσως μετά τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού ( Βατικανό II , 1962-1965) κατά την οποία, μεταξύ άλλων, αποφασίστηκε να επιτραπεί η χρήση τοπικών καθομιλουμένων στους ναούς αντί της μέχρι τότε χρησιμοποιούμενης λατινικής. Τα μέρη, πάντρεμα του λατινικού τυπικού και τοπικών λαϊκών υφών: Kyrie ( Vidala – Baguala ), Gloria ( Carnavalito – Yaravi ), Credo ( Chacarera trunca), Sanctus (Carnaval cochabambino) και Agnus dei ( Estilo pampeano ). Ariel Ramírez (1921-2010). Συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας. Γιος Ισπανού δασκάλου, μετανάστη στην Αργεντινή. Μελετητής της αργεντίνικης μουσικής. Κατά παρότρυνση του θρυλικού Atahualpa Yupanqui , παράλληλα με ...

  Богоматерь в городе Ты проходишь без улыбки, Опустившая ресницы, И во мраке над собором Золотятся купола. Как лицо твоё похоже На вечерних богородиц, Опускающих ресницы, Пропадающих во мгле... Но с тобой идёт кудрявый Кроткий мальчик в белой шапке, Ты ведёшь его за ручку, Не даёшь ему упасть. Я стою в тени портала, Там, где дует резкий ветер, Застилающий слезами Напряжённые глаза. Я хочу внезапно выйти И воскликнуть: "Богоматерь! Для чего в мой чёрный город Ты Младенца привела?" Но язык бессилен крикнуть. Ты проходишь. За тобою Над священными следами Почивает синий мрак. И смотрю я, вспоминая, Как опущены ресницы, Как твой мальчик в белой шапке Улыбнулся на тебя. Александр Блок Η Παναγιά στην πόλη Και περνάς χωρίς το γέλιο βλέφαρα γερτά – σκοτάδι μες την πόλη με τους τρούλους του ναού της τους χρυσούς. Πόσο μοιάζει η ομορφιά σου της Παρθένου μες το δείλι τα γερτά ματόκλαδά σου καθώς πέφ...

Το υλικό που μαζευόταν στον τοίχο μου στο F/B και αρκετό ήταν και ετερόκλητο: φωτογραφίες, μουσικές, παραμύθια, σχόλια, διηγήματα – διαφορετικά είδη και φόρμες και άσχετα μεταξύ τους ως περιεχόμενο. Το μόνο που τα συνδέει είναι αυτός που τα ’φτιαξε, αλλ’ αυτό δε θα πει και πολλά. Δεν είναι σίγουρο ότι μπορείς να τα βάζεις όλα αυτά μαζί. Ο κάθε επισκέπτης έχει τις δικές του προτιμήσεις. Άλλος του αρέσει να διαβάζει κείμενα, ας πούμε, αλλά προσπερνά τις αναρτήσεις με φωτογραφικό ενδιαφέρον, κι άλλος το αντίθετο. Κι άλλος ενδιαφέρεται και για τα δύο. Κι άλλος του αρέσουν οι μουσικές και τα τραγούδια και τα υπόλοιπα δεν τον συγκινούν. Έτσι πάει. Γούστα είναι αυτά! Περί ορέξεως... Και τι να το κάνεις για παράδειγμα ένα κείμενο θηρίο στο F/B; Δεν είναι καλύτερα να το αναρτήσεις στο μπλογκ και να δημοσιεύσεις στο F/B μόνο τον σύνδεσμο κι ένα μικρό κατατοπιστικό; Κι αν ο φίλος κάνει κέφι βρε αδερφέ, ένα κλικ είναι, πάει και το διαβάζει με την ησυχία του. Σκέφθηκα λοιπόν να τα κάνω αναρτήσεις...

Μελέτη : Antonio Vivaldi – Gloria Ο Antonio Lucio Vivaldi (1678-1741), Καθολικός ιερέας, συνθέτης του Μπαρόκ και βιρτουόζος βιολιστής, συνέθεσε τουλάχιστον τρεις εκδοχές τού  Gloria in excelsis Deo  γύρω στα 1715, πάνω σε πολύ παλιούς στίχους πιθανότατα του 4ου αιώνα. Πρόκειται για τη γνωστή προσευχή, « Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία ». Τα μέρη του έργου : Gloria in excelsis Deo (Χορωδία) Et in terra pax (Χορωδία) Laudamus te (Σοπράνο I και II) Gratias agimus tibi (Χορωδία) Propter magnam gloria (Χορωδία) Domine Deus (Σοπράνο) Domine, Fili unigenite (Χορωδία) Domine Deus, Agnus Dei (Άλτο, Χορωδία) Qui tollis peccata mundi (Χορωδία) Qui sedes ad dexteram Patris (Μέτζο) Quoniam tu solus sanctus (Χορωδία) Cum Sancto Spiritu (Χορωδία) Τα μέρη και οι στίχοι τους σε ανάπτυξη : Gloria in Excelsis Deo. Et in terra pax Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, hominibus bonae voluntatis . Laudamus te . Benedicimus...