typographos

Είναι φορές που παίρνει φωτιά. Κι απλώνεται. Πάει παντού. Φωτιά. Δε γλιτώνει τίποτε. Ανάβει το σύμπαν. Στην πραγματικότητα δεν τρέχει και κάτι θορυβώδες. Αλλά έτσι είναι η φωτιά – δεν θορυβεί. Καίει. Άλλη λειτουργία αυτή. Εσωτερική. Καίει λοιπόν και γίνεσαι παρανάλωμα, εντός και εκτός, και τα πάντα πετούν, ξέφρενα, και δεν έχει σταματημό αυτό, έτσι κι αρπάξει όλα υποχωρούν κι ακολουθούν και εντάσσονται. Όλα. Γίνεται μια μεγάλη συγχορδία. Μια συμφωνία. Έκτοτε το γιορτάζεις. Για πάντα. Εκ της συμφωνίας συνίστασαι πλέον κι αυτήν αποζητάς στα κατοπινά σου βήματα. Αυτή σου δείχνει πώς.

Ξέρεις τι σκεφτόμαν μόλις τώρα – έπεσε και με διαπέρασε η σκέψη και με ξέσκισε: γιατί ρε φίλε δεν ήρθες στην κηδεία; Ξέρεις, είναι μυστήριο καμιά φορά, πώς ένα απλό, τόσο δα πραματούλι, πώς μπορεί να στο ραγίσει το γυαλί, απαξάπαντος. Φορέβερ. Να, έτσι, μία κρακ, πάει. Και δε ματαφτιάχνει. Γιατί δεν ήρθες στην κηδεία, αγάπη μου; Τι στην ευχή σκέφτηκες; Ότι είσαι υπεράνω; Τι ήταν δηλαδή αυτό; Στάση κριτική; Να το πάρω που κάτι θέλει να υπονοήσει; Κάτι να σημάνει; Κάτι να μας πει; Τι να μας πει βρε; Εδώ σκίστηκαν οι πέτρες. Άνοιξε το καταπέτασμα. Αποκολλήθηκε κομμάτι μας. Ανεπιστρεπτί. Γδαρθήκαμε. Σαρξ εκ της σαρκός. Απομείναμε θνητοί κι εκτεθειμένοι. Καταδείχτηκε η μοίρα μας. Πόσα απίδια βάνει ο σάκος. Κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία. Τι ήθελες μανούλα μου να υπονοήσεις; Να μη ρθεις να πεις ένα γεια; Κι ας μη συμφωνούσες, κι ας διαφωνούσες, κι ας δεν καταλάβαινες – ούτε μεις συμφωνούσαμε, ούτε όλα τα καταλαβαίναμε, ούτε συγγενήδες ήμασταν, να μας περιλάβει στη διαθήκη του. Αλλά κατέλιπε δη...

Οι συγκριτικές μελέτες είναι αποφασιστικής σημασίας για την προαγωγή της γνώσης, της θεωρίας και της πρακτικής σε διάφορα πεδία γιατί διευκολύνουν τη συστηματική σύγκριση, τοποθετούν τα ευρήματα σε συγκεκριμένο εννοιολογικό πλαίσιο, ελέγχουν τις υποθέσεις εργασίας, γεννούν καινούριες σκέψεις, και προσφέρoυν το έδαφος για νέες μεθόδους. Υιοθετώντας συγκριτική προσέγγιση, ο ερευνητής μπορεί να αποκτήσει βαθύτερη εικόνα σύνθετων φαινομένων και να συμβάλει σε λεπτομερέστερη κατανόηση του κοσμουτούτου. Comparative studies play a crucial role in advancing knowledge, theory, and practice across various fields by facilitating systematic comparisons, contextualizing findings, testing hypotheses, generating new ideas, and informing policy and practice. By embracing a comparative approach, researchers can gain deeper insights into complex phenomena and contribute to a more nuanced understanding of this world.

  Σκονίτσες... ------------------------ 23/4/24: Αφρικανική σκόνη έπνιξε την Αθήνα.

Των Εκλογών. Του Κωνσταντίνου. Της Ελένης. Του Τυφλού. Κυριακή είναι αυτό; Αυτό είναι συνωστισμός. Μοιάζεις με την καρδιά μου. Δε βαριέσαι. Το παν την σήμερον είναι να έχεις όραμα. Άμα έχεις, μη σ’ ανησυχεί διόλου. Κάθεσαι κει που κάθεσαι, και στα καλά του καθουμένου πατάς τις τσιρίδες. Τρέχουν οι σφουγκοκωλάριοι – είστε καλά Μεγαλειότατε; Λες εσύ αυτά που έχεις να πεις, αρχινάν αυτοί και τα ψιθυρίζουν – ο Μεγαλειότατος είδε όραμα. Ενύπνιον. Έρχεται, ξέρω ’γω ο δάσκαλος του παιδιού σου, κατάπληκτος κι αυτός, και το επιβεβαιώνει. Μα βέβαια! Όραμα σπουδαίο! Και πλακώνουν σιγά σιγά ο ένας κι ο άλλος και δως του. Έτσι το όραμα, αλλιώς το όραμα. Ε, η αρχή έχει γίνει, κατάλαβες; Το έναυσμα. Τα ξερά αρπάξαν. Τώρα ο ένας θ’ αρχίσει να αυξάνει τον άλλον, θα τα φουσκώνουν, θα τα πλουτίζουν, και θα λαμπαδιάσει: ποιο όραμα, θαύμα μέγα ήταν, σκιστήκαν οι ουρανοί, βρονταί, αστραπαί, μες τη μέση του μεσημεριού, χιλιάδες τα στρατά, σεισμός, πλήθος κόσμου, τα καλύτερα μυαλά της αυτοκρατορίας θα εξηγούν...

 Πεθαίνει κάποιος και πηγαίνει στην κόλαση. Τον υποδέχονται στη ρεσεψιόν. – Σήμερα έχουμε προσφορές. Μπορείτε να πάτε στην κανονική, αλλά μπορείτε να πάτε και στην ελληνική κόλαση. Όπου θέλετε εσείς. – Ποια η διαφορά, παρακαλώ; – Η κανονική κόλαση είναι ένα μεγάλο καζάνι με καυτό λάδι και κοχλάζει και μένεις μέσα και ζεματίζεσαι κι έτσι και βγάλεις το κεφάλι σου έξω από το λάδι είναι ένας πεχλιβάνης με μια βαριοπούλα και σου κοπανάει μία και ξαναπέφτεις στο λάδι το τηγανιστό. – Και η ελληνική; – Α, η ελληνική είναι ένα μεγάλο καζάνι με καυτό λάδι και κοχλάζει και μένεις μέσα και ζεματίζεσαι κι έτσι και βγάλεις το κεφάλι σου έξω από το λάδι είναι ένας πεχλιβάνης με μια βαριοπούλα και σου κοπανάει μία και ξαναπέφτεις στο λάδι το τηγανιστό. – Με συγχωρείτε. Αυτό είναι κόπι πέιστ. Τι διαφορά έχει δηλαδή η μία κόλαση από την άλλη; – Χαζός είστε κύριε; Στην ελληνική κόλαση τη μία δεν έχει φωτιά ν’ ανάψει το καζάνι, την άλλη το λάδι είναι μέχρι τη μέση, την τρίτη έχει αναρρωτική αυτός με ...

Πενθώ. Απαιτώ. Αλήθεια. Αλληλεγγύη. Πλατεία. Το λέει και η αφίσα. Φωνάζω. Ωρύομαι. Δίκαιη οργή. Το λέει η λέξη. Πενθώ και ουρλιάζω. Το γράφει. Κάποιος φταίει. Κάποιος γιορτάζει – πού να ξέρω. Να βρεθεί. Οργή λαού. Θα φωνάξω, θα γράψω, θα ερευνήσω – εκπομπές, τηλεόραση, τηλεβόες, τηλεκοντρόλ, τηλεδιάσκεψη, τηλεμεταφορά, τηλεκπαίδευση – τώρα είναι ώρα. Οι υπεύθυνοι. Το σημείο μηδέν. Εγώ κι αυτοί. Από δω εγώ, οι πολλοί, κι από κει αυτοί. Οι άλλοι. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη: ορίστε, δεν είμαι εγώ. Αυτά τα χέρια – όχι, δεν είναι δικά μου. Αυτό το δέρμα. Όχι. Αυτή η εικόνα. Όχι εγώ. Γι’ αυτό κατεβαίνω. Να το βρούμε – ποιος γιορτάζει. Ποιος ο φταίχτης. Ποιος κλειδούχος. Ποιος πορτούχος. Ποιος κλαδούχος. Ανθρακούχος. Πολιούχος. Ναυαρχούκος. Μια στιγμούλα κύριε πόλισμαν. Πώς κάνετε έτσι. Θα το πάρω το αμάξι. Μην εκνευρίζεστε. Πώς κάνει έτσι. Θα το ψάξουμε. Θα το βρούμε καταλεπτώς – αφού εξ αρχής ξέρουμε ποιος είναι: είναι ο άλλος. Ο φταίχτης. Το σύστημα. Ο ωραίος. Ο πρωραίος. Ο μοιραίος. Εκείνος...

μια μαλακιάν ουρά καπνό στο ματωμένο δειλινό άιντε και ντε -------------------- Επικαιρότητα: σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη χθες βράδυ στις 23:21.

Προτάσσω. Τάσσω προ, θέτω προ. Βάζω (κάτι) μπροστά (από κάτι άλλο). Και προτάττω. Προτάξαντες σφων αυτών Αστύμαχον – βάλαν μπρος τον Αστύμαχο, μας λέει ο Θουκυδίδης για τους Πλαταιείς (3,52). Τον διόρισαν δηλαδή να μιλήσει αυτός γι’ αυτούς. Προετάξαντο μὲν τῆς ἑαυτῶν φάλαγγος οἱ Λακεδαιμόνιοι τοὺς ἱππέας – έβαλαν μπροστά από τη φάλαγγά τους τούς ιππείς οι Λακεδαιμόνιοι, γράφει ο Ξενοφών (Ελληνικά, 6.4.10). Ἄναξ προτάσσου, επιτάσσουν οι Ικέτιδες (835). Μπες μπροστά, βασιλιά. Βοήθα, άνακτα. Και πρόταγμα. Στρατιωτικός όρος. Ἐφ’ οὗ καὶ τῶν καταφράκτων ἐν προτάγματι τὸ πλεῖστον ἦν, γράφει ο Πλούταρχος για τον Λούκουλλο και τους φοβερούς Μιθριδατικούς του (27,6). Εκεί όπου βρίσκονταν και οι περισσότεροι από τους κατάφρακτους ώς πρόταγμα. Σαν εμπροσθοφυλακή. Απ’ όπου μας βγήκε και το πρόταγμα και το αμολάμε και στην πολιτική – τι προτάγματα βάζει ο τάδε και τι ο δείνα. Κι αναλόγως πάμε και ψηφίζουμε και μετά τούς χαιρόμαστε. Και στις πολιτικές αναλύσεις τα χώνουμε – τα προτάγματα του Φιλελευθ...

  Είναι το ορατό αεριώδες μέρος που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια μιας καύσης, δηλαδή μιας φωτιάς. Είναι μια υψηλή εξωθερμική χημική αντίδραση, δηλαδή αντίδραση που απελευθερώνει ενέργεια. Στην περίπτωση της φλόγας, με τη μορφή θερμότητας και φωτός. Φλοξ, φλογός στα αρχ. ελληνικά και flamma στα λατινικά. Flamma ιταλικά, flamme γαλλικά, llama ισπανικά και chama πορτογαλλικά, flacără ρουμάνικα, fflam ουαλλικά, flamme δανέζικα, flamma σουηδικά, vlam ολλανδικά. Flakë αλβανικά και δανεισμένο fjamma στα μαλτέζικα. Flamme στα παλαιότερα και flame στα σημερινά αγγλικά, και Flamme στα γερμανικά. Plamen στα τσέχικα, пламен (πλάμεν) στα σέρβικα, και płomień στα πολωνικά. Пламя (πλάμια) ρώσικα, και пламък (πλάμ[α]κ) βουλγάρικα. Η καταστολή της επέρχεται μόνον δι' αποπνιγμού. Είτε δηλαδή δια της διακοπής της παροχής του καυσίμου, ή με την κατάλληλη κάλυψη της φλόγας. Είτε βεβαίως εκ της εξαντλήσεως της καύσιμης ύλης. ------------------------------------- Φωτο: Χθες βράδυ. Θρακομακεδόνες και ...

Αγαπητέ μου Κύριε Καθηγητά, Έλαβα την εμβριθεστάτην μελέτην σας σχετικά με τα τέσσερα. Ανταποδίδων, αποστέλλω υμίν τα συμπεράσματα της ιδικής μου ταπεινής γλωσσολογικής ερεύνης. Συμφώνως λοιπόν με τα όσα ηλίευσα από εγκρίτους πηγάς: Εκ του ινδοευρωπαϊκού  *kʷetwor- (σανσκριτικά catvarah), προκύπτουν το αρχαιοελληνικόν τέτταρα, τέτταρες, και αι εκδοχαί αυτού: τέτορες, πέτταρες και πέσυρες. Και βέβαια το λατινικόν quattuor. Εξ αυτών παράγονται το νεοελληνικόν τέσσερα και το ιταλικόν quattro, το γαλλικόν quatre, το patru εις τα ρουμανικά, και τα cuatro και quatro εις τα ισπανικά και πορτογαλικά αντιστοίχως. Βεβαίως και το χίντι चार (καρ) και το αλβανικόν katër. Και μαζί και τα σλαβικά – το ρωσικόν четыре (τσιτίρι), το βουλγαρικόν четири (τσέτιρι), και τα cztery και čtyři, πολωνιστί και τσεχιστί. Εκ της ιδίας ρίζας, αλλά δι’ άλλης διαδρομής, καταλήγομεν και εις το αρχαίον γερμανικόν fior, και τα συγγενικά του: four εις την αγγλικήν, vier εις την γερμανικήν και την ολλανδικήν, fyra...

– Καλέ τι Πρωτομαγιά μού λέτε; – Πρωτομαγιά. Τι θα πει τι Πρωτομαγιά. – Μα είναι τέσσερις του μηνός σήμερα. – Ε, και; – Πρωτομαγιά, δεν είπατε; – Εντάξει. Η γιορτή Πρωτομαγιά λέγεται. – Ναι, αλλά δε σημαίνει και πρώτη του μηνός Μαΐου; – Όχι, βέβαια. – Όχι; – Όχι, ρε μεγάλε. Χριστούγεννα που γιορτάζουμε, ξέρεις εσύ να γεννήθηκε κανείς; – Ο Χριστός. – Εικοσιπέντε Δεκεμβρίου; Σε γελάσανε. – Τι; Όχι; – Όχι βέβαια. Ή μήπως αναστήθηκε δύο Μαΐου φέτος; – Εμ πώς; Δεν αναστήθηκε; – Μωρέ, αναστήθηκε. Αλλά δύο του μηνός; Και πέρυσι στις δεκαεννιά του μηνός; Πότε του μηνός ανασταίνεται δηλαδή; – Ε... ναι, σ’ αυτό το θέμα, ένα δίκιο το ’χετε. – Όποτε θέμε γιορτάζουμε, κι ό,τι θέμε γιορτάζουμε. – Ό,τι να ’ναι, ε; – Φυσικά. Αρκεί να συντονιστούμε. – Δηλαδή; – Να ψηθούμε να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Και καλά σήμερον κρεμάται επί ξύλου. Κλάααααααμα όλοι μαζί. Χριστός Ανέστη. Χαρά όλοι μαζί. Δως του πανηγύρια, δως του μαγειρίτσες. – Είναι λοιπόν θέμα συντονισμού, λέτε; – Εμ. Τώρα όλα τα παιδάκια, όλα κάνου...

Ίδια μέρα η προσμονή και το τελεσμένο. Η χαρμολύπη κι η έκρηξη. Το Μέγα Σάββατο κι η Πρωτομαγιά. Και στη θύρα ο Άη Γιώργης, ο αξιωματικός, να περιμένει υπομονετικά, με τα σειρήτια τα χρυσά, και τ’ άλογο να χρεμετίζει. Τι προσπαθείς να μας πεις; -------------------------------------- Επικαιρότητα: φέτος το Πάσχα πέφτει 2 Μαΐου. Έτσι, η Πρωτομαγιά, από Μέγα Σάββατο μετατίθεται για την Τρίτη 4 Μαΐου, ενώ του Άη Γιωργιού από 23 Απριλίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, 3 Μαΐου.

  Μέγα Σάββατο, και Πρωτομαγιά. Πολυάσχολη μέρα. --------------------------------------- Επικαιρότητα: φέτος το Πάσχα πέφτει 2 Μαΐου.

Γενικό Επιτελείο Στρατού, 6 Απριλίου 1941. Νο 162: Από της 5:15 ώρας τής σήμερον ο εν Βουλγαρία Γερμανικός στρατός προσέβαλε απροκλήτως ημέτερα στρατεύματα Ελληνο-Βουλγαρικής μεθορίου. Αι δυνάμεις μας αμύνονται του πατρίου εδάφους. Νο 163: [...] Καθ’ όλην την ημέραν [...] αι δυνάμεις μας [...] διεξήγαγον σκληρότατον αγώνα [...]. Δέκα εχθρικά άρματα κατεστράφησαν υπό του πυροβολικού μας και [...] πέντε έως εξ εχθρικά αεροπλάνα κατερρίφθησαν υπό της αεροπορίας μας και των αντιαεροπορικών μας πολυβόλων. Συνελάβομεν αιχμαλώτους. [...] Τελικώς ο εχθρός σημειώσας πρόδόν τινα συνεκρατήθη εφ’ όλου του ενδιαφέροντος μετώπου.

Ρώτησε κάποιος, εγώ θα πάω να κάνω το εμβόλιο της Άστρα Ζένεκα και μήπως έχει να σχολιάσει κανείς, είναι καλό, δεν είναι, να το κάνω, να μην το κάνω... Λοιπόν: Κι εγώ Άστρα Ζένεκα έκανα, παιδιά. Αφού πρώτα με τρελάναν στα μηνύματα. Μεθαύριο εμβολιάζεστε, αύριο εμβολιάζεστε, σήμερα εμβολιάζεστε, σε λίγο εμβολιάζεστε! Καλά ρε παιδιά. Πώς να το πάρω τώρα εγώ αυτό; Για κόβιντ εμβολιάζομαι, όχι για ένταμ! Πάω λοιπόν, μπαίνω στο δωμάτιο που γινόταν ο εμβολιασμός κι ήταν ένα κοριτσάκι με μπλούζα λευκή και μας εμβολίαζε, εσύ το ’χεις κάνει το εμβόλιο; τη ρωτώ ακαταμάχητα. Βεβαίως κύριε, υγειονομικός είμαι, μου έκοψε τον βήχα χαμογελαστή. Καλά, σκέφτηκα, μη στενοχωριέμαι, αυτή έτσι κι αλλιώς πολύ μικρή μου πέφτει, στον ενικό ρωτάω, πληθυντικό απαντάει, τι να την κάνω. Ας το ξεχάσουμε. Έρχεται μια μεγαλύτερη, κι αυτή με μπλούζα λευκή, και μου λέει να κάτσω έξω λέει να περιμένω. Αυτή είναι πιο στα κυβικά μου, αποφασίζω. Τι να περιμένω καλέ, μην πάθω τίποτα; μην ανησυχείς, δεν παθαίνω εγώ, της λέω...

Εθνική Βιβλιοθήκη Ελευθερίου Βενιζέλου & Ρήγα Φεραίου Δεύτερη των Χριστουγέννων, σούρουπο Εμμανουήλ –  עִמָּנוּאֵל –  μεθ’ ημών ο Θεός

Κουδούνι στο τέλος του διαδρόμου. Πόρτα. Καλώς τους. Κι αυτά να τα βάλετε στο ψυγείο. Καλέ, δεν ήταν ανάγκη. Πόρτα. Ηχώ.  Τώρα θα σβήσουν και τα φώτα στο κλιμακοστάσιο. Χρόνια Πολλά.

Είν’ έμορφες με τ’ όνομα, κι έχουνε και τη χάρη, κι όλοι τις έχουν τραγουδήσει: Του μπαξέ μου καρδερίνα [ 1 ], Σ’ ένα πράσινο κλαδί [ 2 ] Μια πάπια, μια χήνα [ 3 ], Πάμε ν’ αλλάξουμε ζωή [ 4 ]. Είχε την τέντα ξομπλιαστή [ 5 ], Σα θαλασσινά φεγγάρια [ 6 ]. Να πέφτει ο κόμπος στο κοπάλι [ 7 ], Τέσσερα, δεκατέσσερα [ 8 ], Μάτια μου μεγάλα [ 9 ], Θεσσαλονικιά [ 10 ]. Ποιος τις αγαπά και ξέρει από ποιο τραγούδι είναι η κάθε φράση; Χρόνια πολλά, καλές μας. Δε σας κατονομάζουμε, τα ’παμε αυτά. Ξέρετε εσείς. ---------------------------------- Λίγη ώρα αργότερα, τη συνωμοσία θα την ξεσκέπαζε, ποιος άλλος; Μα... μια  Κατερίνα , φυσικά. Ορίστε λοιπόν, πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα: [1]  Όμορφή μου Κατερίνα . 1981. Στίχοι:  Λάκης Τεάζης . Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου . Αντώνης Καλογιάννης . Από τον δίσκο « Τα σημερινά ». [2]  Αγαπώ μια καρδερίνα . 1970. Στίχοι:  Νίκος Γκάτσος . Μουσική:  Μάνος Χατζιδάκις . Μανώλης Μητσιάς . Από τον δίσκο « Της γης το χρυσάφι ». [3]...

Αγαπητός φίλος βρήκε το σκίτσο του Charlie Hebdo χυδαίο. Καλά έκανε. Χυδαίο. Σύμφωνοι. Δεν το εξετάζουμε. Και υπάρχουν όρια τι μπορείς να δημοσιεύσεις. Σωστό. Υπάρχουν δημοσιεύσεις που μπορεί να προσβάλουν. Έναν άνθρωπο, μια αντίληψη, το κοινό αίσθημα, το θρησκευτικό αίσθημα. Σύμφωνοι. Ούτε αυτό το εξετάζουμε. Πώς περνάμε από το χυδαίο και το προσβλητικό σκίτσο στο κακούργημα; Αυτό θα εξετάσουμε εδώ. Δεν. Ας μην επιχειρήσουμε καν. Το ξεκόβουμε με τη μία. Δεν υπάρχει χυδαιότητα ή προσβολή που δικαιούται να οδηγήσει στο έγκλημα. Αν υπήρχε, θα ήταν γνωστό. Θα είχαμε δεδικασμένο. Κύριε, μου έθιξες τον Παναθηναϊκό – σε σκότωσα. Είπες για τη μάνα μου – πέθανες. Είπες το Χριστό μου – σε αποκεφάλισα. Αθώος λόγω προσβολής. Νόμος τάδε, κάθετος τάδε. Αλλά δεν. Με τίποτε. Τίποτε στον κόσμο τούτο δε μπορεί να δικαιολογήσει την εκδίκηση και τον φόνο. Είναι έγκλημα. Τέλος. Εντάξει, είπαμε με τον σεβαστό φίλο. Συμφωνούμε. Αυτονόητο. Αλλά γιατί να σκληραίνουμε το παιχνίδι; Τι επιμένουμε με τα παλιοσκίτ...