Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Unternehmen Barbarossa

Μία η ώρα, καταμεσής στη μαύρη νύχτα. Το Министерство обороны СССР, δηλαδή το Υπουργείο Αμύνης τής ΕΣΣΔ, είχε αποβραδίς εκδώσει την κατεπείγουσα ντιρεκτίβα № 1: «Όλες οι δυνάμεις σε θέσεις μάχης. Αποφύγετε προκλητικές ενέργειες πάσης φύσεως.» Κάτι περίμεναν. Αλλά τι; Το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία ήταν σε πλήρη ισχύ.

Νωρίτερα, το βράδυ της προγουμένης, γύρω στις εννέα, ένας Γερμανός φαντάρος, ο Άλφρεντ Λίσκοφ, τριαντάρης τότε, την κοπανούσε από το 222ο Σύνταγμα Πεζικού τής 75ης Μεραρχίας όπου υπηρετούσε, και ριχνόταν στον ποταμό Μπουγκ. Θα τον διέσχιζε και θα ’βγαινε απέναντι, στο Σοκάλ, κοντά στο Λβοβ. Και θα παραδινόταν στους άντρες του 90ού τής Συνοριοφυλακής.

– Σύντροφοι, ο Χίτλερ θα επιτεθεί το ξημέρωμα στις τέσσερις.

Ο Λίσκοφ, πριν τον τσιμπήσει η Βέρμαχτ και τον επιστρατεύσει, ήταν εργάτης επιπλοποιός. Αφοσιωμένος κομμουνιστής και μέλος της Roter Frontkämpferbund, της Συμμαχίας των Μαχητών του Ερυθρού Μετώπου, ακροαριστερής παραστρατιωτικής οργάνωσης συνδεδεμένης με το KPD (Kommunistische Partei Deutschlands, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας).

Οι Ρώσοι συνοριοφύλακες δεν πιστεύαν στα μάτια τους. Τι τον κάνουμε τώρα αυτόν εδώ τον Γερμανό που μας λέει και συντρόφους; Τρέξαν νυχτιάτικα για οδηγίες.

– Σύντροφε διοικητή, εδώ έχουμε κάτι πολύ ύποπτο.

Μέχρι να τα πουν, ν’ ανακριθεί ο Λίσκοφ, να παν τα σήματα στη Μόσχα, να ειδοποιηθεί ο Στάλιν, να ’ρθούν νέες εντολές και να συνεννοηθούν, τρία εκατομμύρια εφτακόσιες χιλιάδες Γερμανοί και σύμμαχοί τους, με σηκωμένα τα μανίκια, έμπαιναν στην ΕΣΣΔ σαν σίφουνας, σ’ ένα μέτωπο κοντά τριών χιλιάδων χιλιομέτρων, από τη Στρατιά της Νορβηγίας, στο Βορρά, ώς τη Στρατιά του Νότου, στον Καύκασο. Ο Λίσκοφ ακόμη ανακρινόταν, κι οι Ρώσοι φαντάροι της πρώτης γραμμής περίμεναν εντολές που δεν έφθαναν ποτέ.

Το πρωί ο Γκέμπελς ανακοίνωνε την έναρξη της Ευρωπαϊκής Σταυροφορίας κατά του Μπολσεβικισμού. Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Με τ’ όνομα του στρατηλάτη, μεγάλου οραματιστή τής παγκόσμιας κυριαρχίας, και αρχηγού τής Τρίτης Σταυροφορίας.

Ο Μολότοφ, ο Ρώσος Υπουργός των Εξωτερικών, και εκ των αρχιτεκτόνων του συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, βρήκε τη μιλιά του και απευθύνθηκε στο έθνος μόνο κατά το μεσημέρι της ίδιας μέρας: 22 Ιουνίου τού 1941, πριν ογδόντα ακριβώς χρόνια.

Ο Στάλιν θα συνερχόταν από το σοκ πολύ αργότερα, στις 3 Ιουλίου. Οπότε και θα καλούσε ολόκληρο τον Σοβιετικό λαό σε πατριωτικό πόλεμο.

Αλλά ήταν για τους Γερμανούς η αρχή του τέλους. Μετά από ενάμιση χρόνο λυσσαλέων μαχών, τον χειμώνα του 1942 θα εγκλωβίζονταν και θα συντρίβονταν στο Στάλινγκραντ. Κι ο Πόλεμος θα έπαιρνε ανάστροφη τροπή.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...