Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλή Ανάσταση





Εύχεσαι Καλή Ανάσταση... Κατά κυριολεξία...

Ακουμπάς δηλαδή τον σκληρό πυρήνα. Αυτός δεν είναι ο ορισμός της Ανάστασης; Ότι δηλαδή, ό,τι κι αν κάνεις, όπως και νάχουν τα πράματα, ούτως ή άλλως, οι νέες μέρες θα έλθουν, δεν πα να χτυπιέσαι.

Μεγάλη εφεύρεση η Ανάσταση: Εκεί που χαζοκάθεσαι και τα πράματα έχουν πάρει τη σειρά τους και όλα ροβολούν κανονικά τον κατήφορο του Θανάτου προκειμένου να πληρωθεί ο Νόμος της Εντροπίας, τότε ακριβώς επικαλούμαστε μιαν Ανάσταση. Κατά τ' άλλα παράλογη. Απρόσμενη. Άσχετη. Ενάντια σε κάθε λογική. Αντίθετα σε ό,τι γνωρίζουμε και δεν γνωρίζουμε. Από το Πουθενά.

Αλλά... Ανάσταση. Κι όποιος έχει αντίρρηση ας υποβάλει τα σχετικά δικαιολογητικά. Επί δεκαδράχμου χαρτοσήμου.

Είναι, νομίζω, μια από τις μεγαλύτερες ποτέ εφευρέσεις του ανθρωπίνου γένους. Σπουδαιότερη από τον τροχό. Θερμότερη από τη φωτιά. Η Ανάσταση. Που πάει να πει: Ό,τι κι αν γίνει, όπου και να παν τα πράματα, πάντοτε, σε λελογισμένο πλήρωμα χρόνου, παίζει Επανεκκίνηση. Οι διακόπτες θα πέσουν, τα φώτα θα σβήσουν, το παγερό αεράκι του Θανάτου θα φυσήξει, κι ύστερα τα πυροτεχνήματα θα βροντήξουν. Και πάμε πάλι εξ αρχής.

Νομίζω ότι είναι η σοβαρότερη ένδειξη συγχωρητικότητας που έχουμε στους ταμιευτήρες αυτού του Πολιτισμού από καταβολής του. Η μεγίστη εκδήλωση Γνώσης. Η απόλυτη ένδειξη Ορθού Λογισμού.

Δηλαδή: Game over, μάγκες. Η τράπουλα παίχτηκε, ό,τι ήταν να κερδηθεί κερδήθηκε, ό,τι ήταν να χαθεί χάθηκε, τα χέρια μακριά από το τραπέζι, σκούπισε τη μύξα σου μικρέ μη μου λερώσεις το γυαλί, ο γύρος τέλειωσε. Πάμε γι' άλλα.

Κάθε Ανάσταση, άλλο ένα μικρό μυστικό.

Καλή Ανάσταση.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...