Δεν είχε και κανένα καημό να επιτεθεί στην Ελλάδα ο Χίτλερ, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Ούτε καημό, ούτε λόγο. Ο Ντούτσε ήταν που την είχε την πετριά. Εκείνος ήταν που ήθελε, και το κομμάτι του να κάνει, και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του και τα λοιπά – τέλος πάντων ήταν και λίγο ελαφρός τύπος αυτός κι έβαζε τέτοια με τον νου του. Κι ο άλλος, θα μου πεις, κι ο Χίτλερ, τέτοια έβαζε κι εκείνος με τον νου του. Ήταν το πρόβλημα της εποχής, βλέπεις. Ο ασκός είχε ανοιχτεί και βάζαν όλοι διάφορα άκυρα με τον νου τους. Θα κάμωμε, θα διάξωμε. Ναι αλλά ο Χίτλερ ήταν Γερμανός. Άμα έβαζε κάτι με τον νου του, το σχεδίαζε και να δουλεύει.
Οπότε τέλος πάντων την έκανε τη βλακεία ο Ντούτσε στην Ελλάδα, όχι θέλουμε να περάσουμε, άλλα λόγια λέτε βρε παιδιά, και πλάκα στην πλάκα ξεκίνησε πόλεμος κανονικός. Μάλιστα. Πόλεμος χαζός και κακοσχεδιασμένος με αποκαρδιωμένους τους φαντάρους του, αλλά πόλεμος κανονικός γιατί από την από δω μεριά παίζαν κάτι παιδιά διαφορετικά, πολύ θυμωμένα, και δικαίως – γιατί ρε φίλε δεν κάθεσαι στ’ αυγά σου; τι θες απ’ τη ζωή μας;
Πώς λέμε ανάφλεξη; Γιατί με τις σαχλαμάρες τού Ντούτσε και την ελληνική απάντηση, καταφθάσαν και κάτι παλικαράκια εκ Βρετανικής Αυτοκρατορίας, κάτι Άγγλοι, ξέρω ’γώ, κάτι Νεοζηλανδοί, κάτι Αυστραλοί, να βοηθήσουμε κι εμείς ρε παιδιά. Ίσαμε και πενήντα χιλιάδες νοματαίοι. Και καθώς τα ελληνικά στρατά μπαίναν στην Αλβανία και γινόταν ο Ντούτσε ρεζίλι των σκυλιών, ταυτοχρόνως γελούσαν μαζί του οι σκύλοι και στην Αφρική. Διότι κι εκεί Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το ’βλεπε ο φίλος. Και τα μάθαινε αυτά ο Χίτλερ κι έβραζε στο ζουμί του κι έπαιρνε ανάποδες.
– Θα μας τινάξει στον αέρα.
– Εντάξει, μια βλακεία έκανε κι αυτός. Άνθρωπος είναι.
– Ναι, αλλά εμείς σχεδιάζουμε διάφορα – ξέρω ’γώ να μπούμε στη Ρωσία. Και θα ’χουμε τους Άγγλους να τον ταχτοποιήσουν στη Λιβύη κι από κει ν’ ανέβουν και στην Ελλάδα και να κατσικωθούν; Την κάτσαμε τη βάρκα. Θα μας βομβαρδίσουν τις πετρελαιοπηγές στη Ρουμανία. Δε γίνονται αυτά. Πρέπει να την καθαρίσουμε την κατάσταση. Στείλτε τον Ρόμελ στην Αφρική. Με τους Γιουγκοσλάβους πού βρισκόμαστε;
– Μια χαρά, μάιν Φίρερ. Τα ’χουμε κανονίσει. Είναι φιλικότατοι.
– Γκουτ. Ζερ γκουτ.
Ξεγκούτ. Διότι οι Γιουγκοσλάβοι αλλάξαν τον βασιλιά τους, από Παύλο τον κάναν Πέτρο, και κάναν τα δικά τους, άλλη πολιτική, πριτς που θα περάσετε, κι οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι έπρεπε να τους ισοπεδώσουν και παράλληλα να μπουκάρουν και στην Ελλάδα. Τα κουβέντιασαν και με τους Βούλγαρους – μια ζωή λάθος στρατόπεδο οι καημένοι οι Βούλγαροι, σου λέει, δε μπορεί, τέτοια λαχτάρα που την έχουμε να δούμε κι εμείς λίγη θαλασσίτσα, δε μπορεί, ο μεγάλος νικητής θα είναι ο Άξων. Πάμε με τον Άξονα.
Τώρα, συλλογισμός είναι αυτό; Μπα. Ούτε συλλογισμός, ούτε διορατικότης. Πολύ διορατικότερος ήταν ο Μεταξάς και το ελληνικό επιτελείο παρά το βουλγάρικο. Μεγάλη ατζαμοσύνη. Κι όμως. Πήγαν και βρήκαν τους Γερμανούς.
– Αλίμονο, κανένα πρόβλημα, να τον περάσετε τον Δούναβη και να εγκατασταθείτε όπου ευκολύνεστε, τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις, που λέει και το παλιό βουλγάρικο ρητό.
Έτσι είπαν στον Χίτλερ οι Βούλγαροι, κι αυτός τηλεγραφούσε στον φρατέλο του:
– Μάιν Ντούτσε, να με συμπαθάς που δεν έρχομαι να τα πούμε αυτοπροσώπως αλλά καίγομαι και είναι κατεπείγον, οι Γιουγκοσλάβοι είναι παλιανθρώποι και μπουκάρω αυτήν τη στιγμή που μιλάμε να τους συνετίσω, οπότε σε παρακαλώ άσε τις χαριτωμενιές στην Αλβανία και φράξε τα περάσματα να μαζέψουμε όλον τον γιουγκοσλάβικο στρατό στη φάκα, και μόλις τελειώσουμε αυτό το θεάρεστο έργο καθόλου να μην ανησυχείς, εγώ θα έχω μπει και από ανατολική μεριά και θα καθαρίσω, εντάξει; Εσύ μόνο τον νου σου στα περάσματα, σε παρακαλώ, μόνο αυτό θέλω από σένα, μη με βάζεις να το ξαναλέω. Μιτ χέρτσλιχεν γρίσεν.
Έτσι κι έγινε. 6 Απριλίου ο Χίτλερ την έπεφτε ταυτόχρονα στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Ο Γκέρινγκ ισοπέδωνε το Βελιγράδι και ο Λιστ με δώδεκα μεραρχίες κι άλλες τρεις τεθωρακισμένες ορμούσε κατά της γραμμής Μεταξά. Σειρά οχυρών, από το Μπέλες της Κερκίνης, από τα στενά του Ρούπελ, το στενό Περσέκ και το Κάτω Νευροκόπι, τη Λεκάνη του Βώλακα, τη Διάβαση Εχίνου ώς και την Διάβαση Νυμφαίας, βόρεια της Κομοτηνής.
Ε, δεν είναι ωραίο τώρα να είσαι απασχολημένος μ’ έναν σαχλαμάρα στην Αλβανία, και ν’ ανοίγουν τον δρόμο οι Βούλγαροι να σου την πέφτουν οι φριτς από Βουλγαρία αλλά και από Γιουγκοσλαβία μεριά. Καθόλου ωραίο. Παλιοδουλειά.
Κι έγινε ό,τι έγινε. Τέτοιες μέρες ήταν. Διάλυση. Κάποιοι από δω μεριά τα είχαν αφήσει τα όπλα. Και κάποιοι όχι ακόμη. Τους ανέβηκε ο κόμπος στο λαιμό και το πήγαν μέχρι την τελευταία σφαίρα, άει σιχτίρ. Οι αγγλοδιάφοροι τρέχαν να εκκενώσουν – όποιος προλάβει. Οι Ιταλοί καταχαρούμενοι παρίσταναν ότι όλα ήταν φυσιολογικά και παίζαν τους νικητές. Βασιλιάς και κυβέρνηση την κάναν προς Κρήτη. Και οι Γερμανοί κατηφόριζαν προς Αθήνα.
Χωρίς να πιάσουν αιχμαλώτους – αυτό τουλάχιστον να λέγεται.
Πίκρα όμως.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου