Γέννηση

Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις.

Αφού γεννάται, πεθαίνει κι όλας – δεν είναι; Τι ταράζεσαι; Αν δεν είναι να πεθάνει, τότε γιατί να γεννηθεί; Καλά δεν καθόταν; Από πάντα. Δίχως χρόνο. Δίχως ύλη. Κι όμως.

Ποια χαρά να μας χαρίσω
Ποια χαρά να μας χαρώ
Ποιον σκοπό να μας γεννήσω
Ποιον σκοπό να γεννηθώ

Μια γιορτή γεννήσεως – μια γιορτή σκοπού. Μια γιορτή υλοποιήσεως. Από το τίποτα να γίνει κάτι, οπότε ύστερα αυτό να τελειώσει – ό,τι γίνεται τελειώνει κι όλας, αλλιώς γιατί να γίνει – το ’παμε. Αυτός είναι ο σκοπός.

Σκοπέω, σκοπώ. Και σκέπτομαι – ίδια ρίζα. Έχει ένα πολύ αρχαίο πίσω του, ένα *sḱep- που είναι *speḱ- που έπαθε μετάθεση, έτσι το λένε αυτό που έπαθε. Σκεπ- και σπεκ-. Βλέπω. Παρατηρώ. Σπέκτρουμ. Φάσμα. Περιοχή. Βλέπω με προσοχή. Ενεργητικά. Και όχι μόνο. Κατευθύνω. Δεν ορώ. Επιδρώ. Κάνω σκέψεις – αυτός είναι ο σκοπός. Σκοπώ. Μια επίσκεψη είναι ο σκοπός – εκείνη τής θελήσεως. Η απώλεια της αγνοίας. Της ασκεψίας. Της αθωότητας. Η απώλεια του παραδείσου.

Απώλεια; Είναι βέβαιο; Ποιος ξέρει. Είναι ένας τρόπος να το σκεφτείς. Σαν απώλεια. Είναι κι αυτός ένας σκοπός. Αλλά μπορεί να ιδωθεί κι αλλιώς – και περίλαμπρο δώρο το λες. Να ιδωθεί όχι σαν παράβαση. Αλλά σαν δώρο του θεού στον άνθρωπο, σαν δώρο της έρευνας του ανθρώπου στον εαυτό του – δώρο της ανακαλύψεως. Κρατιέσαι;

Ύφανε υφάντρα τον σκοπό
Γέλα μικρή μου γέλα
Τι όμορφη που είσαι, χριστέ μου, δεν αντέχεται

Όχι σαν πουλί. Και το πουλί τραγούδι είναι, ναι. Αλλά εσύ ξέρεις. Δεν είσαι πουλί. Έχεις σκοπό και σκέψη. Και γλώσσα. Μπα, όχι, δεν είναι επικοινωνία η γλώσσα. Επικοινωνία είναι τα σήματα, τα φανάρια της τροχαίας, οι κραυγές των ζώων, τα νεύματα, τα σήματα καπνού, τ’ ανθίσματα των λουλουδιών, οι φρυκτοί και οι φρυκτωρίες – τι έξυπνο! Ανάβεις τον πυρσό, σε βλέπει η απέναντι κορφή, ανάβει κι εκείνη, αστραπιαία, μετά η άλλη, μετά η άλλη, και το μαθαίνει όλη η αυτοκρατορία εν ριπή.

Αυτό είναι επικοινωνία – όχι η γλώσσα. Η γλώσσα είναι σκέψη. Σκοπός. Και τέλος.

Αν είναι να μην πεθάνει, με τι σκοπό θα γεννηθεί; Εν σοφία εορτάζεται η σκέψη. Η εορτή του μέγιστου σκοπού. Η εορτή της πραγματώσεως.

Δεκέμβρη. Παραδοσιακά. Με το χειμερινό ηλιοστάσιο. Τότε παλιά ήταν στις εικοσιπέντε – και στις εικοσιπεντε μάς ξέμεινε. Τότε γεννιόνται οι θεοί. Με την υποχώρηση τού σκότους. Με την έλευση του φωτός.

Με την εορτή τού είναι.