Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λούφα και Παραλλαγή



Λωφῶσι, γράφει ο Ησύχιος, θα πει παύουσιν. Και λωφῆσαι, λέει το Μέγα Ετυμολογικόν, θα πει παύσασθαι. Όπως όταν βγάζουμε τον ζυγό από τα υποζύγια και τ’ αφήνουμε να ξαποστάσουν. Λωφάω, γράφει ο Σταματάκος, θα πει αναπαύομαι από την κούραση, ξεκουράζομαι, ανακουφίζομαι. Ο Chantraine συμφωνεί: λωφάω, λωφήσω, λελώφηκα – θα πει σταματώ, ανακουφίζομαι, παύω. Λωφήιος ο ανακουφιστικός και λώφησις η ανακούφιση, και με ιατρική σημασία. Κι ο Πανταζίδης στο Ομηρικόν Λεξικόν, κι αυτός συμφωνεί: λαμβάνω αναψυχήν, παύω. Και αναφέρει και το καταλωφάω, που περιέπεσε στη σημασία στέκομαι ακίνητος και σιωπηλός. Μάλιστα, κύριε. Λωφάζω. Κοινώς λουφάζω και λουπάζω. Λ’φάξτε! προστάζει αυστηρώς η παπαδιά τα κορίτσια, στο Χριστό στο Κάστρο. Σιωπή! Πάψτε! Που εκείνους τους καιρούς σήμαινε κάτι παραπάνω: αλίμονό σας αν ξαναδώσετε σημεία ζωής. Και τέλος, λουφάρω, δηλαδή βρίσκω τρόπους να μην τις κάνω τις δουλειές. Ιδίως όταν είναι επιβεβλημένες. Ή να μην τις κάνω ακριβώς.

Παραλλαγή πάλι είναι μία ελαφρώς διαφορετική εκδοχή ή λίγο αλλαγμένη μορφή ενός πράγματος, ενός προϊόντος, μιας ιδέας. Αλλά είναι και μια τεχνική μουσικής σύνθεσης. Να παίρνεις το μουσικό θέμα σου και να το επαναλαμβάνεις με αλλαγές ή αλλαγούλες – στην αρμονία, ας πούμε, ή στην ενορχηστρωτική δομή. Κοντινή λέξη η παράλλαξη, όταν ένα αντικείμενο φαίνεται να αλλάζει θέση ή να μετατοπίζεται άμα το κοιτάζουμε από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Στην παράλλαξη αναφέρεται το βιβλίο του Ζίζεκ, The Parallax View: η φύση κάποιων πραγμάτων στην κοινωνία, την πολιτική και τη φιλοσοφία φαίνεται ριζικά διαφορετική ανάλογα με τη θέση του παρατηρητή. Σ' αυτήν και η ταινία του ’74 του Άλαν Πάκουλα, The Parallax View: αυτό που στο κοινό φαίνεται να είναι η πράξη ενός τρελού μοναχικού εκτελεστή, άμα το κοιτάξεις αλλιώς αποδεικνύεται μια άψογα οργανωμένη συνωμοσία. Από την οποία παράλλαξη μπορούμε να επιστρέψουμε και στη στολή παραλλαγής: τα στρατιωτικά ρούχα με σχέδια απόκρυψης. Καμουφλάζ. Που κοιτάς τον φαντάρο, οπλισμένο σαν αστακό, και νομίζεις ότι βλέπεις φυλλώματα – κάτι δεντράκι θα είναι, λες.

Εξ ου Λούφα και Παραλλαγή, η ταινία του Περράκη. Και πριν γίνει ταινία, οι λέξεις ήταν ήδη στα χείλη των φαντάρων. Αλλά ο συνδυασμός παρήγαγε νέα έννοια που την αγκάλιασε το έθνος: μην κάνεις τίποτα και πέρνα κάτω από το ραντάρ.

Οδηγός επιβίωσης. Διότι η πραγματικότης είναι ιδιαίτερα σκληρή και άβολη. Σαν χαλίκι ένα πράμα.













Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...

Τζαμί

Ἐκκλησία: σήμερα λέμε έτσι τον ναό. Το μέρος που μαζεύονται οι πιστοί. Τον οίκο του θεού. Ή περίπου. Από μια ριζούλα αρχαία. Πανάρχαια. *kelh₁- και *kl̥h₁-, που μας βγάζει στο καλέω και καλώ. Στο κλητός. Στον καλεσμένο και τον προσκεκλημένο. Στον παράκλητο και στην κλήση σε απολογία. Και σ’ εκείνη της Τροχαίας. Και του ανελκυστήρα. Αλλά παρασυρόμεθα. Καλώ, λέγαμε. Και εκκαλώ. Και Εκκλησία του Δήμου – δηλαδή το σώμα των συγκεκλημένων πολιτών. Στην Ελληνιστική Κοινή, έτσι λέγονταν και οι ρωμαϊκές λαϊκές συνελεύσεις. Τα comitia. Έκκλησία λοχῖτις, όλων των στρατευμένων, και ἐκκλησία φρατρική: comitia centuriata και comitia curiata. Αχ, πάλι παρασυρόμεθα. Και σήμαινε και το ψήφισμα. Συνεκδοχές λέγονται αυτά τα παιγνίδια. Μετωνυμικές διαδρομές: όταν οι Αθηναίοι έσυραν τον Ηρώδη τον Αττικό ενώπιον του φιλοσόφου αυτοκράτορος, του Μάρκου Αυρηλίου, «ἀναγιγνωσκομένης δὲ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίων ἐκκλησίας», γράφει ο Φιλόστρατος, «οὕτως ἐσείσθη τὴν καρδίαν ὑφ᾽ ὧν ἤκουσεν, ὡς ἐς δάκρυα φανερὰ ὑπαχθῆναι»*, ...