Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

広島市



Το πρωί της 6ης Αυγούστου 1945, ο Τερουφούμι Σασάκι (佐々木 輝文), ιατρός, εικοσιπεντάχρονος τότε, βρισκόταν στον Ερυθρό Σταυρό, στο νοσοκομείο της Χιροσίμα (広島市), κάπου ενάμισι χιλιόμετρο από το επίκεντρο της έκρηξης. Ήταν από τους πρώτους που παρατήρησαν, κατέγραψαν τα συμπτώματα και επιχείρησαν να βοηθήσουν τους ασθενείς.

Την ίδια στιγμή, από την άλλη μεριά της μεγάλης Θάλασσας, ο Χάρι Τρούμαν (Harry S. Truman), εξήντα ενός ετών, αρχηγός κράτους, βρισκόταν στο γραφείο του. Εκεί ήταν ακόμη βραδάκι της προηγούμενης ημέρας. Της 5ης Αυγούστου.

Πρώτα εκδηλώνονται ναυτία και έμετοι. Και απώλεια της όρεξης. Ύστερα, λίγες μέρες ή και βδομάδες μπορεί να περάσουν χωρίς σοβαρά συμπτώματα. Εντάξει. Ίσως δεν ήταν και τόσο σοβαρό.

Καμία σκέψη δεν τάραζε το μυαλό του Τρούμαν. Είχε ήδη δει τον Ρούσβελτ να του πεθαίνει. Και χιλιάδες χιλιάδων συμπατριώτες του να επιστρέφουν σε φέρετρα. Πιστός στη Συνθήκη του Κεμπέκ, είχε συνεννοηθεί προηγουμένως με τους Άγγλους, και ήδη γνώριζε τι θα έλεγε στον Στάλιν. Είχε ξεκαθαρίσει στον Στίμσον, τον Υπουργό Πολέμου πού και πώς περίμενε να χρησιμοποιηθεί το υπερόπλο.

Και μετά, ανάλογα την έκθεση στην ακτινοβολία, έρχονται μολύνσεις, αιμορραγίες, αφυδάτωση και σύγχιση. Ή ίσως τίποτε από αυτά. Αναλόγως. Δεν είσαι σίγουρος. Είναι μια κούρσα που ξεκινά μια ώρα μετά την έκρηξη και μπορεί να εξελίσσεται επί μήνες

Στην Ιαπωνία στάθμευαν κάπου 2.000.000 στρατός. Ένδοξοι πολεμιστές, πιστοί στον Αυτοκράτορα. Δεν πα να ηττήθηκε ο Άξονας! Δεν πα να φύγαν οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους από τη μέση! Δεν πα να χάθηκε όλος ο Ιαπωνικός στόλος! Αυτοί δεν καταλάβαιναν από στατιστικές. Μολών λαβέ! Ελάτε, αν σας βαστάει.

Δύο εκατομμύρια εχθροί στρατός. Τι να κάνεις δηλαδή; Απόβαση; Κάτι σαν τη Νορμανδία; J-Day να την πούμε! Έξι Ιουνίου του '44 η Νορμανδία, έξι Αυγούστου του '45 η Ιαπωνία. Η πρώτη χρειάστηκε γύρω στις 300.000 προσωπικό για να αντιμετωπιστούν περίπου 100.000 σταθμευμένοι Γερμανοί, μαζί με τις ενισχύσεις τους. Τώρα πόσους να στείλεις να ξεμπαρκάρουν στις Ιαπωνικές ακτές, καθώς θα λούζονται τα πυρά των πιστών του Χιροχίτο;

Εικοσάχρονους ως εικοσιπεντάχρονους. Φαντάρια. Καλόπαιδα απ' τη Γιούτα, νεαρούς καουμπόιδες από την Αριζόνα, χωριατόπαιδα πολυβολητές από το Τέξας, μάγκες διαβιβαστές από το Κάνσας, συνομηλίκους τους γιατρούς και τραυματιοφορείς από το Μίσιγκαν, διοικητικούς και βοηθητικούς από τη Ουάσιγκτον, και μαζί και τίποτε Βρετανούς και άντε πάλι και Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς - πακέτο πάνε αυτοί. Και αεροπόρους, και ναυτικούς και μονιμάδες, και γεροντότερους, και, και... Πόσους να στείλεις; Και τι να πεις στις μανάδες τους;

Και πού να τους στείλεις; Ανατολικά μάλλον. Τόκιο, Γιοκοχάμα, Φουκουσίμα. Σωστό. Έλα όμως που η Χιροσίμα είναι δυτικά, προς Κίνα μεριά. Αλλά εκεί είναι και οι βιομηχανίες και ο στρατός μαζεμένοι. Κέντρο διαμετακομιστικό και ανεφοδιασμού. Λιμάνι. Κάπου 350.000 ψυχές, όλοι μαζί. Άνθρωποι. Στρατός και άμαχοι. Σ' αυτών τις μανάδες τι θα πεις;

Και μετά: τι είναι πιο σημαντικό; Τι θα πεις στις μανάδες της δικιάς σου της χώρας ή τι θα πεις στις άλλες τις μανάδες; Των άλλων; Κι αν βάλεις τις μεν και τις δε στο ίδιο ζύγι, στις από δω μανάδες πώς θα το εξηγήσεις; Τι είσαι εσύ; Αρχηγός κράτους που νοιάζεται για τις από δω μανάδες, ή φιλόσοφος που νοιάζεται για τις μανάδες γενικώς;

Και στο τέλος ο ασθενής σου αναλαμβάνει. Σπανίως. Συνήθως πεθαίνει. Είπαμε. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι γίνεται με τις ακτινοβολίες.

Μια πτήση είναι μωρέ! Με πέντε αξιωματικούς, άντε κι ένα σμήνος υποστήριξη. Τι κι αν τους χάσεις. Μια πτήση. Θα ξεκινήσουν από τις Μαριάνες, θα πετάξουν πάνω από την Ιαπωνία, και θα τον αμολήσουν τον Little Boy. Ωραία και καλά. Και μετά, φουλ τις μηχανές, μην έχουμε και κάνα απρόοπτο, γιατί είναι δαιμονικός ο κερατάς ο Little Boy.

Κι όλοι θα το καταλάβουν το υπονοούμενο. Όλοι θα δουν τι παίχτηκε. Όλοι πλέον θα γνωρίζουν. Κανείς δε θα μπορεί μετά να σου πει ότι δεν ήξερε με τι έχει να κάνει. Δεν είναι μόνο οι φαντάροι που θα γλιτώσεις επί τόπου. Είναι και οι φαντάροι που θα γλιτώσεις επειδή μετά ποιος θα τολμήσει να σου κουνηθεί. Και δικοί σου και των αλλωνών φαντάροι. Αυτό πού το πας;

Μια πτήση είναι. Τοπική ώρα 08:15. Ένα Αυγουστιάτικο πρωινό.





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...