Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αικατερίνης






Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα, ἡ Αἰκατερίνη η Μεγαλομάρτυς. Η Αλεξανδρινή, η κόρη του αριστοκράτη Κώνσταντος. Ελληνολατινομαθής, σπουδαγμένη και πολύγλωσση. Απ’ έξω κι ανακατωτά τον Όμηρο και τον Βιργίλιο. Και τους Έλληνες ιατρούς και φιλοσόφους. Τους Αιγύπτιους μάγους και τους Έλληνες μάντεις. Αλλά και το σώμα του Χριστιανισμού – όλη την αντίληψη του καιρού της. Μαγικό πλάσμα. Μυθικό. Σοφή και πανέμορφη. Πενήντα ρήτορες τής έστειλε για να τη μεταπείσουν ο Μαξιμίνος ο Ρωμαίος, ο άρχων της Αιγύπτου, κι αυτή, κορίτσι πράμα, τους έκανε χριστιανούς. Άκου φίλε μου! Καθώς και τη σύζυγο τού Μαξιμίνου, τη Φαυστίνα που πήγε να την επισκεφθεί στη φυλακή. Και μαζί και τη φρουρά της, διακόσιους φαντάρους. Ο Ρωμαίος εξεμάνη και τους έκαψε ζωντανούς – ρήτορες, σύζυγο και φρουρά. Κι η Αικατερίνη να βασανιστεί στον τροχό. Έλα όμως που τα καρφιά του τροχού σπώνταν. Κι όταν οι βασανιστές επέμειναν να κάνουν τη δουλειά τους και το ζόρισαν το μηχάνημα, ο τροχός διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, σαν από χέρι αόρατο. Είδαν κι απόειδαν οι άνθρωποι, και την αποκεφάλισαν. Ετών εικοσιτριών. Κι αντί αίμα, έρρευσε, λέει, γάλα.

Μήπως από το Εκατερίνα και τον Εκατερό, δηλαδή τον εκάτερο; Πιθανόν. Κάποιοι άλλοι ορκίζονται ότι είναι η καθαρή. Εντάξει, παρέτυμο, αλλά το πίστεψαν παντού και σήμερα το ανιχνεύουμε στις Κατερίνες όλου του κόσμου. Οι Άγγλοι, ας πούμε, την είπαν Catharine και Caren, Katelynne και Caitlyn, Cathie και Kathy. Κι οι Γάλλοι από κοντά: Carine, Kathareau και Catherine. Catharina και Cajsa και Karin οι Σουηδοί, Caterina οι Ιταλοί και Catherina οι Ισπανοί. Οι Σκωτσέζοι τη φώναξαν Kathey και οι Τσέχοι Katuška. Trina οι Σκανδιναβοί. Όσο για τους Τούρκους, αυτοί έχουν τη δική τους Akaterina. Οι Ούγγροι την Katalina τους και οι Ρουμάνοι την Cătălina από τα δικά τους τα μέρη. Οι Ρώσοι την Катерина (Κατερίνα), την Екатеринка (Γιεκατερίνκα), την Катя (Κάτια), την Катюша (Κατιούσα) και τη Рина (Ρήνα) τους. Κι εμείς την Κατερίνα, την Κάτια, την Καίτη και την Κατίνα μας. Στον κινηματογράφο το Καιτάκι μας, κι ο Γκάτσος τη Ρήνα Κατερίνα του.

Πού θα πας Ρήνα μου
Ρήνα Κατερίνα μου;
Στο γιαλό στην αμμουδιά
να με δούνε τα παιδιά.

Ήρθανε δυο παλληκάρια
σα θαλασσινά φεγγάρια
με γεμίσανε φιλιά
στην ακρογιαλιά.

[...]

Πού θα πας Ρήνα μου
Ρήνα Κατερίνα μου;
Στο βουνό στην εκκλησιά
να με δούνε τα νησιά.

Με αγάπη στις Κατερίνες μας. Στις έμορφες, με το ωραίο τ’ όνομα. Δεν τις κατονομάζουμε, μία μία. Ξέρουν αυτές.









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...