typographos

    Κυριακή. Χειμερινή ώρα. Sunday. Winter time.

Σάββατο. Πρωί.

Γκρινιάρης και δύστροπος ο  Θερσίτης . Παλιόπαιδο. Έτσι μας τον παραδίδει ο Ποιητής. Θρασίτης. Θαρρίτης. Θαρραλέος να προκαλεί. Θρασύς. Κακορίζικος και ασχημάνθρωπος. Δεν τό ’χε σε τίποτα να τα κάνει λίμπα με την εκτός τόπου σκέψη του. Γιατί, τω καιρώ εκείνω, σ’ εκείνον τον περίγυρο, σκέψη άλλη από τη βασιλική ήταν εκτός τόπου. Κουτσός λοιπόν αυτός, αλλήθωρος και κακάσχημος. Τα ’βαλε με τον ίδιο τον Αγαμέμνονα: οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα! Άκου, νεώμεθα! Νέομαι. Και νεύμαι. Και νείομαι. Γυρίζω πίσω! Πίσω στα σπίτια μας να γυρίσουμε! Σὺν νηυσί! Και μεις και τα καράβια μας! Ο Νέστωρ πάλι τα ’βλεπε αλλιώς. Γέροντας αυτός και βασιλιάς. Θαρραλέος και καλόγνωμος. Σοφός. Τη γνώμη του την άκουγαν πρώτη πρώτη. Όταν έσφαξαν το βόδι το πεντάχρονο το σερνικό και καλοφάγαν, αυτός ήταν που έπιασε να πει τού Αγαμέμνονα τι μέλλει γενέσθαι, ὅτ᾽ ἂν αὖτε νεώμεθα πατρίδα γαῖαν. Όταν επιστρέψουμε στην πατρίδα γη. Ήξερε αυτός. Νέστωρ. Αυτός που επιστρέφει. Απ’ το νέομαι κι αυτός. Αυτός που έρχεται πίσω...

Παναγιά και Παναγιώτης, κι από Δήμητρα, Δημήτρης. Δήμητρα είναι η μία από τις Δώδεκα. Εκείνη της Γης. Εύλογα υποστηρίζεται ότι είναι η πανάρχαια Δα Μάτηρ, Δημήτηρ, Γαία Μήτηρ, η Μάνα Γης, της Γης η Μάνα, διαλέγουμε και παίρνουμε. Η μάνα της καλλιέργειας, των σιτηρών και της αφθονίας τους. Και δημήτριος είναι κι αυτό πανάρχαιο. Επίθετο. Ο σχετιζόμενος με τη θεά. Ο της Δήμητρας. Που σιγά σιγά έγινε ουσιαστικός. Κύριος. Ο Δημήτριος. Και στα χρόνια του Διοκλητιανού , ήταν ένας νεαρός αξιωματικός του Ρωμαϊκού Στρατού. Είκοσι, εικοσιδύο, ήταν δεν ήταν. Παιδί. Από σπίτι κι από καλή γενιά. Ήδη χιλίαρχος. Tribunus militum , δηλαδή ένας από την εξάδα που διοικούσε τη λεγεώνα – και πέντε χιλιάδες στρατός. Ήτο χριστιανός όμως ο νέος. Πριν το Διάταγμα των Μεδιολάνων . Και πριν η νέα θρησκεία γίνει συστατικό του απέραντου Ρωμαϊκού Κράτους. Όταν ακόμη ήταν μια νέα αντίληψη – σάρκα και οστά στα όνειρα για αλλαγή τού ανθρώπου. Ήτο χριστιανός και μάλιστα δραστήριος. Γιατί τότε χριστιανός σήμαινε δ...

  ιστορώ 1. ερευνώ, εξετάζω, μαθαίνω μέσω έρευνας 2. μτγν. αφηγούμαι 3. εκκλ. ζωγραφίζω θέματα από την παράδοση

  Μιλώντας για κορίτσια, με αφορμή τον Μένιο: από δω η Ευγενία. Απόμακρης σοφίας και υψηλού πολιτισμού. Όταν, ας πούμε, βάζεις φαΐ, αυτή περιμένει να τελειώσουν όλοι οι άλλοι, κι ύστερα πάει και τρώει και του λόγου της. Μέχρι να έλθει εκείνη η ώρα, απλώς παρακολουθεί, συνήθως σκεπτική. Χωρίς όμως και να ιδιωτεύει - εκ παραλλήλου ασχολείται με διάφορα παρεμπίπτοντα ζητήματα. Και, μέσα σ' όλα, βέβαια, δεν παραλείπει και να απονέμει τρυφερότητες στον άνθρωπο με τον οποίο σχετίζεται.

  Ομιλητικός και στα χάη του.