Γεθσημανῆ

Ἔρχεται τότε μετὰ τῶν μαθητῶν ὁ Ἰησοῦς εἰς χωρίον τὸ λεγόμενον Γεθσημανῆ. Καὶ λέγει αὐτοῖς: γιὰ λίγο μόνο θὰ εἶμαι ἀκόμη μεθ᾿ ὑμῶν. Θὰ μὲ ἀναζητήσετε, ἀλλὰ ἐκεῖ ὅπου ὑπάγω ἐγώ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν. Δίδω ὑμῖν νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἐγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς. Καί, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἀλλήλοις, θὰ τὸ καταλαβαίνουν οἱ πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε.

Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε· οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς· ἔρχομαι πρὸς ὑμᾶς. Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Κι ὅταν ἔλθῃ ὁ παράκλητος ποὺ ἐγὼ θὰ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ποὺ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος θὰ μαρτυρήσῃ περὶ ἐμοῦ.

Καθίσατε τώρα αὐτοῦ. Ὑπάγω νὰ προσευχηθῶ.

Ἐπῆρε μαζή του μόνο τὸν Πέτρον καὶ τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου. Καὶ λύπη πιὰ τὸν κατέλαβε καὶ αγωνία. Καὶ λέγει αὐτοῖς: περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ἐδῶ καὶ τὸν νοῦ σας. Πῆγε λοιπὸν λίγο παρακεῖ κι ἔπεσεν χάμω προσευχόμενος, καὶ λέγων: πάτερ μου, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· όμως, ἅς γίνει οὐχ ὃπως ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὃπως ἐσύ.

Καὶ γυρίζει στοὺς μαθητὰς καὶ εὑρίσκει αὐτοὺς καθεύδοντας. Καὶ λέγει τῷ Πέτρῳ: γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής.

Και πάει πάλι πιὸ κεῖ καὶ πάλι προσευχήθηκε λέγων: πάτερ μου, ἂν δὲ γίνεται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ μόνο νὰ τὸ πίω γίνεται, γενηθήτω τὸ θέλημά σου.

Κι ἔρχεται καὶ τοὺς εὑρίσκει ξανὰ καθεύδοντας· ἦσαν βλέπεις οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν βεβαρημένοι.

Καὶ τρίτη φορά ἐπῆγε, καὶ πάλι προσευχήθηκε, καὶ πάλι τὰ ίδια εἶπε. Καὶ πάλιν ἐγύρισε καὶ τοὺς βρῆκε κι ἐκοιμόνταν. Λέει: ἤγγικεν ἡ ὥρα· ἐγείρεσθε· ἄγωμεν.

Καὶ νά τὸ ἀπόσπασμα μὲ τὸν χιλίαρχον, καὶ τοὺς ὑπηρέτας τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν Φαρισαίων, μαζὴ καὶ ὁ Ἰούδας, κι ερχόνταν. Μετὰ φανῶν καὶ λαμπάδων καὶ ὅπλων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς: τίνα ζητεῖτε; ἀπεκρίθησαν αὐτῷ: Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον. Λέγει αὐτοῖς: ἐγώ εἰμι. Καὶ μὲ τὸ ποὺ τοῦς λέει, ἐκάμαν ὀπίσω αὐτοὶ καὶ ἔπεσον χαμαί. Καὶ τοὺς ξαναρωτᾶ: τίνα ζητεῖτε; και εἶπον αυτοί: Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον. Ἀπεκρίθη αὐτός: σᾶς εἶπον ὅτι ἐγώ εἰμι. Ἐμὲ ζητεῖτε. Ἄφετε τούτους ἐδῶ νὰ φύγουν.

Κι ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὅτι ἀπ’ τοὺς Δώδεκα ποὺ τοῦ δόθηκαν, δὲ θὰ ἔχανε κανέναν.

Τότε ὁ Σίμων ὁ Πέτρος ποὺ εἶχε μάχαιραν, τὴν ἐτράβηξε καὶ τὴν ἔπαιξε στὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἀπέκοψεν τὸ ὠτίον τὸ δεξιόν· ἦν τὸ ὄνομα τοῦ δούλου Μάλχος. Καὶ λέγει ὁ Ἰησοῦς τῷ Πέτρῳ: βάλε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν θήκην· οἱ λαβόντες γὰρ μάχαιραν, ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται.

Καὶ τὸν πιάσαν, τὸ απόσπασμα καὶ ὁ χιλίαρχος καὶ οἱ ὑπηρέται τῶν Ἰουδαίων, τὸν συνέλαβον τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν ἔδεσαν, καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν κατ’ ἀρχὰς πρὸς Ἄνναν, τὸν πενθερὸ τοῦ ἀρχιερέως ἐκείνη τὴ χρονιά, τοῦ Καϊάφα.

Ἦτο δὲ ὁ Καϊάφας ὁ συμβουλεύσας τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι συμφέρει ἕναν ἄνθρωπον ἀπολέσθαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.