Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Antonio Vivaldi – Gloria



Μελέτη: Antonio Vivaldi – Gloria

Ο Antonio Lucio Vivaldi (1678-1741), Καθολικός ιερέας, συνθέτης του Μπαρόκ και βιρτουόζος βιολιστής, συνέθεσε τουλάχιστον τρεις εκδοχές τού Gloria in excelsis Deo γύρω στα 1715, πάνω σε πολύ παλιούς στίχους πιθανότατα του 4ου αιώνα. Πρόκειται για τη γνωστή προσευχή, «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Τα μέρη του έργου:

  1. Gloria in excelsis Deo (Χορωδία)
  2. Et in terra pax (Χορωδία)
  3. Laudamus te (Σοπράνο I και II)
  4. Gratias agimus tibi (Χορωδία)
  5. Propter magnam gloria (Χορωδία)
  6. Domine Deus (Σοπράνο)
  7. Domine, Fili unigenite (Χορωδία)
  8. Domine Deus, Agnus Dei (Άλτο, Χορωδία)
  9. Qui tollis peccata mundi (Χορωδία)
  10. Qui sedes ad dexteram Patris (Μέτζο)
  11. Quoniam tu solus sanctus (Χορωδία)
  12. Cum Sancto Spiritu (Χορωδία)


Τα μέρη και οι στίχοι τους σε ανάπτυξη:

Gloria in Excelsis Deo. Et in terra pax

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη,

hominibus bonae voluntatis. Laudamus te. Benedicimus te.

ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Ὑμνοῦμέν σε , εὐλογοῦμέν σε,

Adoramus te. Glorificamus te. Gratias agimus tibi

προσκυνοῦμέν σε, δοξολογοῦμέν σε, εὐχαριστοῦμέν σοι,

propter magnam gloriam tuam. Domine Deus, Rex coelestis,

διὰ τὴν μεγάλην σου δόξαν. Κύριε Βασιλεῦ, ἐπουράνιε Θεέ,

Deus Pater omnipotens. Domine Fili unigenite, Jesu Christe.

Πάτερ παντοκράτορ · Κύριε Υἱὲ μονογενές, Ἰησοῦ Χριστέ,

Domine Deus, Agnus Dei, Filius Patris.

Κύριε, ὁ Θεός, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρός,

Qui tollis peccata Mundi, miserere nobis.

ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ἐλέησον ἡμᾶς,

Qui tollis peccata Mundi, suscipe deprecationem nostram.

ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου. Πρόσδεξαι τὴν δέησιν ἡμῶν,

Qui sedes ad dexteram Patris, miserere nobis.

ὁ καθήμενος ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.

Quoniam tu solus sanctus. Tu solus Dominus.

Ὅτι σὺ εἶ μόνος Ἅγιος, σὺ εἶ μόνος Κύριος,

Tu solus altisimus, Jesu Christe.

σὺ εἶ μόνος Ὕψιστος, Ἰησοῦς Χριστός

Cum Sancto Spiritu in gloria Dei Patris. Amen.

Μετὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· Ἀμήν.


Βοηθήματα εκμάθησης:

Στη βιβλιοθήκη του Choralia υπάρχουν βοηθήματα για όλες τις φωνές, Σοπράνο, Άλτο, Τενόρους και Μπάσους. Είναι δύο οι εκδοχές της έκδοσης RV589 που θα βρούμε σ’ αυτήν τη σελίδα. Προτείνουμε την συνηθέστερη για χορωδίες. Είναι η υπ’ αριθμόν 2 και βρίσκεται εδώ: Vivaldi – Gloria RV589 (Edition 2).


-----------------------------------------------

Στη φωτογραφία λεπτομέρεια από τον πίνακα του Ρούμπενς, Galileo Galilei (περ. 1630).



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...

Τζαμί

Ἐκκλησία: σήμερα λέμε έτσι τον ναό. Το μέρος που μαζεύονται οι πιστοί. Τον οίκο του θεού. Ή περίπου. Από μια ριζούλα αρχαία. Πανάρχαια. *kelh₁- και *kl̥h₁-, που μας βγάζει στο καλέω και καλώ. Στο κλητός. Στον καλεσμένο και τον προσκεκλημένο. Στον παράκλητο και στην κλήση σε απολογία. Και σ’ εκείνη της Τροχαίας. Και του ανελκυστήρα. Αλλά παρασυρόμεθα. Καλώ, λέγαμε. Και εκκαλώ. Και Εκκλησία του Δήμου – δηλαδή το σώμα των συγκεκλημένων πολιτών. Στην Ελληνιστική Κοινή, έτσι λέγονταν και οι ρωμαϊκές λαϊκές συνελεύσεις. Τα comitia. Έκκλησία λοχῖτις, όλων των στρατευμένων, και ἐκκλησία φρατρική: comitia centuriata και comitia curiata. Αχ, πάλι παρασυρόμεθα. Και σήμαινε και το ψήφισμα. Συνεκδοχές λέγονται αυτά τα παιγνίδια. Μετωνυμικές διαδρομές: όταν οι Αθηναίοι έσυραν τον Ηρώδη τον Αττικό ενώπιον του φιλοσόφου αυτοκράτορος, του Μάρκου Αυρηλίου, «ἀναγιγνωσκομένης δὲ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίων ἐκκλησίας», γράφει ο Φιλόστρατος, «οὕτως ἐσείσθη τὴν καρδίαν ὑφ᾽ ὧν ἤκουσεν, ὡς ἐς δάκρυα φανερὰ ὑπαχθῆναι»*, ...