C’est la guerre

Να σε ξυπνάει τρεις τη νύχτα προς Δευτέρα. Να βαράει το κουδούνι και να σου φέρνει το χαρτί. Η κυβέρνησή του, λέει, του ανέθεσε... Δεν ήξερε τι να πει ο άνθρωπος, αυτό είπε. Σαββατόβραδο η δεξίωση στην Πρεσβεία, και τώρα η κυβέρνησή του τού ανέθεσε. Τρεις η ώρα. Για να μην προλαβαίνεις. Μάλιστα.

Οι δικοί σου να σ’ έχουνε στη μέση. Οι από δω να σε λένε δικτάτορα. Ποιοί; Οι από δω. Που σε τίποτα δεν το ’χουν να συναινούν και να καταπατούν οτιδήποτε για να κάνουν τις δουλειές τους. Που το ’χουν κάνει και ξανακάνει. Και οι από κει, κι αυτοί δικτάτορα να σε λένε. Ποιοι; Αυτοί που ο δηλωμένος σκοπός τους είναι να εγκαταστήσουν δικτατορία. Δική τους. Μάλιστα.

Ο Ιταλός, να τον έχει πιάσει τέτοια έχθρα! Ενώ θα ’πρεπε να ’ταν φιλικός. Αυτός τίποτα, εκεί, να σε καταλάβει, να σου ζητήσει αποζημίωση, να σε βυθίσει, τα λυσσιακά του έχει φάει ο κερατάς. Τα λυσσιακά του. Να φτιάξει νέα ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο ηλίθιος. Ο ηλίθιος.

Κι ο Γερμανός, τα δικά του και κείνος. Άλλος... φίλος αυτός. Και τι να κάνεις; Να διαλύσεις τη χώρα σου; Εντάξει, είναι γεμάτη φίλους του. Αλλά, φίλος ξεφίλος, ο Γερμανός δεν έχει καλό σκοπό. Τη δουλίτσα του, είπαμε. Γιατί δε συμμαζεύει τον Ιταλό;

Είναι ψεύτες και απατεώνες. Και οι δύο. Αλλά τους παίρνει. Γιατί έχουν πίσω τους κινήματα. Και κόμματα. Λαό. Του λένε ψέματα και τα χάφτει.

Και να αγνοήσεις τον Εγγλέζο; Τρελός θα ’σαι. Αφού είναι δικές του οι θάλασσες! Να δεις που θα ’ναι και δικός του ο πόλεμος στο τέλος. Αλλά ούτε κι αυτός έχει κουνήσει το δαχτυλάκι του. Αυτήν την ώρα δεν ξέρω αν μπορεί. Θα μπορέσει;

Alors, c’est la guerre.

Γαία πυρί. Δε γίνεται να διαλυθούμε. Ας πεθάνουμε καλύτερα. Μόνο αυτό μπορείς να σκεφτείς. Τι άλλο μπορεί να γίνει;

Κι ας βγει η παρτίδα όπως βγει. Εμείς αυτό να το κάνουμε γιορτή. Χάσουμε – κερδίσουμε. Το ξεκίνημα. Η μέρα που, όλοι μαζί, ένα πράμα είπαμε και κάναμε. Μια ψυχή. Ό,τι κι αν γίνει μετά, αυτό να γιορτάσουμε.

C’est la guerre.

Και είμαι και κοντός.

Θέλω να πεθάνω.