Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα σκίτσα







Αγαπητός φίλος βρήκε το σκίτσο του Charlie Hebdo χυδαίο. Καλά έκανε. Χυδαίο. Σύμφωνοι. Δεν το εξετάζουμε.

Και υπάρχουν όρια τι μπορείς να δημοσιεύσεις. Σωστό. Υπάρχουν δημοσιεύσεις που μπορεί να προσβάλουν. Έναν άνθρωπο, μια αντίληψη, το κοινό αίσθημα, το θρησκευτικό αίσθημα. Σύμφωνοι. Ούτε αυτό το εξετάζουμε.

Πώς περνάμε από το χυδαίο και το προσβλητικό σκίτσο στο κακούργημα; Αυτό θα εξετάσουμε εδώ.

Δεν. Ας μην επιχειρήσουμε καν. Το ξεκόβουμε με τη μία. Δεν υπάρχει χυδαιότητα ή προσβολή που δικαιούται να οδηγήσει στο έγκλημα. Αν υπήρχε, θα ήταν γνωστό. Θα είχαμε δεδικασμένο. Κύριε, μου έθιξες τον Παναθηναϊκό – σε σκότωσα. Είπες για τη μάνα μου – πέθανες. Είπες το Χριστό μου – σε αποκεφάλισα. Αθώος λόγω προσβολής. Νόμος τάδε, κάθετος τάδε.

Αλλά δεν. Με τίποτε. Τίποτε στον κόσμο τούτο δε μπορεί να δικαιολογήσει την εκδίκηση και τον φόνο. Είναι έγκλημα. Τέλος.

Εντάξει, είπαμε με τον σεβαστό φίλο. Συμφωνούμε. Αυτονόητο. Αλλά γιατί να σκληραίνουμε το παιχνίδι; Τι επιμένουμε με τα παλιοσκίτσα; Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν κινδυνεύουμε να ρίξουμε τόσα εκατομμύρια μετριοπαθών στην αγκαλιά των σκληρών;

Μπα; Και τι είναι αυτοί οι μετριοπαθείς; Πρόβατα; Στον οίκο μας δεν έχουν καταφύγει; Δεν είναι ισότιμα μέλη της οικογένειάς μας; Δεν μετέχουν του πολιτεύματος; Μπορεί ένα σκίτσο να τους προσβάλει; Κι εμένα μπορεί ένα σκίτσο να με προσβάλει. Θα διαλέξω να συνεχίσω να ζω στις φωτεινές πόλεις των κοινωνιών μας, ή θα καταφύγω στα ζοφερά σκοτάδια που υπόσχεται ο κάθε περιθωριακός;

Και πώς θα απαγορεύσουμε τα σκίτσα; Τι είναι τα σκίτσα; Κυβερνητική δράση; Το Υπουργείο τα σχεδιάζει; Ιδιώτες τα σχεδιάζουν. Κουβέντα θα κάνουμε; Θα βγάλουμε απαγορευτικό για τα σκίτσα; Μη χειρότερα. Δια νόμου; Τι νόμος θα είναι αυτός; Και τι συμπέρασμα θα εξαχθεί αν το κάνουμε;

Και δεν υποχρεούνται αυτοί οι μετριοπαθείς να διαλέξουν; Είναι άμοιροι ευθυνών; Έτσι παίζεται εδώ το παιχνίδι, παιδιά. Σε προσέβαλε το σκίτσο; Δεκτόν. Μαζί σου. Αλλά επειδή σε προσέβαλε το σκίτσο, επιλέγεις να συναινέσεις στον βιασμό, στον ξυλοδαρμό, στον αποκεφαλισμό και στην κλειτοριδεκτομή; Να επιστρέψεις στον μεσαίωνα από τον οποίο απέδρασες; Δεν το πιστεύω.

Είναι φανερό: η μάχη δεν είναι απέναντι σε μια θρησκεία. Θρησκευτικός είναι ο μανδύας. Δήθεν. Και καλά. Και αδικεί και τη θρησκεία κατάφωρα. Όχι. Ούτε μάχη υπάρχει, ούτε κατά κάποιας θρησκείας. Το ζητούμενο είναι η προστασία απέναντι στο κοινό έγκλημα. Απέναντι στο περιθωριοποιημένο άτομο που βρίσκει στέγη κάτω από θρησκευτικές ταμπέλες.

Ας τους απομονώσουμε. Ό,τι κι αν είμαστε. Ολυμπιακοί, χριστιανοί, στρέιτ, εβραίοι, γυμνιστές, μουσουλμάνοι, γκέι, βετζετέριαν, τροτσκιστές, γιου νέιμ ιτ. Ας τους απομονώσουμε. Δεν είναι πιστοί. Καλή η ευαισθησία μας, αλλά ας μην τσιμπάμε. Είναι φονιάδες. Αν δεν ήταν εύκαιρο το θρησκευτικόν, θα μας πλασαριζόντουσαν σαν κάτι το πολιτικόν ή το ποδοσφαιρικόν ή ποιος ξέρει τι. Πάντα βρίσκεται κάποιου τέτοιου τύπου στέγη για τέτοια φρούτα. Αλλά θα επρόκειτο γι’ αυτό που ξέρουμε: για φονιάδες. Σκέτους.

Έχουμε νόμους, έχουμε διαχωρισμό εξουσιών, έχουμε λόγο και έχουμε κρίση. Ας τους απομονώσουμε κι ας κάνουμε αυτό που πρέπει.

Κι όποιος το παίξει προστάτης τους και δήθεν προστάτης της θρησκείας τους, ας τον απομονώσουμε κι αυτόν. Δεν θα είναι πιστός. Τα είπαμε. Θα είναι σαν κι αυτούς. Ψεύτης. Σκέτος.


-----------------------------------

Επικαιρότητα: Γαλλία. Αστυνομικές επιχειρήσεις μετά τον αποκεφαλισμό του καθηγητή. Περισσότερες από 80 έρευνες έχουν ξεκινήσει για διάδοση μίσους μέσω του διαδικτύου στη Γαλλία, ενώ ο Γάλλος υπουργός επεσήμανε ότι εξετάζεται αν θα πρέπει να διαλυθούν κάποιες οργανώσεις της γαλλικής μουσουλμανικής κοινότητας επειδή προάγουν τη βία και το μίσος. Σε μια άλλη εξέλιξη, συγγενείς ξυλοκόπησαν και κούρεψαν νεαρή Βόσνια γιατί ήθελε να παντρευτεί ΣέρβοΟι δράστες που ζουν στη Γαλλία, «θα οδηγηθούν στα σύνορα επειδή δεν έχουν καμία δουλειά» στο γαλλικό έδαφος, διαβεβαίωσε την Κυριακή ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Ζεράλ Νταρμανέν.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...