Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα σκίτσα







Αγαπητός φίλος βρήκε το σκίτσο του Charlie Hebdo χυδαίο. Καλά έκανε. Χυδαίο. Σύμφωνοι. Δεν το εξετάζουμε.

Και υπάρχουν όρια τι μπορείς να δημοσιεύσεις. Σωστό. Υπάρχουν δημοσιεύσεις που μπορεί να προσβάλουν. Έναν άνθρωπο, μια αντίληψη, το κοινό αίσθημα, το θρησκευτικό αίσθημα. Σύμφωνοι. Ούτε αυτό το εξετάζουμε.

Πώς περνάμε από το χυδαίο και το προσβλητικό σκίτσο στο κακούργημα; Αυτό θα εξετάσουμε εδώ.

Δεν. Ας μην επιχειρήσουμε καν. Το ξεκόβουμε με τη μία. Δεν υπάρχει χυδαιότητα ή προσβολή που δικαιούται να οδηγήσει στο έγκλημα. Αν υπήρχε, θα ήταν γνωστό. Θα είχαμε δεδικασμένο. Κύριε, μου έθιξες τον Παναθηναϊκό – σε σκότωσα. Είπες για τη μάνα μου – πέθανες. Είπες το Χριστό μου – σε αποκεφάλισα. Αθώος λόγω προσβολής. Νόμος τάδε, κάθετος τάδε.

Αλλά δεν. Με τίποτε. Τίποτε στον κόσμο τούτο δε μπορεί να δικαιολογήσει την εκδίκηση και τον φόνο. Είναι έγκλημα. Τέλος.

Εντάξει, είπαμε με τον σεβαστό φίλο. Συμφωνούμε. Αυτονόητο. Αλλά γιατί να σκληραίνουμε το παιχνίδι; Τι επιμένουμε με τα παλιοσκίτσα; Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν κινδυνεύουμε να ρίξουμε τόσα εκατομμύρια μετριοπαθών στην αγκαλιά των σκληρών;

Μπα; Και τι είναι αυτοί οι μετριοπαθείς; Πρόβατα; Στον οίκο μας δεν έχουν καταφύγει; Δεν είναι ισότιμα μέλη της οικογένειάς μας; Δεν μετέχουν του πολιτεύματος; Μπορεί ένα σκίτσο να τους προσβάλει; Κι εμένα μπορεί ένα σκίτσο να με προσβάλει. Θα διαλέξω να συνεχίσω να ζω στις φωτεινές πόλεις των κοινωνιών μας, ή θα καταφύγω στα ζοφερά σκοτάδια που υπόσχεται ο κάθε περιθωριακός;

Και πώς θα απαγορεύσουμε τα σκίτσα; Τι είναι τα σκίτσα; Κυβερνητική δράση; Το Υπουργείο τα σχεδιάζει; Ιδιώτες τα σχεδιάζουν. Κουβέντα θα κάνουμε; Θα βγάλουμε απαγορευτικό για τα σκίτσα; Μη χειρότερα. Δια νόμου; Τι νόμος θα είναι αυτός; Και τι συμπέρασμα θα εξαχθεί αν το κάνουμε;

Και δεν υποχρεούνται αυτοί οι μετριοπαθείς να διαλέξουν; Είναι άμοιροι ευθυνών; Έτσι παίζεται εδώ το παιχνίδι, παιδιά. Σε προσέβαλε το σκίτσο; Δεκτόν. Μαζί σου. Αλλά επειδή σε προσέβαλε το σκίτσο, επιλέγεις να συναινέσεις στον βιασμό, στον ξυλοδαρμό, στον αποκεφαλισμό και στην κλειτοριδεκτομή; Να επιστρέψεις στον μεσαίωνα από τον οποίο απέδρασες; Δεν το πιστεύω.

Είναι φανερό: η μάχη δεν είναι απέναντι σε μια θρησκεία. Θρησκευτικός είναι ο μανδύας. Δήθεν. Και καλά. Και αδικεί και τη θρησκεία κατάφωρα. Όχι. Ούτε μάχη υπάρχει, ούτε κατά κάποιας θρησκείας. Το ζητούμενο είναι η προστασία απέναντι στο κοινό έγκλημα. Απέναντι στο περιθωριοποιημένο άτομο που βρίσκει στέγη κάτω από θρησκευτικές ταμπέλες.

Ας τους απομονώσουμε. Ό,τι κι αν είμαστε. Ολυμπιακοί, χριστιανοί, στρέιτ, εβραίοι, γυμνιστές, μουσουλμάνοι, γκέι, βετζετέριαν, τροτσκιστές, γιου νέιμ ιτ. Ας τους απομονώσουμε. Δεν είναι πιστοί. Καλή η ευαισθησία μας, αλλά ας μην τσιμπάμε. Είναι φονιάδες. Αν δεν ήταν εύκαιρο το θρησκευτικόν, θα μας πλασαριζόντουσαν σαν κάτι το πολιτικόν ή το ποδοσφαιρικόν ή ποιος ξέρει τι. Πάντα βρίσκεται κάποιου τέτοιου τύπου στέγη για τέτοια φρούτα. Αλλά θα επρόκειτο γι’ αυτό που ξέρουμε: για φονιάδες. Σκέτους.

Έχουμε νόμους, έχουμε διαχωρισμό εξουσιών, έχουμε λόγο και έχουμε κρίση. Ας τους απομονώσουμε κι ας κάνουμε αυτό που πρέπει.

Κι όποιος το παίξει προστάτης τους και δήθεν προστάτης της θρησκείας τους, ας τον απομονώσουμε κι αυτόν. Δεν θα είναι πιστός. Τα είπαμε. Θα είναι σαν κι αυτούς. Ψεύτης. Σκέτος.


-----------------------------------

Επικαιρότητα: Γαλλία. Αστυνομικές επιχειρήσεις μετά τον αποκεφαλισμό του καθηγητή. Περισσότερες από 80 έρευνες έχουν ξεκινήσει για διάδοση μίσους μέσω του διαδικτύου στη Γαλλία, ενώ ο Γάλλος υπουργός επεσήμανε ότι εξετάζεται αν θα πρέπει να διαλυθούν κάποιες οργανώσεις της γαλλικής μουσουλμανικής κοινότητας επειδή προάγουν τη βία και το μίσος. Σε μια άλλη εξέλιξη, συγγενείς ξυλοκόπησαν και κούρεψαν νεαρή Βόσνια γιατί ήθελε να παντρευτεί Σέρβο. Οι δράστες που ζουν στη Γαλλία, «θα οδηγηθούν στα σύνορα επειδή δεν έχουν καμία δουλειά» στο γαλλικό έδαφος, διαβεβαίωσε την Κυριακή ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Ζεράλ Νταρμανέν.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...

Τζαμί

Ἐκκλησία: σήμερα λέμε έτσι τον ναό. Το μέρος που μαζεύονται οι πιστοί. Τον οίκο του θεού. Ή περίπου. Από μια ριζούλα αρχαία. Πανάρχαια. *kelh₁- και *kl̥h₁-, που μας βγάζει στο καλέω και καλώ. Στο κλητός. Στον καλεσμένο και τον προσκεκλημένο. Στον παράκλητο και στην κλήση σε απολογία. Και σ’ εκείνη της Τροχαίας. Και του ανελκυστήρα. Αλλά παρασυρόμεθα. Καλώ, λέγαμε. Και εκκαλώ. Και Εκκλησία του Δήμου – δηλαδή το σώμα των συγκεκλημένων πολιτών. Στην Ελληνιστική Κοινή, έτσι λέγονταν και οι ρωμαϊκές λαϊκές συνελεύσεις. Τα comitia. Έκκλησία λοχῖτις, όλων των στρατευμένων, και ἐκκλησία φρατρική: comitia centuriata και comitia curiata. Αχ, πάλι παρασυρόμεθα. Και σήμαινε και το ψήφισμα. Συνεκδοχές λέγονται αυτά τα παιγνίδια. Μετωνυμικές διαδρομές: όταν οι Αθηναίοι έσυραν τον Ηρώδη τον Αττικό ενώπιον του φιλοσόφου αυτοκράτορος, του Μάρκου Αυρηλίου, «ἀναγιγνωσκομένης δὲ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίων ἐκκλησίας», γράφει ο Φιλόστρατος, «οὕτως ἐσείσθη τὴν καρδίαν ὑφ᾽ ὧν ἤκουσεν, ὡς ἐς δάκρυα φανερὰ ὑπαχθῆναι»*, ...