Τους βρίσκουμε τους Κερρήνιους από πολύ παλιά. Ίχνη του ονόματος έχουμε και στην Πομπηία, και στη Σαλώνα της Δαλματίας, τη γενέτειρα του Διοκλητιανού. Και βρίσκουμε επιγραφές με Κερρήνιους και στη Μυγδονία – αυτή ήταν περιοχή ανάμεσα στον Αξιό και στον Στρυμώνα, μέχρι τον Εχέδωρο, τον σημερινό Γαλλικό, και την κοιλάδα της αρχαίας Ανθεμούσσας, ας πούμε Καλαμαριά σήμερα.
Θεσσαλονίκη, πάντως. Μυγδονία με δυο λόγια θα πεί Θεσσαλονίκη – δίπλα είναι οι δύο, κι ο Κερρήνιος Λαΐτος ήταν, ποιος ξέρει, κάποιος απόγονος, ένας Ρωμαίος πολίτης, Cerennius είναι το οικογενειακό, που πια μιλούσε κι έγραφε ελληνικά – είχε μπει ο δεύτερος ή τρίτος αιώνας, έτσι δείχνουν τα γράμματα του επιγραφοποιού.
Έχασε το παιδί του και του ’φτιασε το μνήμα. «Κερρηνία Λαΐτα τῇ θυγατρί». Για την Κερρηνία Λαΐτα, τη θυγατέρα μου. «Καὶ ἑαυτῷ». Και για μένα, συμπλήρωσε. Να τα ’χει κανονισμένα. Και υπέγραψε. «Κερρήνιος Λαΐτος».
Η πέτρα έμεινε, σαν σήμα. Σήμερα στον περίβολο του Γεντί Κουλέ. Να την κοιτάει ο ήλιος τα δειλινά.
Αιώνες δέκα οκτώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου