Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Детский хоровод!



Детский хоровод![1]

Γίνεται χορός τρελός! Τη γλιτώσαμε απ' τον Μπαρμαλιέι! Τον κανίβαλο! Που του είχε πει ο κακός ο ιπποπόταμος να μας βάλει μυαλό. Απαπαπα! Με τίποτε, παιδιά! Μακριά! Με τίποτε στον κόσμο μην πάτε στην Αφρική! Ποτέ! Σκυλόψαρα και γορίλες, κι όλα τα κακά! Ευτυχώς ο καλός μας ο κροκόδειλος είναι φίλος μας και τον έκανε τον παλιο-Μπαρμαλιέι μια χαψιά! Και τώρα όλοι μαζί ξεφαντώνουμε. Γύρω γύρω όλοι, και στη μέση ο καλός μας ο κροκόδειλος! Με τον παλιο-Μπαρμαλιέι μέσ' στην κοιλιά του! Χα χα χα! Ας μας πειράξει τώρα αν του βαστάει! Ζήτω η ξεγνοιασιά! Ζήτω!

Το έλεγαν και Фонтан «Бармалей». Το συντριβάνι του Μπαρμαλιέι. Μπροστά από την έξοδο του Σιδηροδρομικού Σταθμού του Στάλινγκραντ. Ανάγλυφη σκηνή από το παιδικό παραμύθι του Τσουκόφσκι (Корней Иванович Чуковский). Καλωσόριζε τους ταξιδιώτες που έφθαναν με τρένο. Σαν να τους υποσχόταν πως όλες τους οι έγνοιες θα 'μεναν πίσω και πως η διαμονή τους θα 'ταν χαρούμενη στην όμορφη πόλη.

Τη φωτογραφία τράβηξε ο Εμμανουήλ Γιεβζιερίχιν (Эммануил Ноевич Евзерихин) τον Αύγουστο του 1942, μετά τον σαρανταοκτάωρο βομβαρδισμό της πόλης από τη Λούφτβάφε. 1.000 τόνοι βόμβες. Αγνοώντας το σύμφωνο μη επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότοφ του 1939 που διεμοίραζε την Ανατολική Ευρώπη μεταξύ Τρίτου Ράιχ και ΕΣΣΔ, τα χαράματα της 22ας Ιουνίου του 1941 περίπου τριάμισι εκατομμύρια Γερμανοί με σηκωμένα τα μανίκια εξαπέλυαν τον Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa), τη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην Ιστορία. Και μ' έναν χρόνο καθυστέρηση, το καλοκαίρι του '42 ο Χίτλερ διέτασσε τμήμα του Γκρουπ «Νότος» (Heeresgruppe Süd) να βαδίσει κατά του Στάλινγκραντ, της πόλης με το όνομα του μισητού αντιπάλου. Σε μια μάχη ονομάτων και συμβόλων, Χίτλερ και Στάλιν θα επιδιώξουν να κρατήσουν την —κατά τα άλλα ήσσονος σημασίας— πόλη με νύχια και με δόντια, με τίμημα τις ζωές πολλών εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτικών, παραστρατιωτικών και αμάχων. Сталинградская битва. Schlacht von Stalingrad. Η μάχη του Στάλινγκραντ.

Χριστούγεννα του '42 παίζεται η τελευταία πράξη. Οι αιφνιδιασμένοι Ρώσοι που είχαν ριχτεί στη μάχη μ' ένα τουφέκι κάθε δύο άτομα —το κρατά όποιος δε σκοτωθεί— τώρα εγκλωβίζουν 270.000 Γερμανούς μέσα στην πόλη. Der Kessel. Ο Κλοιός. Χωρίς χειμωνιάτικα ρούχα, χωρίς καύσιμα και πυρομαχικά, χωρίς γάζες και φάρμακα, χωρίς τροφή και νερό. Χωρίς ελπίδα. Κατά τα τέλη Γενάρη του '43 ο Πάουλους (Friedrich Wilhelm Ernst Paulus) συνθηκολογεί, κι ο Πόλεμος παίρνει ανάστροφη τροπή. Είναι η αρχή του τέλους για το Τρίτο Ράιχ.

Χριστούγεννα πριν 77 χρόνια. Και... «με τη βεβαιότητα όλων ότι δεν θα συμβούν παρόμοια πράγματα στο μέλλον»[2].


----------------------------------

[1] Детский хоровод: Ο κυκλικός χορός των παιδιών.

[2] Η τελευταία φράση από το «Χρονολόγιο Θεσσαλονίκης»: Διονύσης Στεργιούλας, «Καθόλου ποιήματα», Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2019.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...