Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Navidad Nuestra


Ραμίρες και Λούνα και πάλι:

Ariel Ramírez, Félix Luna: Navidad Nuestra. Τα Χριστούγεννά μας. Στον Άη Γιάννη τον Καθολικό, στο Ψυχικό. 12 Δεκεμβρίου 2019.

Αυτή τη φορά με τη Μικτή Χορωδία Δημοτικής Κοινότητας Ψυχικού & την Ορχήστρα Εγχόρδων Ψυχικού (Μουσικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ψυχικού «Η Ευτέρπη» υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Τάσου Ξηράκη) και με τη σύμπραξη της «Eklipsis Vocal Ensemble» και της «Coro da Camera». Επιμέλεια γλώσσας (castellano rioplatense) Κωνσταντίνος Παπαλέξης.



Χριστουγεννιάτικη καντάτα σε έξι μέρη, σε έξι λαϊκά μουσικά ύφη:
1. La anunciación – Ο ευαγγελισμός – Chamamé
2. La peregrinación – Το προσκύνημα – Huella
3. El nacimiento – Η γέννηση – Vidala catamarqueña
4. Los pastores – Οι βοσκοί – Chaya
5. Los reyes magos – Οι τρεις μάγοι – Takirari
6. La huida – Η φυγή – Vidala tucumana

Άοκνος συνθέτης ο Ραμίρες με τουλάχιστον 300 συνθέσεις στο ενεργητικό του, αλλά και μεγάλος ερευνητής της Αργεντίνικης μουσικής παράδοσης. Κυρίως γνωστός από τη Misa Criolla, τη Navidad Nuestra και τη La Peregrinación (και τα δύο τού 1964), το Los Caudillos (1965), τις Mujeres Argentinas (1969) και το Alfonsina y el Mar (1969), όλα γραμμένα σε συνεργασία με τον στιχουργό Félix Luna, συγγραφέα και ιστορικό, καθηγητή τότε της Ιστορίας των Θεσμών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και αργότερα της Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μπελγκράνο.

Όπως σε όλον τον κόσμο, έτσι και στην Αργεντινή τα Χριστούγεννα είναι στις 25 Δεκεμβρίου. Όμως εκεί τέτοια εποχή έχει... καύσωνα. Είναι κατακαλόκαιρο. Ο Félix Luna λοιπόν καλεί τους πιστούς από την La Rioja και το Castro Barros της Αργεντινής αλλά και από την Antofagasta και το Aráuco της Χιλής (περιοχές των αυτοχθόνων Μαπούτσε ή Μολούτσε) να σπεύσουν να προσκυνήσουν το Βρέφος. El Niño.

Ελάτε βοσκοί του κάμπου, γεννήθηκε ο Βασιλεύς των Βασιλέων. Ελάτε πριν να ξημερώσει. Η μέρα χαράζει κι η νύχτα πάει. Ελάτε, γλυκά και λουλούδια να του πάμε. Αλόγατα και μουλάρια καβαλικέψτε, και πάμε να προφτάσουμε. Ντέφια και κιθάρες! Τα τραγούδια μας μέσα στους ελαιώνες!

Albahaca y cedrón
tomillo y laurel,
que el Niño se duerme
al amanecer.

Βασιλικός και λουίζα,
θυμάρι και δάφνη
το Βρέφος κοιμάται
το ξημέρωμα.


-----------------------------------------



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Αρτινή

Είναι περίπλοκο, γι’ αυτό δώσε βάση: Η Αλίφε είναι ήταν —και είναι— μια πόλη της Ιταλίας, στην Καζέρτα, δηλαδή στην Καμπανία. Ο οικισμός στους γύρω λόφους βρίσκεται εκεί απ’ την Εποχή του Σιδήρου και δώθε. Πα να πει, χοντρικά, απ’ τον δέκατο αιώνα κι ύστερα. Απ’ όταν η παράδοση θέλει τον Ιησού του Ναυή να οδηγεί τον λαό μέσα στη Χαναάν. Απ’ τον καιρό που στην Αίγυπτο περνάμε στην εικοστή Δυναστεία και τον Ραμσή Γ΄ – στα μπερδέματα με το ιερατείο και στις απεργίες στο Σετ Μάατ, τον Τόπο της Αλήθειας – στο σημερινό Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Από τόσο παλιά. Πάνω κάτω, πάντα, εντάξει; Σαμνιτικό όνομα η Αλίφε. Τι θα πει Σαμνιτικό, θα μου πεις τώρα: το Σάμνιον ήταν περιοχή στη Νότια Ιταλία, έτσι το λέγαν οι ξένοι, οι ίδιοι λεγόντουσαν Σαφινείς, συγγενείς των Σαβίνων, πα να πει ινδοευρωπαίοι, οσκικά μιλούσαν, πολέμησαν κατά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, συμμάχησαν με τον Πύρρο της Ηπείρου, βίος και πολιτεία, κι ύστερα εξεγέρθησαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, αλλά ο Σύλλας τούς αποδεκάτισε – Σαμν...

Τζαμί

Ἐκκλησία: σήμερα λέμε έτσι τον ναό. Το μέρος που μαζεύονται οι πιστοί. Τον οίκο του θεού. Ή περίπου. Από μια ριζούλα αρχαία. Πανάρχαια. *kelh₁- και *kl̥h₁-, που μας βγάζει στο καλέω και καλώ. Στο κλητός. Στον καλεσμένο και τον προσκεκλημένο. Στον παράκλητο και στην κλήση σε απολογία. Και σ’ εκείνη της Τροχαίας. Και του ανελκυστήρα. Αλλά παρασυρόμεθα. Καλώ, λέγαμε. Και εκκαλώ. Και Εκκλησία του Δήμου – δηλαδή το σώμα των συγκεκλημένων πολιτών. Στην Ελληνιστική Κοινή, έτσι λέγονταν και οι ρωμαϊκές λαϊκές συνελεύσεις. Τα comitia. Έκκλησία λοχῖτις, όλων των στρατευμένων, και ἐκκλησία φρατρική: comitia centuriata και comitia curiata. Αχ, πάλι παρασυρόμεθα. Και σήμαινε και το ψήφισμα. Συνεκδοχές λέγονται αυτά τα παιγνίδια. Μετωνυμικές διαδρομές: όταν οι Αθηναίοι έσυραν τον Ηρώδη τον Αττικό ενώπιον του φιλοσόφου αυτοκράτορος, του Μάρκου Αυρηλίου, «ἀναγιγνωσκομένης δὲ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίων ἐκκλησίας», γράφει ο Φιλόστρατος, «οὕτως ἐσείσθη τὴν καρδίαν ὑφ᾽ ὧν ἤκουσεν, ὡς ἐς δάκρυα φανερὰ ὑπαχθῆναι»*, ...