Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Misa Criolla






Creo en Dios, Padre todopoderoso,
Creador de cielo y tierra.

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα,
Ποιητήν ουρανού και γης.

Μίσα Κριότζα ή Μίσα Κριόσα στα castellano rioplatense, τα Ισπανικά της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Κρεολή Λειτουργία. Λειτουργία στην τοπική γλώσσα. Μια από τις πρώτες Λειτουργίες που γράφτηκαν αμέσως μετά τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού (Βατικανό II, 1962-1965) κατά την οποία, μεταξύ άλλων, επετράπη η χρήση τοπικών καθομιλουμένων αντί της μέχρι τότε χρησιμοποιούμενης Λατινικής κατά τη Θεία Λειτουργία.

Τα μέρη, πάντρεμα του Λατινικού τυπικού και τοπικών λαϊκών υφών: Kyrie (Vidala – Baguala), Gloria (Carnavalito – Yaravi), Credo (Chacarera trunca), Sanctus (Carnaval cochabambino) και Agnus dei (Estilo pampeano).

Ariel Ramírez (1921-2010). Συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας. Γιος Ισπανού δασκάλου, μετανάστη στην Αργεντινή. Μελετητής της Αργεντίνικης μουσικής. Κατά παρότρυνση του θρυλικού Atahualpa Yupanqui, παράλληλα με τις μουσικές του σπουδές, γυρίζει όλη τη Βορειοανατολική Αργεντινή και συλλέγει πάνω από τετρακόσια λαϊκά τραγούδια. Ιδρυτής τής Compañía de Folklore Ariel Ramírez.

Και Félix Luna (1925-2009), ο μόνιμος συνεργάτης του. Νομικός, συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιστορικός και στιχουργός, γόνος παλιάς οικογένειας της La Rioja με κεντρώες πολιτικές καταβολές (Radical Civic Union).

Tú que quitas los pecados del mundo,
Ten piedad de nosotros.

Συ, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου
ελέησον ημάς.


----------------------------------------------

Ariel Ramírez, Félix Luna: Misa Criolla. Πριν λίγη ώρα στο Πολεμικό Μουσείο.

Η Χορωδία «Σύγχρονη Έκφραση» με τον Θωμά Λουζιώτη και οι Μελωδοί με τον Γιώργο Ζιάκα. Πιάνο, Θάνος Γιάκας και Αλέξανδρος Μακρής. Τραγούδι, Γιάννης Καλύβας και Σπύρος Κλείσσας. Τσαράνγκο, Pedro Fabian. Κρουστά, Alejandro Diaz Corvalan. Κιθάρα, Herman Mayr. Φλάουτο, Σέργιος Γιώτης.





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...