Ήταν δίδυμοι. Κι ήταν καλοί. Καλή ενέργεια και καλή δύναμη. Παλιά τους γεννούσαν οι θεοί. Ήσαν οι Διός κούροι, οι γιοί του Δία. Ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης. Πατέρας του Κάστορος ο Τυνδάρεως, και του Πολυδεύκη ο Δίας. Μάνα τους η Λήδα. Και προστάτευαν τους ανθρώπους γιατί έτσι πάει: όσες καλές δυνάμεις κι αν σε περιστοιχίζουν, πάντα χρειάζεσαι και κάποιες επιπλέον για ειδικούς σκοπούς. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Δεν έχει τέλος αυτό.
Κι αγαπιόνταν οι Διόσκουροι μεταξύ τους κι η αγάπη αυτή λες και αντανακλούσε στους ανθρώπους και από κει επέστρεφε λατρεία στους δυο μικρούς θεούς, στον Κάστορα και τον Πολυδεύκη: όταν οι Σπαρτιάτες κινούνταν σε παράταξη μάχης, ήταν οι Διόσκουροι που τους προστάτευαν. Το ίδιο και τους Ρωμαίους. Στη μάχη οι Dioscuri στέκονταν στο πλευρό τους και δεν αφήναν τους εχθρούς να τους βλάψουν. Και τους είχαν και ναό σε περίοπτη θέση στην Αγορά της Ρώμης οι Ρωμαίοι, το Tempio dei Dioscuri.
Αφοσιωμένοι, λοιπόν, ο ένας στον άλλον. Όταν ο Κάστωρ έχασε τη ζωή του, ο Δίας έπιασε τον Πολυδεύκη.
– Από σήμερα θα είσαι αθάνατος.
– Εντάξει, αλλά θα το μοιραστούμε. Θα πηγαίνουμε εξόδου μία ο ένας, μία ο άλλος.
– Παρακαλώ;
– Μια θα πεθαίνω εγώ και μια ο Κάστωρ.
– Μπα σε καλό σας!
Έτσι κι έγινε. Τη μια μέρα ο ένας ήταν στον Άδη κι ο άλλος στον Όλυμπο, και την άλλη αλλιώς. Ανάποδα.
Αδέλφια και αγαπημένα. Ο ένας για τον άλλον. Κι αστερισμός στον ουρανό. Αυτοί είναι οι Δίδυμοι, τ’ άστρα, οι Dii Germani, οι Αδελφοί Θεοί, οι Ashvins των Ινδών, οι Συμεών και Λεβί των Εβραίων, οι Ντο Παϊκάρ των Περσών, οι Δύο Μορφές.
Και μια μέρα οι θρησκείες αλλάξαν προσανατολισμό και στόχο. Και τ’ αδέλφια απέκτησαν μάνα και πατέρα γήινους. Κι έγιναν ιατροί. Ανάργυροι. Χωρίς λεφτά, δηλαδή. Έπρεπε βέβαια να ενταχθούν και στο μαρτυρολόγιο, γιατί άμα δε μαρτυρήσεις τι άγιος να γίνεις. Πήγαν και βρήκαν έναν άχρηστο αυτοκράτορα, τον Καρίνο. Όλος ο κόσμος τον είχε του πετάματου. Τόσο που οι Ρωμαίοι, αφού πόθανε, ψήφισαν να ξεσκαλιστεί το όνομά του απ’ όλες τις επιγραφές.
– Θέλετε να μας βασανίσετε να γίνουμε άγιοι;
– Ρε παιδιά, εμένα καίγεται το σπίτι μου – με σας θ’ ασχοληθώ;
– Είναι φανερό ότι πάσχετε από δημόσιες σχέσεις. Έτσι που τα ’χετε κάνει, οι επίγονοί σας δε θα θέλουν ούτε ν’ ακούσουν για σας. Οπότε, το ντιλ θα είναι το εξής: εσείς θα μας βασανίσετε, κι εμείς θα σας κάνουμε χριστιανό και θα πιστεύσετε, θαύμα ω θαύμα. Και με το μαρτύριό μας, θα πάρετε μια τιμητική θέση στα χριστιανικά βιβλία. Τι λέτε;
Έτσι κι έγινε. Έφερε τα σύνεργα κι αρχίσαν τα βασανιστήρια. Και ξαφνικά του γυρνάει το πρόσωπο το μπρος πίσω, όπως στον Εξορκιστή ένα πράμα. Αλλά οι δυο άγιοι προσευχηθήκαν εσπευσμένως και γίναν όλα όπως πρώτα – οπότε είδε αυτός το φως το αληθινό και επίστευσε, και τους έστειλε σπίτι τους.
Βέβαια, εντέλει δεν τη γλυτώσαν τα καλά αδέλφια. Γιατί ο δάσκαλός τους της ιατρικής εζήλεψε πόσο καλοί γιατροί ήσαν και τους την έστησε.
– Πάμε για βότανα στο βουνό.
– Μάλιστα, δάσκαλε.
Ποια βότανα και ποια μαντζούνια. Άλλος ήταν ο σκοπός. Τους περίμενε στο κατάλληλο μέρος ο παλιάνθρωπος και τους εξέκανε με τις πέτρες.
Έτσι, έκτοτε γιορτάζουμε τη μνήμη τους κάθε πρώτη του Ιούλη. Των Διδύμων. Των αδελφών των Μονιασμένων, των Αχώριστων. Των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου