Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

長 崎

Αντίθετα απ’ ό,τι θα υπέθετε κανείς, οι Ιάπωνες μιλούν μια γλώσσα που απολύτως καμία σχέση δεν έχει με τα κινέζικα ή άλλες σινοθιβετικές γλώσσες.

Μιλούν ιαπωνικά. Σκέτο. Γλώσσα συγκολλητική που ανήκει στην ιαπωνική γλωσσική οικογένεια, μαζί με τις ριουκιουανές γλώσσες, αυτές που ομιλούνται στα Νησιά Ριουκίου.

Πώς γράφεται, η γλώσσα αυτή;

Εδώ μάς θέλω. Γράφεται με πολλών ειδών γραφές, και μάλιστα με όλες μαζί. Μία από αυτές είναι τα Κάντζι. Θα πει «Χάντζικα», αν μας επιτραπεί ένας εξελληνισμός, δηλαδή τα γράμματα των Χαν της Κίνας. Γράμματα που έφθαναν στην Ιαπωνία σε έγγραφα, σφραγίδες και νομίσματα από την αχανή γειτονική Αυτοκρατορία. Είναι ένα λογογραφικό σύστημα, δηλαδή γράμματα - σχέδια. Αφαιρετικές αναπαραστάσεις που πια δεν παραπέμπουν άμεσα στην αρχική εικόνα. Ιδεογράμματα. Όπως τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά κι όπως τα λογογράμματα της Γραμμικής Α. Αν και παρμένα από τα κινεζικά, στα ιαπωνικά τα κάντζι δεν έχουν πάντα ούτε τον ήχο, ούτε το νόημα που έχουν στα κινεζικά. Έχει απομείνει το γράμμα, μόνο του.

Μια άλλη γραφή είναι η Χιραγκάνα. Δηλαδή το απλό συλλαβάριο. Και μια άλλη η Κατακάνα. Δηλαδή το συλλαβάριο κομματάκια. Από καμιά εβδομηνταπενταριά χαρακτήρες το καθένα, αυτά τα συλλαβάρια έχουν από έναν χαρακτήρα για κάθε συλλαβή, και μαζί και κάποια πρόσθετα. Κα, μα, να, πα κ.λπ. είναι γράμματα. Κε, με, νε, πε κ.λπ., κι αυτά γράμματα. Και πάει λέγοντας. Όπως η δική μας Γραμμική Β.

Κι έχουν κι άλλες γραφές. Τα Ρομάντζι, που είναι λατινικά γράμματα, και βέβαια τα αριθμητικά τους, τα δικά τους αλλά και τα αραβικά.

Και τα χρησιμοποιούν όλα μαζί και ταυτοχρόνως. Στην ίδια φράση κειμένου από μια ιαπωνική εφημερίδα συνδυάζονται Κάντζι, Χιραγκάνα και Κατακάνα.

Και κάποτε μπορεί η ίδια λέξη να πάρει και τις τρεις μορφές. Ένα παράδειγμα:

長 είναι το κάντζι «ναγκα», που θα πει «μακρύς», και 崎 το κάντζι «σακι» που θα πει χερσόνησος, ακρωτήρι. Τα δυο μαζί μάς κάνουν 長崎, ναγκα+σακι. Δηλαδή μακριά χερσόνησος. Ναγκασάκι.

Αλλά μπορώ να το γράψω και με συλλαβογράμματα Χιραγκάνα: な=να, が=γκα, さ=σα και き=κι.

ながさき, Ναγκασάκι.

Καθώς επίσης και με συλλαβογράμματα Κατακάνα: ナ=να, ガ=γκα, サ=σα και キ=κι.

ナガサキ, Ναγκασάκι.

Να ξέραν, ο επισμηναγός Σουέινι και οι σύντροφοί του, όταν άφηναν πίσω τους την Κοκούρα επειδή ήταν πνιγμένη στα σύννεφα, και πετούσαν προς το Ναγκασάκι, να ξέραν άραγε τι θα πει η λέξη και πώς γράφεται;

Ποιος ξέρει. Αυτοί είχαν τον νου τους στη νέφωση. Και το Ναγκασάκι, σκεπασμένο κι αυτό το βρήκαν, ώσπου ο Μπίαν, ο βομβαρδιστής, βρήκε μια τρύπα μέσα από τα σύννεφα.

Ήταν 11:02 το πρωί. Πέμπτη, 9 Αυγούστου 1945.

Να ξέραν; Ποιος ξέρει.








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σημεία

Καὶ ἐκόντευε νὰ παρέλθῃ ἡ μέρα τῆς πεντηκοστῆς, καὶ ἦσαν ἅπαντες μαζεμένοι ὁμόθυμοι. Καὶ ἐγένετο ἐξαίφνης ἐξ οὐρανοῦ ἦχος, ὥσπερ πνοὴ βιαία νὰ ὁρμᾷ ὁποῦ ἦσαν καθήμενοι, καὶ ἐγέμισεν ὁ οἶκος ὅλος. Και ὡσὰν να ἐξεχωρίστηκαν γλῶσσες φωτιᾶς, ἔκατσε καθεμιὰ στὸν καθένα τους, κι ἐγέμισαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν λαλιαῖς ἄλλες, καθὼς ποὺ τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς καὶ μιλοῦσαν. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατοικοῦσαν Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους ὑπὸ τὸν ἥλιον. Γενομένης δὲ τῆς βοῆς ταύτης, ἐμαζεύθη πλῆθος. Καὶ τὰ ἔχασαν, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος στὴν δική του τὴν λαλιὰν νὰ τοῦ μιλούν. Κι ἐξίσταντο πάντες κι ἐθαύμαζον, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους: καλὰ, Γαλιλαῖοι δὲν εἶναι πάντες αὐτοὶ οἱ λαλοῦντες; πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τη δική του τὴν λαλιά, τὴν μητρική; Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ παρεπιδημοῦντες ...

Σαρανταπέντε

Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ  μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Super flumina Babylonis

Super flumina Babylonis ilic sedimus et flevimus dum recordaremur tui, Sion in salicibus in medio eius suspendimus organa nostra. Στους ποταμούς της Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε ενώ σε αναθυμόμασταν, Σιών (και) πάνω στις ιτιές, καταμεσής (της Βαβυλώνος) κρεμάσαμε τα όργανά μας. Πρόκειται για τους στίχους από τον Ψαλμό 136 κατά την εβραϊκή αρίθμηση (137 στη Βουλγκάτα), διάπυρη στιγμή του διωγμού, παρακάτω στη Μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα: Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών· ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν· Οι Εβραίοι είναι εξόριστοι στους ποταμούς της Βαβυλώνας. Υποδουλωμένοι πλέον, θυμούνται την Ιερουσαλήμ και θρηνούν. Κι εκεί, στη Βαβυλώνα, πάνω στις ιτιές, κρεμούν το τραγούδι τους και δε θα το ξαναπιάσουν. Γιατί αυτοί που τους έφεραν εκεί, τους ζήτησαν να ψάλουν ιερά τραγούδια. Και τους έλεγαν: ψάλετέ μας τα ιερά άσματά σας, της Σιών. Κι οι Εβραίοι έλεγαν: πώς θα ψάλουμε εδώ τα ιερά μας άσματα; εδώ, στην...