Σα θυμιατήρι

Σα θυμιατήρι. Που πάει πάει πάει κι ανεβαίνει ακολουθώντας την έλλειψη που του προδικάζουν οι αλυσίδες του, από έμπειρο χέρι κρατημένες, και ωπ, ανηφορίζει, το βλέπεις βρε, ή έχεις το κεφάλι σκυμμένο να ευλογηθείς; καλά κάνεις, αλλά ρίχνε και καμιά κλεφτή ματιά, άμα είσαι μόνο στον κόσμο σου τι να πιάσει η ευλογία, κάτσε και λίγο απ’ έξω να βλέπεις, αγαπάει ο θεός τον νοικοκύρη, αγαπάει και τον κλέφτη βρε, που τινάζεται το θυμιατήρι προς τα πάνω και την κατάλληλη στιγμή, κοντά στο πικ της καμπύλης, ούα, ένα κράτημα το γκέμι ο παπάς, και τραντάζει το άλογο, μη φύγει κι αναληφθεί, ωπ, και ξαναγυρίζει αυτό στα καθ’ ημάς και αρχινάει και πάλι την κατεβασιά

Εκείνη τη μοναδική στιγμή που είναι πάνω στο πικ κι αιωρείται, ωχ, και σταματάει η καρδιά, και λες τώρα τι έγινε; ήρθε το τέλος; όχι βέβαια, ποιο τέλος, εκείνη ακριβώς τη στιγμή έχει τρανταχτεί το θυμιατήρι, τα κουδούνια του, άφαντο έχει γίνει, κι έχει απομείνει μετέωρη η τουφίτσα το θυμίαμα, τι κι αν παλεύει να το προφτάσει, πουθενά το θυμιατήρι που τη γέννησε, έμπειρος ο αρματηλάτης, τι κι αν παλεύει αυτή και κλείνεται και τρέχει ν’ αγκαλιάσει το τίποτα, κι ύστερα πόσο μάταιο είναι όλο αυτό, αέρας ει και εις αέρα απελεύσει, χαλαρώνει κι αναπετάει κι απλώνεται τον πραγματικό της σκοπό

Και το θυμιατήρι έχει κυλήσει στην κατηφόρα σαν ήλιος μετά το ηλιοστάσιό του, τώρα επιτελέστηκε το έργο, έφθασε στο πικ, πάει η τούφα ξαμολήθηκε, δεν πιστεύω να μην κοίταγες κλεφτά τα θαύματα, είπαμε, πιάνει βρε, κι όταν κοιτάς, μη φοβάσαι, τώρα η τούφα ανοίγεται και κατακυριεύει τον κόσμο, κι αυτή και οι επόμενές της, κι ο ήλιος στα ηλιοστάσιά του, ξανά και ξανά, μια στιγμή μετέωρος, κι ύστερα την κατηφόρα, πάντα κρατημένος από το χέρι του τεχνίτη, κι έτσι πάει ο κόσμος, επαναλαμβανόμενα καλοκαίρια, χρόνια τώρα

Είδες βρε, που στάθηκε η καρδιά σου και αλαφιάστηκες, τώρα τι γίνεται, λες, αμ τίποτα δε γίνεται, κοίταζε προσεκτικά κι όλα θα πάνε μια χαρά, πήρε πάλι και κατρακυλάει κρατημένος από το στιβαρό το χέρι και τίποτε να μην ανησυχείς, καθόλου, μόνο κοίτα τι θα κάνεις και πώς θα φερθείς εσύ – σ’ εσένα είναι το ζήτημα, όχι σ’ εκείνον, εκείνος ξέρει τι κάνει

Σ’ εσένα επαφίεται