Πρωτομαγιά

Λοιπόν, δε θέλουμε ου, και φωνές και αγριάδες. Όλοι θα τα κανονίσουμε, εντάξει; Α, μπράβο. Έτσι. Ησυχία ν’ ακούμε. Το προεδρείο γι’ αυτό εκλέχτηκε – να μπορέσουμε να βγάλουμε άκρη ήρεμα και πολιτισμένα. Θα παίρνει τον λόγο ένας ένας και θα μας λέει τι ακριβώς έχει κατά νου. Οκέι; Α, μπράβο! Λοιπόν, τον λόγο έχει ο κύριος με τη χλαμύδα. Ναι, εσάς λέω. Με τα άνθη που κρατάτε, βοήθειά σας.

Φλοράλια; Α, έτσι τα λέτε στο χωριό σας. Στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Μάλιστα. Θαν τα δούμε αυτά. Δεν ξέρω για θέατρο – αρκετά φεστιβάλ έχουμε. Επίσης δεν ξέρω πού θα βρούμε λαγούς και κατσίκες στις πόλεις, αλλά τέλος πάντων, το κόνσεπτ σας το κρατάμε. Όχι, καλέ, σιγά μην κάνουμε και αγώνες. Αυτό ξεχάστε το. Δεν υπάρχουν ημερομηνίες διαθέσιμες. Αφήστε, ν’ ακούσουμε και τους υπόλοιπους και θα επανέλθουμε.

Ναι, παρακαλώ, εσείς! Μαϊούμα; Μάλιστα. Σας ακούμε. Όχι καλέ, δε μπορεί να γίνεται κάθε τρία χρόνια. Και μάλιστα νυχτιάτικα. Όργια και μυστήρια του Διονύσου; Α, πολύ στο έξαλλο το πάτε το ζήτημα. Θα γίνεται της αυτηνής, δεν το καταλαβαίνετε; Λίγο χαλινάρι θέλει. Ε, διότι δε μπορεί να ξεχυθούμε στους δρόμοι, έχουμε πια πολιτισμό – συνωθούμαστε σε πόλεις. Τι θα γίνεται, θα το κάνουμε παρανάλωμα κάθε φορά; Θα το γκρεμίζουμε; Τέλος πάντων, κρατάμε τη σκέψη σας και βλέπουμε.

Παρακαλώ! Η κυρία! Πώς; Αγία Βαλπουργία! Μάλιστα. Θα μας επιτρέψετε να κρατήσουμε μικρό καλάθι, αυτό εκεί το «αγία» δεν ξέρουμε τι θα πει, αλλά τέλος πάντων, εδώ συμφωνήσαμε να πει ο καθείς το μακρύ του και το κοντό του. Ο άλλος προηγουμένως για Διόνυσο μας είπε! Σας ακούμε. Του Αγίου Βονιφατίου ανηψιά, σωστά; Μάλιστα. Λέγετε παρακαλώ.

Βρε χριστιανή μου, τι μάγισσες και ξωτικά; Δε σας καταλαβαίνουμε. Ναι, εντάξει, τα κοπάδια και τα σπαρτά κι οι αθρώποι... Τα ξωτικά πού κολλάνε; Ακούστε, μου φαίνεται τα μπλέκετε. Μπέλτεϊν είναι Γαέλοι. Κέλτες. Εσείς τι δουλειά έχετε, Γερμανή γυναίκα; Α, μάλιστα. Αχταρμάς. Μας μπερδέψατε τώρα πυρές και που περπατάμε ανάμεσα στις φωτιές από δω κι από κει και πόσο καλό κάνουν. Ναι, βεβαίως. Να σβήνουν όλες οι φωτιές στα σπίτια και να ξανανάβουν από την ευλογημένη την πρωτομαγιάτικη τη φωτιά. Δεκτόν. Αν και σήμερα δεν ξέρουμε ποιος τρελός έχει αναμμένη φωτιά στο διαμέρισμά του, αλλά τέλος πάντων. Σύμφωνοι. Οι σκέψεις σας καταγράφηκαν.

Και διατί είναι ευλογημένη η πυρά η πρωτομαγιάτικη παρακαλώ; Πώς; Την ηυλόγησεν εκείνος; Εντάξει. Δεν είναι δουλειά του προεδρείου να σχολιάζει τους ομιλητάς. Να καταγραφεί παρακαλώ. Την ηυλόγησεν εκείνος.

Εσείς τι πετάγεστε, κυρία; Ναι, βεβαίως, η προλαλήσασα αγιοποιήθηκε πρώτη Μαΐου, κακό είναι αυτό; Αφού είναι αγία των βλαστών και των κοτσανιών, εσάς τι σας χαλάει; Τι είστε; Μάγισσα; Δηλαδή; Κάνετε μάγια; Λέτε ξόρκια; Αμάν! Και πιάνουν; Καλά λέτε! Εξαρτάται ποιος τα ακούει! Μεγάλη κουβέντα είπατε τώρα!

Στα βουνά λοιπόν, με αρχαίους θεούς και δαίμονες, οργιαστικές τελετουργίες και τα λοιπά. Ε ναι. Σεβαστόν. Επιτρέψατέ μου να σας θυμίσω: ό,τι θέμε λέμε εδώ μέσα, αλλά είμαστε πλέον στες πόλεις. Τι όργια και τελετουργίες μου λετε τώρα! Άμα ρωτήσετε τα παιδιά, πού φυτρώνουν τα λουλούδια, στα ανθοπωλεία θα σας πουν. Και δίκιο θα ’χουν, εδώ που τα λέμε. Μην υπερβάλλουμε, λοιπόν. Η γνώμη σας καταγράφηκε. Βαλπουργιανή Νύχτα. Το σημειώνουμε. Θαν τα δούμε αυτά στο τέλος. Ο επόμενος παρακαλώ.

Ναι, θεμιτόν. Δεν πα να τ’ αφιερώσετε και εις την Παρθένον Μαρίαν και όπου θέλετε. Δε μας χαλάει, κύριε. Όχι, κανένα θέμα δεν υφίσταται. Αν εσάς σας αντιπροσωπεύει καλύτερα η Παρθένος, εμείς περισσεύουμε. Το σημειώσαμε, κύριε. Πάμε παρακάτω.

Πώς; Άη Ιερεμίας; Μάλιστα. Εκ Βουλγαρίας. Μια χαρά. Σας ακούμε. Α, μάλιστα. Εσείς έχετε ζήτημα με τα φίδια και τις σαύρες. Εντάξει. Τον καθένα μας κάτι τον απασχολεί. Και τι θα γίνεται όταν βγαίνει όξω ο βασιλιάς φίδης. Εντάξει. Να πηδάτε φωτιές. Ό,τι πείτε. Στην πλάτη μας θα σας πάρουμε; Βεβαίως. Και να προσέχετε μην αρπάξουν τον γιερεμία οι έγκυες. Αρρώστια είναι αυτό, συμπεραίνουμε. Ωραία. Να ’χετε τον νου σας.

Εσείς; Ελληνίς; Α, χαίρομαι. Ναι, απ’ τις μπούκλες το κατάλαβα. Μαία; Μπα! Ώστε λέγεστε Μαία και είστε θεά. Ναι, το συμπεράναμε, ότι από κει βγαίνει ο Μάης. Εντύπωση θα μας έκανε μια λέξη να μην έβγαινε από τα ελληνικά σας. Όχι κυρία μου, μην αρπάζεστε, δε σας ειρωνευόμαστε. Επανέρχεται λοιπόν ο Άδωνις στα γνωστά του τα λημέρια. Οριστική η νίκη. Μάλιστα. Δεκτόν. Αν και, Άδωνι και Διόνυσο, λίγο μπλεγμένους μάς τους έχετε, το αντιλαμβάνεσθε, έτσι; Ναι, ασφαλώς. Καταλαβαίνουμε. Κανείς δεν είναι τέλειος. Άλλωστε η σύγχυσις είναι πολλές φορές δημιουργική. Ε, ωραία. Θα φτιάχνετε το στεφάνι σας τα λούλουδα – βεβαίως, και φωτιές πηδάμε και μαγιόξυλα κι απ’ όλα.

Ναι, κύριε, μη διακόπτετε. Αντώνιος. Μάλιστα. Ότι εσείς είστε πλέον ο Άδωνις. Δικό σας το θέμα. Επί το χριστιανικότερον. Οκέι. Τι περιμένετε; Να σας το χαλάσουμε; Αντώνιος και πάλι Αντώνιος. Ό,τι πείτε. Επί της ουσίας, έχετε κάποια αντίρρηση; Τη φωτιά την πηδάμε ή δεν την πηδάμε; Την πηδάμε. Ωραία. Πάμε παρακάτω.

Καλεντιμάτζο! Ελάτε τώρα! Ιταλώδες μου φάνηκε αυτό, έτσι; Χαχα! Είδατε! Μέσα έπεσα. Ο θρίαμβος του καλοκαιριού και τα ερωτικά άσματα που τα τραγουδούν οι Μάτζι. Μάτζι ου Ματζερίνι. Άντε καλέ. Μια χαρά. Το κρατάμε. Πάμε παρακάτω.

Πώς; Αρμίντεν; Από Ρουμανία; Και τον Βούλγαρο Ιερεμία τι τον έχετε; Α, ο ίδιος είστε! Τσιούα πελινουλούι! Είδατε που είσθε και πονηρός; Τι δουλειά έχει τώρα τα κρασιά και τα μεθύσια; Α, για να πάει καλά η σοδειά για το φθινόπωρο. Καλά, κάπως νωρίς δεν είμαστε για φθινόπωρο; Μη μου κλείνετε εμένα το μάτι! Μάλιστα. Και αρνιά και σφάγια. Οκέι. Πρώτη φορά θα ’ναι;

Εσείς. Σας ακούμε. Α, Μέι Ντέι. Βέβαια. Ίνγκλις, ε; Και Μέι Κουίν, η Βασίλισσα του Μαγιού. Τι ωραίο! Πολύ κοριτσίστικο, μπράβο. Και γαϊτανάκια και ποια είναι η πιο όμορφη, και λοιπά. Κούκλες, η μια καλύτερη από την άλλη. Εσείς δεν είστε που αφήνετε στις πόρτες τα καλαθάκια με τα λουλούδια, βαράτε το κουδούνι και την κοπανάτε; Α, στην Αμερική γίνονται αυτά; Εντάξει. Το κρατάμε κι αυτό.

Εσείς τι δουλειά έχετε εδώ; Μας αφήσατε άναυδους! Ναι, φυσικά και συμφωνήσαμε να πει ο καθείς το μακρύ του και το κοντό του. Αλλά τι δουλειά έχετε εσείς, ένας σύντροφος με την τραγιάσκα του ανάμεσα σε μάγους, παπάδες, παγανιστές, ξωτικά, θεούσες – τι δουλειά έχετε εδώ μέσα εσείς του επιστημονικού πωστονλέν; Πώς; Κι εσείς άνθρωποι είστε;

Εεεε...

Καλά, δεν αντιλέγουμε, αλλά... Μάλιστα. Και σεις μια άνοιξη χρειάζεστε. Κατανοητόν. Μια ανάταση. Ένα ξεπέταγμα. Εντάξει. Δεν το είχαμε σκεφτεί. Και τι θέλετε τώρα; Να κυκλοφορούμε με τα σφυροδρέπανα στις δρόμοι και να χορεύουμε παγανιστικά; Γκλαν γκλουν; Α, μάλιστα! Να γιορτάζουμε το κίνημα! Και πώς δηλαδή να το γιορτάζουμε; Α, η μέρα η εργατική. Που δεν ειναι αργία, είναι απεργία!

Λοιπόν, για ακούτε δω, όλοι! Ησυχία παρακαλώ!

Γιατί νομίζουμε, εδώ στο προεδρείο, ότι αυτό τα ξεπερνά όλα, συνέλευση και προεδρείο. Εδώ δεν παιζόμαστε. Είμαστε κάτι πολύ ιερότερον απ’ ό,τι φαντάζόμαστε και πολύ ανθρωπινότερον απ’ ό,τι ομολογούμε. Σωματική και πνευματική έξοδο ψάχνουμε σ’ ένα συμβάν που το βαφτίζουμε εξωτερικό, αλλά είναι εσωτερικό μας: τον χρονιάτικό μας κύκλο της νίκης! Το μέσα θέρος μας! Να ξαναγεννηθούμε! Και βάνουμε ο καθένας το δικό του καπελάκι στραβά, άλλος ίσια, άλλος μέχρι τ’ αυτιά, και το παίζουμε ότι δεν ξέρουμε ο ένας τον άλλον!

Άντε ρε από δω. Γιατρειά δεν έχουμε. Το προεδρείον παραιτείται! Ας βγούμε στους δρόμοι να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον όχι εσύ είσαι θεούσα, όχι εσύ ειδωλολάτρης, όχι εσύ τραβάς έναν κουμουνιζμό, όχι εσύ τραβάς ένα ζόρι. Κι είμαστε ταχα μ’ διαφορετικοί, άλλος έτσι κι άλλος αλλιώς. Κι άλλος έχει το δίκιο, κι άλλος το άδικο.

Άντε ρε παρακεί με τα κουβαδάκια μας. Ούφο, ε ούφο. Άντε γιατί δεν παιζόμαστε. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας! Κι ούτε ψύλλος στον κόρφο όποιου σκεφτεί να τα βάλει μαζί μας.

Άιντε και καλό Θέρος, μπράτοι.