Πολλοί

Πολλοί μαζεμένοι. Πάνω από εκατό. Και λαλούν όλοι μαζί. Ταυτόχρονα. Γι’ αυτό μαζεύονται. Για να λαλούν – με φωνές, με όργανα, ό,τι συνδυασμό μπορείς να φανταστείς.

Όμως εκείνο που δε μπορείς να φανταστείς είναι ότι λαλούν με σχέδιο! Ναι, φίλε μου. Κάποιος έχει κάτσει κι έχει σχεδιάσει ακριβώς ποια στιγμή θα λαλήσει ο καθένας και η καθεμιά. Και ακριβώς πώς θα λαλήσει. Ψηλά, χαμηλά, δυνατά, σιγανά, ίσια, στραβά, ανάποδα, ό,τι τρόπο αγαπάς.

Το ’χουνε συμφωνημένο, φίλε μου. Το ’χουν συνεννοηθεί. Όλο αυτό που βλέπεις έχουν πρώτα κάτσει μόνοι τους και το έχουν κάνει δοκιμή. Ξανά και ξανά. Να λαλήσουν σωστά τη σωστή στιγμή. Ασύλληπτα πράματα. Κι όταν μαζευτούν όλοι μαζί κι έρθει η στιγμή η σωστή, είναι κι ένας που κάνει τον τροχονόμο και βαστάει κουμάντο, και τονε κοιτάνε, και συγχρονίζονται άπαντες και άπασες —καλά κατάλαβες, είναι δύο διαφορετικά φύλα, αρσενικά και θηλυκά, ας το πούμε έτσι— άπαντες και άπασες, λοιπόν, συγχρονίζονται, και λένε το σωστό, ό,τι είναι να ειπωθεί, στη σωστή ώρα.

Ασύλληπτο; Ασύλληπτο, φίλε μου. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά για να το κάνουν αυτό, δηλαδή για να μπορέσουν να κάνουν τις δοκιμές μόνοι τους ώστε όταν βρεθούν όλοι μαζί να είναι σε θέση να το κάνουν σωστά, για να το κάνουν αυτό, πάνε σα σε σχολείο, ρε συ! Πολύν καιρό! Ο λιγότερος απ’ αυτούς που βλέπεις έχει περάσει τουλάχιστον ένα τέταρτο της παραγωγικής ζωής του, αφού δηλαδή ενηλικιωθεί και πριν γεράσει, το ’χει περάσει σε τέτοιο σχολείο. Κι εξακολουθεί να μαθαίνει – αυτό είναι που δε σου είπα: κάθε φορά που μαζεύονται, διαφορετικά πράματα κάνουν.

Αχαχαχα, το ξέρω, σ’ έχω τρελάνει. Άλλοι μαζεύονται κάθε φορά, φίλε μου, και άλλα λένε. Δεν είναι δηλαδή ότι εντάξει, το ’μαθες, αυτό θα λες. Όοοοχι. Κάθε φορά λες άλλο και με άλλους γύρω σου. Άλλο σχέδιο. Άλλη κατάστρωση. Άλλα πράματα. Δως του πάλι από την αρχή να κάτσουν μόνοι τους να τα δοκιμάσουν και δως του να ξαναβρεθούν όλοι μαζί να τα πουν. Αυτή είναι και μια απ’ τις μαγκιές τους: πόσο γρήγορα είναι σε θέση ο καθένας τους να μάθει κάθε καινούριο σχέδιο και να το πει και κατά πώς πρέπει.

Εννοείται – καλά το υποθέτεις: φυσικά κι έχουν μέθοδο και τα καταγράφουν, αυτό έλειπε, με σήματα – αποτυπώνουν τι πρέπει να πουν, πώς να σου πω, είναι αποκρυσταλλωμένο, ας το πούμε, έχουν τις μεθόδους τους, είναι ζωγραφισμένο κάθε φορά, και παν και τα λένε. Όχι. Σε τίποτα δε μοιάζει – αν βάλεις το ’να δίπλα στ’ άλλο, καμία σχέση τα σήματα. Ναι, είναι οπτικά. Γραφή, πες το. Αλλά άλλοι συνδυασμοί τη μια φορά, άλλοι την άλλη. Άλλο αποτέλεσμα. Αν δηλαδή τ’ ακούσεις και συγκρίνεις, καμία σχέση. 

Φυσικά και θέλουν. Εννοείται! Φυσικά και θέλουν και τα κάνουν. Αμ πώς ρε, με το ζόρι; Και να σου πω και κάτι; Όχι μόνο θέλουν. Αλλά αν δεν τα κάνουν, μαραζώνουν. Ναι, ρε φίλε! Αρρωσταίνουν. Αν δεν το κάνουν αυτό το πράμα να πάνε να τα μάθουν κι ύστερα να λαλήσουν όλοι μαζί τα κανονισμένα πράματα την κανονισμένη στιγμή, αν δεν το κάνουν τούς χαλάει. Μαραίνονται. Χάνουν τη λάμψη τους και πάει. Αφού μερικοί απ’ αυτούς τρέχουν και παρακαλάνε, κι ας μην είναι το καλύτερό τους, κι ας μην μπορούν να ζήσουν απ’ αυτό. Ναι, ανταλλακτική κοινωνία. Κάποιοι πληρώνονται γι’ αυτό. Κάποιοι παρακαλάνε να πληρωθούν. Και κάποιοι παρακαλάνε να το κάνουν, κι ας μην πληρωθούν. Ναι, φίλε μου.

Εντάξει. Είναι περίπλοκο. Μέχρι και με την αναπαραγωγή τους σχετίζεται εν τέλει – όπως σου είπα είναι δύο φύλα και, καταλαβαίνεις, κάπως στην ευχή πρέπει να ειδοποιούν οι μεν τους δε. Αλλά πρώτον δεν είναι το μόνο που κάνουν για να ζευγαρώνουν, ούτε το απλούστερο, και δεύτερον αυτό ειδικά δεν το κάνουν μόνο για να τραβάν τα ταίρια τους – είναι εξαιρετικά περίπλοκο και το μελετάμε ακόμη. Το σίγουρο είναι ότι το κάνουν με λαχτάρα. Με ενθουσιασμό. Με ικεσία. Σαν λειτουργία. Δονούνται! Δε φαντάζεσαι πώς! Μπράβο, πολύ σωστά υποθέτεις, σχετίζεται και με το πώς φτιάχνουν θεούς. Και θα σου δώσω κι ένα χιντ: έτσι πολεμάνε κι όλας μεταξύ τους. Όλοι μαζί και με σχέδιο. Αλλά μη μπούμε τώρα σ’ αυτά τα θέματα, δεν είναι της παρούσης.

Όμως ναι, αυτό εδώ που βλέπεις, παρακαλάνε να το κάνουν. Όπως και τα περισσότερα που κάνουν. Παρακαλάνε. Όλο τους το είναι παρακαλάει. Γιατί αλλιώς, αν δεν το κάνουν, και μάλιστα έτσι όπως το κάνουν, δε θες να ξέρεις τι τους περιμένει.

Ούτε που θες να ξέρεις, φίλε μου.