Γιρλάντα

Έχουν μια γιρλάντα αναμμένη στα καράβια τα μεγάλα, στα φέρι, που παίρνουν κόσμο πολύ κι αυτοκίνητα και φορτηγά. Τα θηρία. Που ξεκινάν βραδάκι από τον Πειραιά και παν στα νησιά τα μακρινά.

Ας την πούμε γιρλάντα – είναι η σωστή λέξη; Ίσως. Μια σειρά από λάμπες αναμμένες. Μακριά σειρά. Ξεκινά απ’ την πλώρη, ανεβαίνει μέχρι την γέφυρα εμπρός με το τιμόνι και τους αξιωματικούς, και υπερίπταται. Περνά πάνω απ’ όλα κι έρχεται μέχρι τη μέση του καραβιού, ή και πιο πίσω, εκεί που είναι τα φουγάρα. Ψηλά.

Κι από κει αρχίζει και κατηφορίζει με τις λάμπες της τις αναμμένες ώς τέρμα πίσω, ώς την πρύμνη, ώς τον ιστό που βρίσκεται εκεί με τη σημαία τής εταιρείας.

Μια γιρλάντα που διατρέχει όλο το καράβι, πλώρη ώς πρύμνη, με λαμπίτσες όμορφες, να κρέμονται ανά ίσα διαστήματα, ζωηρές, ενίοτε πολύχρωμες. Μια ραχοκοκαλιά αστέρια, από μπρος ώς πίσω στο καράβι.

Που λες, και καθώς διέρχεται το πλοίο από τις δυο τις ήμερες συμπληγάδες που το περιμένουν με τους φάρους τους, καθώς διέρχεται αργά να βγει απ’ τον λιμένα να ξεκινήσει το ταξίδι του, η γιρλάντα πάντοτε σβήνει.

Είναι καθώς ακούγονται οι τελευταίες ηχογραφημένες οδηγίες. Τι παρακαλούνται οι επιβάτες να κάνουν και τι να μην κάνουν. Και τι να προσέχουν. Και πώς το πλήρωμα είναι στη διάθεσή τους για ό,τι χρειαστεί. Και ποια είναι η θέση του καθενός και ποιοι οι κανόνες. Και καλό ταξίδι.

Φωνή ήρεμη, γυναικεία, που αντηχεί σε κάθε γωνιά στο καράβι. Στ’ αμπάρια, στις καμπίνες, στα γκαράζ, στα εστιατόρια, στα καταστρώματα, παντού. Ψυχή ζώσα να μην είναι πάνω στο πλοίο, η φωνή θα παίζει κανονικά.

Εκείνη λοιπόν τη στιγμή  καθώς το καράβι διέρχεται από την έξοδο του λιμένα και η φωνή φροντίζει τα πάντα, εκείνη τη στιγμή σβήνει και η γιρλάντα.

Γιατί το καράβι απεκδύεται πια τα στολίδια του. Χρειάζεται να μπει χωρίς αυτά στη θάλασσά του. Από δω και μπρος τα πράματα θα είναι αλλιώς. Άλλη δουλειά είναι τώρα να γίνει.

Καθώς διέρχεται από τις φίλιες συμπληγάδες, το καράβι αλλάζει σκοπό.