Μια λέξη

Μια λέξη, χίλιες εικόνες.

Μια λεξούλα. Ας πάρουμε μια λεξούλα. Ας πάρουμε το ναι.

Πόσες εικόνες ένα ναι; Ένα λουλούδι; Δυο λουλούδια; Πολλά; Μια προσφορά; Ένα φιλί που κοκκινίζει; Δυο μάτια που τα μισοκλείνει ο ήλιος; Μια καρδιά που σκοντάφτει; Ένα χέρι που σφίγγεται; Δυο χέρια που ψαύονται; Δάχτυλα; Που το ’να τρέμει; Που τ’ άλλο σπεύδει; Κι η ανάσα που κονταίνει; Και το μάγουλο που καίει;

Πόσες εικόνες από μια λεξούλα; Κι ακόμη στην αρχή είμαστε. Κάθε τι που λέμε, άλλα χίλια ζωγραφίζονται. Κάθε λέξη και μια πύλη, σαν αυτές που ’χουμε στις πόλεις να περνάμε αποκάτω και να βγαίνουμε αλλού. Κι άλλη ζωγραφιά, κι άλλη, κι ο χείμαρρος ακατάβλητος, κι όλο και φουντώνει κι όσο φουντώνει αυτός, πια μόνο με λέξεις γίνεται, όπως εξαπολύθηκε το άπειρο, έτσι και να μαζευτεί.

Πόσες εικόνες; Για να κλείσει η πορτούλα. Να περάσει το καρότσι. Το λουλούδι ν’ ανοιχτεί. Να το δει η μελισούλα. Το σπυρί να φυτευτεί. Να διέλθει το γαϊδούρι. Η φωνή να απλωθεί. Και ο σκύλος να σταθεί. Να κοιτάξει το ελάφι και στους ώμους να το πάρεις. Το κορίτσι να σε δει. Πόσα όνειρα να κάνεις; Τι υφαντό να κεντηθεί;

Άπειρες. Χωρίς τέλος και σωσμό. Τόσες που μόνο το μυαλό μπορεί να φτιάξει. Η σκέψη. Ο λόγος.

Μια λέξη, χίλιες εικόνες.