Πολύπτυχο

Που ’χει δηλαδή τρεις, τέσσερεις, πέντε, ξέρω ’γώ, πολλές πτυχές – η κάθε μία και μια εικονίτσα. Μια σκηνή. Και πιάνονται στις ράχες τους οι εικονίτσες με μικρούλια μεντεσεδάκια, καλά καλά ούτε να τα δεις δεν είσαι σίγουρος, όλο μαζί μια παλάμη, ζήτημα είναι, και το ’χεις έτσι διπλωμένο κι έχει τον βίο του – τα διάφορα συμβάντα

Στο πρώτο τον έχει ας πούμε με τη στολή του τη στρατιωτική, τον θώρακα τον αλυσιδωτό, και κρατάει το κοντάρι και σε κοιτάει στα μάτια, και στο δεύτερο στο άνυδρο τοπίο, με τον ποδήρη χιτώνα του, χρυσός ο ουρανός και τα βουνά ρωγμές και πτυχώσεις και είναι όλα ένα μπόι, τα βουνά κι αυτός, και άνθρωποι μπουλούκι, ο ένας πα στον άλλον, τα πρόσωπα τα αποστεωμένα που γέρνουνε λιγάκι, και κοιτάν, και οι παλάμες ολονών στραμμένες να τις βλέπεις, χέρια μακριά λιγνά και μήλα στο πρόσωπο και ρυτίδες

Και στο τρίτο ευλογεί – ας πούμε τα σπαρτά, είναι άλλη φάση της ζωής του, τα μαλλιά του σα χαίτη λέοντος, και οι ανθρώποι πάλι τον κοιτούν μες τα ιμάτιά τους, είναι εκεί που κάνει το θαύμα και διαβάζονται τα ειλητάρια από μόνα τους και τα λόγια σημαίνουν πράματα – έχει το κεφάλι του κι αυτός γυρτό, σαν για να περάσει από μέσα του το θαύμα να συμβεί, κι αυτόν να τον αφήσει ανέπαφον

Κι ύστερα στην άλλη εικόνα είναι το μαρτύριο και τον κρατάν οι στρατιώτες οι κατάφρακτοι με τις μάχαιρες και τα σκουτάρια, οι περικεφαλαίες που βγαίνουν οι μπούκλες και φαίνονται τα μάτια τα μεγάλα και της θαλάσσης τα κύματα – νομίζεις ότι κύματα και φλόγες ίδιο πράμα είναι, μόνο το χρώμα είναι αλλιώς, ίδιες γλώσσες κι ίδιο τίναγμα, ίδια φίδια

Τα διπλώνεις τις εικονίτσες, σαν τη χούφτα σου μικρό είναι και γίνεται τίποτα, σαν βιβλιαράκι μικρογραφία, κι ακουμπάει η μια εικόνα την άλλη και συνομιλούν αυτές, όπως συνομιλούν και τα πράγματα όλα – δε γίνονται το ’να μετά το άλλο, γίνονται όλα μαζί

Και που καβαλικεύει, και που ευλογεί, τα σπαρτά, και το θεριό, και το μαρτύριο, κι η προφητεία, όλα ταυτόχρονα, συνομιλούν τα πολύπτυχα, ξέρουν, η μια εικόνα την άλλη, κι όλες στον ίδιο χρόνο

Όπως στον ίδιο χρόνο συμβαίνουν όλα του κόσμου, κι όλα συνομιλούν, σε μια πνοή, ανακατεμένα, ο ίδιος θεός έρχεται και ξανά, και πριν και μετά και πάντα, η μια φορά πάνω στην άλλη, αναδιπλώσεις, άλλες μορφές κι άλλα ονόματα, όμως είναι το ίδιο, η ίδια οπή κι από κει μπαίνεις, από λάθος ξαφνικό, και βγαίνεις στο ταυτόν – στο εν, στο όλον

Ταυτοχρόνως, όπως ακουμπάν οι εικόνες στα πολύπτυχα

Όλα τα διάχωρα σε χρόνο έναν