Μηδέν εβδομήντα πέντε, για να ’ναι μικρό το βαγόνι γιατί πώς να πάει το βαγόνι στην ανηφόρα άμα είναι μεγάλο και βαρύ; Μικρό να ’ναι και ελαφρύ γιατί έχει τμήματα η διαδρομή και με 17,5% κλίση. Όχι γωνία. Κλίση. Δηλαδή, για κάθε εκατό μέτρα που διανύεις, ανεβαίνεις και 17,5 μέτρα ύψος. Για σκέψου το. Δεν είναι λίγο. Με τα πόδια να πήγαινες, θα σου ’βγαινε η γλώσσα στην ανηφόρα. Σκέψου να έχει σιδερένιες γραμμές και να πρέπει ν’ ανέβει τρένο. Πώς θα γαντζώσει η ρόδα του πάνω στη γραμμή να την ανέβει την ανηφόρα; Πώς δε θα γλιστράει;
Δεν υπάρχει τρόπος. Τσουλήθρα θα γίνεται. Γι’ αυτό και βάνεις στη μέση μια τρίτη γραμμή, που δεν είναι γραμμή. Είναι δόντια. Κι από κάτω απ’ το τρένο, ανάμεσα στις δύο κανονικές, βάζεις και τρίτη ρόδα. Που δεν είναι ρόδα. Είναι γρανάζι. Πλησιάζεις κοντά εκεί που αρχινάει η ανηφόρα, σιγά σιγά, θηλυκώνει αποκάτω το γρανάζι, και γρούτσου γρούτσου, αρχινά το τρένο να σκαρφαλώνει. Και πας δουλειά σου.
Σαν παιδικό παιχνίδι. Σαν λούνα παρκ. Στην ισάδα, πάει δεν πάει με σαράντα. Στο γραναζωτό κομμάτι ίσα που πιάνει τα δέκα. Και στην επιστροφή; Πάλι αρπάζεται από το γρανάζι. Αλλιώς θα το πάρει η κατηφόρα και ζήτω που καήκαμε. Άει σταμάτα το.
Σαν παιδικό παιχνίδι με τα όλα του. Με βαγονάκια κουκλιά, ωραία βαμμένα και με ωραία γράμματα απ’ έξω, και παραθύρια με κουρτινάκια και πόρτες με τ’ όμορφο το μάνταλο να πιάνει καλά να μην έχει φόβο, και διακόπτες, ηλεκτρικά, να επικοινωνούν, τα καλώδια να δίνουν τα χέρια, να πηγαίνει το ρεύμα από το ένα βαγόνι στο άλλο, ν’ ανάβουν τα φώτα, φανάρια δυνατά, στρόγγυλα, σαν μάτια, κουκλιά, σε ποιο λούνα παρκ βρίσκεις τόσο ωραία βαγόνια με τόσο ωραία μάτια και τα καλώδια, και να περνάν απ’ την κοιλάδα τη βαθιά με το νερό από κάτω και βράχια πάνωθέ σου και στα πλάγια και παντού.
Σαν παιδικό παιχνίδι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου