Άη Στράτης

Στράααατα. Στρατούουλα. Στράαατα. Στρατούουλα.

Τότε τη βαστούσαν ακόμη τα πόδια της τη γιαγιά μου. Και βαστούσε εμένα, και καλά να περπατάω. Έτσι είναι οι γιαγιές. Πιάνουν ένα νήπιο που ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει, και του μιλάν με τις ώρες. Και το περπατάν. Λες κι αυτό καταλαβαίνει. Στράααατα. Στρατούουλα. Τι του μιλάς χριστιανή μου; Δε βλέπεις που χασκογελάει σα χαζό το φαφούτικο; Ντιπ δεν καταλαβαίνει.

Στράααατα. Και μετά μεγαλώνεις. Δεν έχει πια γιαγιά να σε περπατήσει. Οπότε δε θέλει και πολύ να συνδεθούν οι απώλειες. I giorni grigi sono le lunghe strade silenziose di un paese deserto e senza cielo. Οι γκρίζες μέρες είναι οι στράτες οι μακρινές, οι σιωπηλές, του έρημου χωριού, χωρίς ουρανό. Βλέπεις, έτσι είναι οι σπαραγμοί. Συγγενεύουν. Ομοιοχρωματίζονται. Φαίνονται όλοι ένας. Και πώς να τους ξεδιαλύνεις.

Γιατί άντε και περπάτησες. Street. Straße. Ο δρόμος. Muntre Straßen ein und aus. Μέσα κι έξω στους δρόμους που σφύζουν, εκεί θα κυλήσει το δάκρυ σου, του ποιητή, και θα καταλήξει στο σπίτι της αγαπημένης σου. Da ist meiner Liebsten Haus. Εκεί είναι της αγάπης μου το σπίτι.

Ο δρόμος ως διαδρομή. Yol. Τι είναι καλύτερα; Μέσα ή έξω; Τζαναμπέτικο πράμα η στράτα. Μην ξεγελιέσαι με τον χάρτη και τα τζιπιές, δεν είναι δεδομένη. Καθόλου. Από δω πας, εκεί σε βγάζει. 10 Downing Street. Τον έφτιαξε τον δρόμο ο Τζορτζ Ντάουνινγκ. Το 1680. Στρατιώτης και διπλωμάτης, κολλητός τού Κρόμουελ και του Καρόλου Β΄. Επενδυτής και ακινητούχος. Πολλά τα λεφτά. Αγόρασε το μέρος και το ’χτισε, διατάγματα, αποφάσεις, οργανωμένα πράματα.

Στράααατα. Στο σταυροδρόμι στέκονται οι Ρουμάνοι. Τη λεν και stradă, αλλά και uliță. Στράντ(ε) από την αδερφή τους τη λατίνα, αλλά και ούλιτσ(ε) από την άλλη τους την αδερφή, τη σλάβα. Την улица. Όπως τη λεν οι Ρώσοι. Ούλιτσα. Δρόμοι και μονόδρομοι. Δρόμοι που αγάπησα. Και δρόμοι της φωτιάς. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν έχεις ξαναπεράσει. Сталкер.

Στράαατα. Κι εδώ σου έχω την έκπληξη. Όχι. Δε θα πει δρόμος. Θα πει στρωμένος. Sterno είναι το λατινικό και *sterh₃- το αμάρτυρο, το πρωτοϊνδοευρωπαϊκό, η ρίζα. Στρώνω. Ομαλοποιώ ή εξομαλύνω – ό,τι προτιμάς. Ευπρεπίζω. Και επιστρώνω και καταστρώνω. Sternere. Από το ίδιο που ελληνικά λέμε στρώμα και στρώση. Και στρατός. Καλό;

Στράαατα. Κάποια καλή πρόνοια κανόνισε οι μισοί άνθρωποι να ’ναι λίγο χαζούλες. Δεν πολυκαταλαβαίνουν. Που λες, και πιάνουν αυτές τα παιδιά, βρέφη μιλάμε, τίποτε δε νογάνε λέμε, και τούς μιλάν, απ΄ το πρωί ώς το βράδυ. Πάει η σαχλαμάρα σύννεφο. Και μπούρου μπούρου και μπούρου μπούρου. Και τα περπατάν. Στρατούουλα.

Οπότε δι’ αυτής της οδού, το είδος ορθώνεται, περπατά και μιλά.

Του Άη Στράτη σήμερα.

---------------------------

Τα ιταλικά είναι τού Nico Fidenco: A casa d’Irene. Τα γερμανικά τού Wilhelm Muller: Die Winterreise, Wasserflut. Τα τούρκικα από την ταινία του Κούρδου Yilmaz Güney. Κι ο Στάλκερ τού δικού μας Αντρέι Ταρκόφσκι.