Σαν την εισαγωγή σε καρυοθραύστη. Παιχνιδιάρικη κι εντυπωσιακή και χαμηλοβλεπούσα. Χωρίς εξυπνάδες. Είναι όταν έχεις όλες τις χάρες και τι να πρωτοδείξεις, δείτε κόσμε, αλλά δεν είναι κι ωραίο να δείχνεις – είναι; Οπότε πρέπει να κάνεις σαν άλλος να σε δείχνει. Κι εσύ, τι να γίνει, κάθεσαι και φαίνεσαι.
Σαν βιολιά ορχήστρας. Ψιλός ήχος. Φιοριτούρα. Λένε, λένε, και δος του λένε, το πολύ κι ένα φαγκότο μαζί, ώσπου, πάνω που παίρνεις είδηση τι παίζεται, καταφθάνει το ιππικό, οι βιόλες, τα τσέλα, τα κοντραμπάσα, και σοβαρεύει το σκηνικό, καμιά καραμούζα, κάνα τρομπόνι, σπεύδουν και τίποτε τύμπανα, και να σου που γίνονται τα πράματα αλλιώς.
Αλλά μέχρι τότε, αυτή η λευκότης σου. Αυτή η ελαφριά σκέψη. Αιδημοσύνη. Μια φευγαλέα στιγμή και μια ιδέα κοκκίνισμα – κανείς δεν την είδε, μόνο εσύ το ξέρεις, από τη θερμότητα, από κει το ξέρεις. Ίσως και μια μικρή αμηχανία – σαν ασυγχρονισμός στην κατάποση. Σαν λάθος στιγμή. Και το χτυποκάρδι της έκθεσης. Θέλει θάρρος, δε λέω.
Καθώς το άνθος θέλει να φωνάξει αλλά οι φωνές δεν είναι των ανθέων ιδιότητα – το ’παμε. Χάνεται το μυαλό και πώς ν’ αποφασίσει και τι να πει. Από μέσα φωνάζει κι απ’ έξω σεμνύνεται. Όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Από την άλλη βέβαια, είναι και ρωμαλέα κατάσταση. Δεν το κάνει αυτό ο καθένας να μη φοβάται τα καλώδια της τηλεόρασης και το λούκι που ακούγεται να κατεβάζει νερά. Ο τοίχος ο αγριεμένος έχει κάτι το καθημερινό. Το γήινο. Κάτι από ψώνια, από φροντίδα, σαν υπόσχεση ότι ξέρεις να το πας βόλτα το μωρό – ψέματα, δεν ξέρεις ακόμη, αλλά δε φοβάσαι να μάθεις. Τι ανάγκη έχεις. Μόλις χρειαστεί θα κάνεις ό,τι πρέπει.
Αιδημοσύνη. Θαλασσινή. Το ’χουν αυτό οι θάλασσες. Οικειότητα και απεραντοσύνη μαζί. Δικές και άγνωστες. Και οι γοργόνες το ’χουν. Και τα νιάτα. Αιδημοσύνη και αποκοτιά.
Άντε ρε από κει. Σαν παραμύθι. Δε θα στενοχωρηθούμε πού πάει ο δρόμος. Έχουμε πολλές ζωές για ξόδεμα.
Σαν κοκκινάδι που δεν το ’βαλες. Καλύτερα. Πιο σύντομα έτσι. Τι να κάθεσαι να συλλογάσαι.
Άντε ρε. Κι όποιος κατάλαβε.
---------------------------
Art: Sonke. Οδός Δεληγιάννη. Κοντινό.
Σαρανταπέντε είναι. Δε μπορεί. Κάποιος απ’ όλους θα ’ναι δικός σου. Γνωστός, φίλος, φίλος φίλου, φίλη, φιλεναδοφίλη – έχουμε απ’ όλα. Γιάννης και να γειάνεις είναι διπλανά, δεν είναι; Μπα. Ρίμα κάνει, τον κορέκτορα μπερδεύει, αλλά δεν έχει σχέση. Ή, νομίζεις ότι Ιωάννης κάτι έχει με αυγή. Το φως. Αλλά ούτε. Δεν είναι καν ελληνικά. Εβραίικα είναι. Yəhôḥānān (יהוחנן) και πιο σύντομα Yôḥānān (יוחנן). Δεν είμαστε και πολύ μακριά από τον Εβραίο Θοδωρή. Το όνομα θα πει δώρο Θεού ή ο Θεός γενναιόδωρος. Παίζει κι έτσι, παίζει κι αλλιώς. Όπως το πάρεις. Κι έχουμε και τον Yaḥyā (يحيى). Αραβικά. Στο Κοράνι, στο Σουράτ Μαριάμ, ο γιός τού ηλικιωμένου Ζαχαρία και της επίσης ηλικιωμένης και στείρας γυναίκας του (19:1-15). Που όμως το Βιβλικό του όνομα είναι Yūḥannā (يوحنا). Όπως και να ΄χει, όχι σαρανταπέντε – εκατόν πέντε είναι, ζωή να ’χουν. Και τους ξέρουμε όλους. John F. Kennedy, Joan Baez, Johnny Depp, Jane Fonda, Janet Jackson, Janis Joplin, Jean Simmons για να πιάσουμε τους αγγλοτέτοιους....

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου