Γάμος

Τάξις Β΄, Τμήμα Α΄
Μάθημα: Έκθεσις ιδεών
Θέμα: Ο γάμος σήμερον

Ζούμε σε μια ευνομούμενη χώρα. Σε μια εξαιρετική εποχή. Και σε μια κοινωνία εύρυθμη. Δόξα τω θεώ, όλα στον τόπο μας, αλλά και γενικότερα, εις τον ευρύτερο κύκλο μας, βρίσκονται σε καλό δρόμο. Έως και τα ψιλοπαραμικρότερα. Μια χαρά πάει η ζωή μας και ξέρομε τι μας γίνεται. Διότι αυτό είναι το σημαντικό: να ξες τι σου γίνεται.

Εις το πλήθος αυτών των ρυθμίσεων που κανονίζουν την ευταξία και την κανονικότητά μας, και που είναι τόσες πολλές και τόσο περίπλοκες, ώστε θα εχρειάζετο ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια για να αναφερθούμε σε όλες, προεξέχουν εκείνες που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή και την διαιώνιση του είδους. Οι σημαντικότερες αυτών, αυτές που θα αποτελέσουν και το θέμα της σημερινής μας εκθέσεως, είναι εκείνες που ρυθμίζουν τα ζητήματα του γάμου και πάσης γαμίσεως γενικότερα.

Εις την χώρα μας λοιπόν, οι σχετικές διατάξεις είναι απλές και σαφείς: γάμος είναι μια υποχρεωτικώς συναινετική εκδήλωσις, υποχρεωτικώς αφορώσα μόνο δύο άτομα, υποχρεωτικώς του αντιθέτου φύλου, και με υποχρεωτικόν σκοπόν την τεκνοποίησιν. Αυστηρώς. Μόνο δηλαδή ένας άνδρας και μια γυναίκα, άντε και αντίστροφα, μία γυναίκα και ένας άνδρας. Πρώτον. Δεύτερον, μόνον εφόσον θέλουν. Δεν παίζουμε μ’ αυτά τα πράματα. Και τρίτον, μόνον για να τεκνοποιήσουν. Ούτε μ’ αυτά παίζουμε. Το πλαίσιο αυτό εναρμονίζει την θέληση του νομοθέτη με εκείνη της φύσεως: γάμος γίνεται για να κάνεις παιδί. Αυτό είναι το φυσιολογικό.

Έτσι λοιπόν στη χώρα μας έτσι και θελήσεις να παντρευτείς πας και περνάς πρώτα από την αρμόδια Επιτροπή. Δεν δίδεται άδεια στον κάθε καημένο να πηγαίνει να κόβει τον λαιμόν του. Κάνεις τα χαρτιά σου, υπογράφεις, σε παρακολουθούν αυτοί, παίρνουν πληροφορίες, τι καπνό φουμάρεις, ζητούν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, ρωτάν τη μάνα σου, και μόλις έλθει το πλήρωμα του χρόνου, σε καλούν, και τους δύο ενδιαφερομένους, και πάτε και περνάτε τη συνέντευξη καθώς και τα διάφορα τεστ και τις δοκιμασίες.

Το πρώτο που τσεκάρουν οι εξεταστές είναι αν αγαπιέστε πραγματικώς ή μήπως είστε γάμος τίποτε μπερδεμένος. Να δουν να βεβαιωθούν. Γιατί, σου λέει, πώς θα μεγαλώσει ένα παιδί αν δεν αγαπιέστε. Σου βάζουν λοιπόν διάφορα ερωτήματα, να δουν ρε παιδί μου τι παίζει. Και διάφορες παγίδες. Μέχρι και εικονικό βασανισμό έχουν χρησιμοποιήσει για να διαπιστώσουν, θα τρομάξει αυτός που παρακολουθεί; Θ’ ανέβουν οι σφυγμοί του; Θα σπεύσει να θυσιαστεί για τον σύντροφό του, ας πούμε; Θα επαιρνε ευχαρίστως τη θέση του στον τροχό τού μαρτυρίου; Ή μας δουλεύει;

Εάν και εφόσον ολοκληρωθεί με επιτυχία η πρώτη αυτή δοκιμασία, ότι δηλαδή οι δύο αγαπιώνται βαθέως και ειλικρινώς, τότε η επιτροπή ελέγχει τον ακριβή σεξουαλικό προσανατολισμό αμφοτέρων. Ναι. Γιατί ο κόσμος αυτός βρίθει από κάθε καρυδιάς καρύδι. Κύριος οίδε τι πραγματικά γούστα και επιλογές υποκρύπτει ο καθείς. Εντάξει, αγαπιέστε εσείς οι δύο, αλλά γουστάρετε ο ένας μόνο γυναίκες, και η άλλη μόνον άνδρες; Τώρα και εις τον αιώνα. Ή μήπως εδώ υφέρπει κάτι διαφορετικό; Μήπως κάποια στιγμή εκδηλωθούν τίποτε παρακαμπτήριοι; Μήπως έχομε τίποτε παρατράγουδα; Και το καταντήσετε αλλιώς;

Και πάει αυτό. Ας υποθέσουμε ότι τον περνάτε κι αυτόν τον σκόπελο. Και βγαίνετε σκέτος άνδρας και σκέτη γυναίκα, κανονικοί, με τα ούλα σας και χωρίς αμφιβολίες και αλληθωρισμούς. Και κανονικοί, και γουστάρετε ο ένας τον άλλον. Ωραία. Παιδί όμως θέτε να κάνετε αγαπητοί; Εδώ σας θέλω. Γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό και γι’ αυτό γίνεται ο γάμος. Για να κάνεις παιδί. Όχι να ξεκινήσετε τις μη τεκνοποιητικές ανωμαλίες, χαϊδεματάκια, γλυψιματάκια και στάσεις ανώμαλες, ξέρετε ποιες, κοκκίνισα και που το λέω. Αυτά ούτε να τ’ ακούσει η Επιτροπή. Ξέρετε τι εντέλλεσθε να κάνετε. Ας είμεθα σοβαροί. Γνωρίζετε ποίος είναι ο σκοπός. Αλλιώς τι πάτε και μου παντρεύεστε;

Και μετά, βεβαίως, η Επιτροπή εξετάζει αν οι δύο υποψήφιοι θαν τ’ αγαπάνε τα παιδιά που θα κάνουνε. Γιατί εδώ σε θέλω κάβουρα. Καλά το σκάρωσες. Ευκολάκι μέχρις εδώ. Ωραία κι ευχάριστα. Θα τ’ αγαπάς όμως; Εντάξει, εδώ πια μιλάμε για του κόσμου τα τεστ. Τι προσωπικότητος, τι αιφνιδιασμούς, τι να  σε στέλνουν σε νηπιαγωγεία και να σου μετράνε τους σφυγμούς, τι να ξεσκατίζεις το μωρό της γειτόνισσας και να σε βιντεοσκοπούνε, τι να πληρώσεις το πιάνο της κόρης τού αλλουνού και να σου μετράνε αν διαστέλλεται η δική σου η κόρη —προς θεού, του ματιού σου, εννοείται— μιλάμε για τεστάρες τύπου Μπλέιντ Ράνερ που φανερώνουν οπωσδήποτε αν τ’ αγαπάς ή όχι τα παιδιά – έτσι θα σ’ αμολήσουν να τεκνοποιήσεις, στα κουτουρού – ηλίθιοι είναι οι αθρώποι;

Κι άντε και τα περνάς όλα αυτά. Ξέρεις φυσικά ποιο είναι το επόμενο ε; Το κλου. Η Επιτροπή σού δεσμεύει ποσοστό τού μισθού σου ισοβίως υπέρ των παιδιών σου. Για πάντα. Κι αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, σου κόβει κονδύλι εφάπαξ. Ώστε να είναι βέβαιον ότι θα είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου και ότι θα τα φροντίσεις όπως πρέπει. Ότι θα τα έχουν όλα, τα καημένα, ό,τι τους χρειαστεί. Ότι δε θα τους λείψει τίποτε. Και μόνον τότε, μόνον αφού πληρωθεί και το σχετικό παράβολο, μόνο τότε ανεβαίνεις τα σκαλιά της εκκλησίας ή του δημαρχείου – ό,τι επιλέγει ο καθείς.

Διαζύγιο; Καλά, χαζά λέμε τώρα; Δεν υπάρχει τέτοια έννοια στη νομοθεσία μας. Ους ο θεός συνέζευξεν, δεν τους ξεζεύγει με την καμία. Δε μπα να χτυπιέσαι εσύ, που είσαι βλαμμένος κι έχεις κακούς σκοπούς κι αλλάζεις γνώμες σαν τα ποκάμισα. Με τίποτα λέμε. Γιατί για να μεγαλώσει ένα παιδί χρειάζεται πρότυπα, έναν πατέρα και μια μητέρα. Πώς θα κάμει το έρημο αν δεν τους έχει και τους δύο; Πώς αν κάθε μέρα δε βλέπει τον έναν από δω και τον άλλο από κει, μες στη μέση στο σαλόνι, πώς θα μπορέσει αργότερα, αν και εφόσον μεγαλώσει, να επιλέξει τον σωστόν γονέα να προσομοιάσει ώστε μην τυχόν και μπερδευτεί και πάρει ολέθριες αποφάσεις;

Αυτή είναι η ωραία χώρα μας και η σοφή της νομοθεσία, γραπτή και άγραφη, και τόσο καλά τα έχει κανονισμένα τα πράματα με τον γάμο: τον θεωρεί —γιατί τέτοιο πράμα είναι— μια φυσιολογική λειτουργία με σκοπό την τεκνοποιία και την αγάπη, που τα παιδιά πάντα μεγαλώνουν με τους δύο γονέους και είναι όλα καλά και ωραία. Έτσι και πάρεις το οκέι δηλαδή από την Επιτροπή και παντρευτείς, μετά ούτε να πας να πεθάνεις δεν επιτρέπεται καημένε μου. Είναι όλα εξασφαλισμένα. Να ξέρουμε τι μας γίνεται, κατάλαβες;

Καλά, επιχείρησε εσχάτως κάποιος —ας μην τον χαρακτηρίσω— επιχείρησε να εφαρμόσει τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Έγινε φυσικά της κακομοίρας. Ξεσηκωθήκαν κι οι πέτρες. Πρώτον και κύριον αποκαλύφθηκε αμέσως το ψευδεπίγραφον. Των ομοφύλων, το είχαν πει το νομοσχέδιο, λες και δεν θα μυριζόμασταν για ποίους το επινόησαν. Ανατρέξαμε όλοι εις τα λεξικά και την αποκαλύψαμε την απάτη διαμιάς – για χαζούς μάς περάσαν; Πρώτον αυτό, λοιπόν. Άκου κει των ομοφύλων. Των ομοφυλοφίλων, κύριε.

Και δεύτερον, πού πας φίλε μου; Σε μια χώρα που η μόνη γάμισις που επιτρέπεται είναι αποκλειστικώς με φυσιολογικό σκοπό, δηλαδή την τεκνοποιία. Τα εξηγήσαμε. Μίμησις φυσικού σχεδίου. Όλα τ’ άλλα είναι ανωμαλίες. Σε μια χώρα που τα παιδιά έχουν πάντα δύο, πάντα του αντιθέτου μεταξύ τους φύλου και πάντα τους φυσικούς τους γονείς να τα φροντίζουν. Σε μια χώρα που αυτούς τους δύο που εγαμήθησαν για να σε φτιάξουν, αυτούς τους έχεις πάντα διαθέσιμους ναν τους κοιτάς ώστε να επιλέξεις το σωστό πρότυπο. Και για πάντα. Ισοβίως και δια νόμου. Έρχεσαι λοιπόν εσύ σ’ αυτή τη χώρα να εισαγάγεις τι; Το απόλυτο χάος; Να πάψουμε πια να ξέρουμε τι μας γίνεται;

Δεν θα είπωμεν αν το νομοσχέδιο είναι καλό ή κακό. Δεν μας πίπτει λόγος. Υπάρχουν νομομαθέστεροι ημών. Αλλά διερωτώμεθα: έτσι λοιπόν είναι ο άνθρωπος; Τα ’χει όλα ωραία και καλά κανονισμένα και δουλεύουν στην εντέλεια χωρίς κανένα παράπονο, κι ένα πρωί τονε πιάνει μια καταστροφικότης και χύνει την καρδάρα με το γάλα; Και φτου κι απ’ την αρχή; Τέτοιοι είμεθα;

Το έλεγον οι αρχαίοι – ο Πλάτων, θαρρώ: πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει.

Κρίμα. Αυτό μόνον. Μόνο κρίμα.

----------------------------

Επικαιρότητα: σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου με τίτλο: «Ισότητα στον πολιτικό γάμο, τροποποίηση του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις».