Μεταλαβιά

Σώμα του και αίμα του είναι η μεταλαβιά. Ασφαλώς. Αλλά μη μου λες ότι γι’ αυτό δε μεταδίδεται ο ιός. Γιατί τότε πετάς το μπαλάκι στη μεταλαβιά και δεν παίρνεις την ευθύνη ο ίδιος.

Δεν είναι καθαρό, ε; Να εξηγήσω τι θέλω να πω:

Ο συλλογισμός σου είναι ότι αφού είναι σώμα του και αίμα του, αποκλείεται να μεταφέρει ιούς. Σωστά; Πράγμα που θα πει ότι επαφίεσαι στη δύναμη και στην αγιωσύνη του σώματός του και του αίματός του να μη μεταφέρουν ιούς. Καταλαβαίνεις τι προσπαθώ να σου πω; Πιστεύεις ότι το σώμα του και το αίμα του είναι που έχουν την αντιιική ιδιότητα. Κι ότι εκείνα είναι που καθαρίζουν για πάρτη σου.

Πιστεύεις δηλαδή ότι είναι η εικόνα που είναι θαυματουργή. Πιστεύεις στο ξόανο. Ότι αυτό είναι που τα κάνει τα θαύματα. Πιστεύεις σ’ ένα μπολ δυνατό κρασί, ότι αυτό είναι που όλα τα κακά σκορπά και ιούς δεν κουβαλά.

Κι εδώ είναι που οι σκέψεις μας διαφοροποιούνται. Η δύναμη κι η ευθύνη δεν είναι αλλουνού. Δεν είναι της εικόνας. Δεν είναι του ξόανου. Δεν είναι του κρασιού ή του καλού ιερέα. Είναι εντός μου.

Με απόλυτη δική μου ευθύνη και χωρίς διαβεβαιώσεις άλλων και γνώμες και κατηχήσεις. Με το χέρι στην καρδιά. Και χωρίς φόβο και πάθος: είναι σώμα του και αίμα του αυτό που πίνω με το κουταλάκι; Ναι ή όχι; Με απόλυτη δική μου ευθύνη και χωρίς την παραίνεση τρίτου: είναι απαλλαγμένο από νοσογόνους παράγοντες; Με δική μου ευθύνη και με τις δικές μου δυνάμεις και χωρίς να με διαβεβαιώνουν οι μάγοι του χωριού: είμαι απαλλαγμένος από την πιθανότητα να αρπάξω ή να μεταδώσω;

Αυτό είναι που προσπαθώ τόσην ώρα να πω: εγώ να πάρω την ευθύνη.

Με βλέπει. Δε με ξεσυνερίζεται. Σιγά μη μου θυμώσει που δεν πήγα να μεταλάβω. Εδώ δε θύμωσε του Ιούδα. Εμένα θα θυμώσει; Πολλή σημασία δίνω στον εαυτό μου! Άσε που δε θυμώνει. Παίρνω λοιπόν την ευθύνη. Και κάθομαι σπίτι. Ξέρει τι σκέφτομαι.

Κι εγώ ξέρω τι σκέφτομαι. Δεν ξέρω;