Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγία Ζώνη




Ανηγέρθη δαπάναις των ενοριτών, τη επιμελεία των ιερέων και των επιτρόπων, και εθεμελιώθη εν έτει 1921, από τον τότε διάδοχο και κατόπιν βασιλέα Γεώργιο Β΄. Καθηγιάσθη τω 1925. Αρχιτέκτων Αθ. Ι. Δεμίρης.

Μεγάλος ναός. 23 μέτρα πλάτος και κοντά 30 μέτρα μήκος χωρίς την κόγχη. Ελεύθερος σταυροειδής με τρούλο. Με εσωνάρθηκα κι εξωνάρθηκα στα δυτικά, στην κύρια είσοδο, και με σκάλα μνημειώδη μπροστά, μάρμαρο εφτά μέτρα πλάτος.

Μπροστά, στα ανατολικά, τρίκογχο ιερό. Και μπροστά του, μαρμάρινες κιγκλίδες. Δεξιά κι αριστερά η νότια, κι απέναντί της η βόρεια είσοδος, ανοίγονται κάτω από τα άκρα τής εγκάρσιας κεραίας του σταυρού. Κι απ’ έξω πρόπυλα. Στεγασμένοι χώροι με στύλους, που οδηγούν στις εισόδους αυτές.

Ναός αφιερωμένος στην Τιμία Ζώνη. Που την είχε υφάνει με τα χέρια Της και που την άφησε ευλογία στον Θωμά ο οποίος μόλις είχε καταφθάσει από τις Ινδίες όπου βρισκόταν. Ναι, τον Απόστολο. Κι έτσι βγήκε το συμπέρασμα ότι αναλήφθηκε και δε βρισκόταν στον τάφο στη Γεθσημανή, εκεί που την κλαίγαν οι άλλοι Απόστολοι. Και που ύστερα τον ηύρε η Αγία Ελένη, τον τάφο, —όλα τα 'βρισκε αυτή—, και τον έκτισε, κι ύστερα, το 395, ο Αρκάδιος, ο ένας από τους δυο γιούς τού Θεοδοσίου Α΄, ο Ανατολικός, ηύρε την Ζώνη την ίδια και την έφερε στη Βασιλεύουσα. 31 Αυγούστου. Η τελευταία ημέρα του εκκλησιαστικού έτους. Την έφερε και την κατέθεσε και την είπε Αγίαν Σορόν.

Γιορτάζει την Κατάθεση ο εν λόγω Ναός. Της Αγίας Ζώνης, έτσι λέγεται. Με γύρω γύρω τις οδούς Αγίας Ζώνης, Κύπρου, Επτανήσου και Λέλας Καραγιάννη. Και εντός του περιτοιχίσματος, τον μικρό αρχικό, πολύ παλαιότερο ναό. Που είχε ανεγερθεί δαπάναις Όλγας και Αλεξάνδρου Οζερώφ, πρεσβευτών τής Ρωσίας, εν έτει 1843. Όταν ακόμη η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τον τελευταίο της σουλτάνο, τον Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ κι η Ρωσία τσάρο, δηλαδή καίσαρα, τον Νικόλαο Α΄. Στην Αγγλία η Βικτωρία είχε μόλις παντρευτεί τον Αλβέρτο, και στην Αμερική ο Τζον Τάιλερ ήταν ο 10ος Πρόεδρος.

Και μέχρι να γίνει ο καθαγιασμός του σημερινού ναού, τον Μάιο τού '25, είχε απελευθερωθεί η Θεσσαλονίκη, είχε γίνει ο Πρώτος Παγκόσμιος, και είχε συντελεστεί η Μικρασιατική Καταστροφή. Κι έναν μήνα μετά, τον Ιούνιο, εκδηλωνόταν το κίνημα της 25ης στην Αθήνα, και πρωθυπουργός γινόταν ο Πάγκαλος. Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν υπήρχε πια. Ούτε τσάρος. Την —τότε— ΕΣΣΔ την είχε αναγνωρίσει η Αγγλία ένα χρόνο πριν. Και Αμερικάνος πρόεδρος ήταν ο αντιπρόεδρος τού Χάρντινγκ, ο Κούλιτζ.

Μεγάλος ναός η Αγία Ζώνη Κυψέλης. Με τις αγιογραφίες τού Στέφανου Ασμάνη. Στην εικόνα η νότια είσοδος, κάτω απ’ το νότιο τμήμα τής εγκάρσιας κεραίας του σταυρού.

Απόγευμα.


-------------------------------

Στοιχεία για την αρχιτεκτονική τού Ναού από το πλούσιο σημείωμα τού Γιάννη Α. Καρατζόγλου, Η Αγία Ζώνη Κυψέλης.











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αθήναι

Φαντάσου έχεις, λέει, μια γλώσσα, ωραία και καλή, και τη μιλάς σ’ ένα μικρό χωργιό που διατηρείς κάπου σε μια εύκρατη περιοχή τού κόσμου. Δεντράκια, ποταμάκια, αμπελάκια, κι έναν Παρθενώνα να σου βρίσκεται. Και φαντάσου ότι πας καλά, οι δουλειές, τα παιδιά, ψωνίζει ο κόσμος, κάτι μοντελάκια που θα γίνουν παγκοσμίως ανάρπαστα εις το διηνεκές, έλα όμως που οι καιροί αλλάζουν, χωργιό με χωργιό τα τσουγκρίζετε, δε βρίσκετε άκρη, ο κόσμος σας είναι πολύ μικρός, γινόστε μπάχαλο, και νάσου εμφανίζεται ένα πιο ρωμαλέο χωργιό και πιο φρέσκο, κάπου στον Βορρά, άλλο πολίτευμα, πιο ορεξάτο απ’ το δικό σου, ανανεωμένο, και σας βάνει σε σειρά, άλλο πνεύμα, μιλάει τη γλώσσα σου, τη βρίσκει πολύ γκιουζέλ και πολύ αποτελεσματική, παίρνει και μερικούς από τους πιο καλούς σου για δασκάλους των παιδιών του, και το καζάνι αρχινάει να κοχλάζει. Ίδιο προϊόν, ίδια μοντελάκια, άλλο μάρκετινγκ. Άλλες τακτικές πωλήσεων. Κι ενώ έτσι έχουν τα πράματα, αίφνης μια Κυριακή και μια γιορτή, μια πίσημον ημέρα, ένας τύπο...

Συγγνώμη

Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ. Έτσι λέει το τραγούδι. Βαρύ και μελαγχολικό. Δραματικό. Παθιασμένο. Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ, δεν ξέρω να αγαπώ όμως πιο λίγο. Συγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ, μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω.[1] Αλλά για στάσου βρε αδερφέ. Από πού κι ως πού συγγνώμη! Ζητάς συγγνώμη που αγάπησες; Στάσου ματάκια μου, μια στιγμή, να το καταλάβουμε: πώς γίνεται – τι κακό έκανες που αγάπησες; Ή μήπως κακό που αγάπησες πολύ; Εκτός μην είσαι ψιλοκουφαλίτσα, Μήτσο μου, τώρα που το σκέφτομαι. Όχι δηλαδή ότι αγάπησες – αυτό τι κακό να κάνει. Μήπως τον θέλησες, πουλάκι μου, να τον φας. Γιατί άλλο το ’να κι άλλο τ’ άλλο. Μόνο τότε τσινάει ο άλλος – αν τον θέλησες εσύ και δε θέλησε αυτός – να τα λέμε τα πράματα με τ’ όνομά τους. Και μάλιστα αν τον έπνιξες. Έτσι δεν είναι Μήτσο μου; Βέβαια. Έτσι είναι Μήτσο μου. Κι όχι μόνο τον έπνιξες, αλλά με το που σ’ έκλασε και την έφαγες τη χυλόπιτα, το γύρισες στη χριστιανοσύνη: συγγνώμη που σ’ αγάπησα. Και κοτσάρισες και το «πολύ» ν...

Σαμαρεῖτις

Καθὼς λοιπὸν ἐγνώριζεν ὁ Κύριος ὅτι οἱ Φαρισαῖοι εἶχαν ἀκούσει ὅτι περισσοτέρους μαθητὰς κάνει καὶ βαπτίζει ὁ Ἰησοῦς παρὰ ὁ Ἰωάννης —παρ’ ὅλο ποὺ ὁ Ἰησοῦς ὁ ἴδιος δὲν ἐβάπτιζεν· ἐβάπτιζαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ— γι’ αὐτὸ ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν κι ἐπῆγε εἰς τὴν Γαλιλαίαν.  Κι ἔπρεπε νὰ διέλθῃ διὰ τῆς Σαμαρείας. Ἔρχεται τὸ λοιπὸν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ποὺ ἔδωκεν ὁ Ἰακὼβ στὸν υἱόν του τον Ἰωσήφ, κι ἦτον ἐκεῖ ἡ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. Κατάκοπος λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καθόνταν ἐπὶ τῇ πηγῇ· ἡ ὥρα ἦταν ἕκτη. Κι ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ν’ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Λέγει σ’ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς: δός μοι νὰ πιῶ – γιατί οἱ μαθηταί του εἶχαν πάει στὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. Λέγει λοιπὸν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις: καὶ πῶς ἐσὺ, ἕνας Ἰουδαῖος, ἀπὸ μένα νὰ πιῇς ζητᾶς, ἀπὸ μιὰ γυναῖκα Σαμαρείτιδα; ἀφοῦ δὲν κάνουνε μαζί Ἰουδαῖοι καὶ Σαμαρείταις. Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ: ἂν ἐγνώριζες τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ, καὶ ποῖος εἶναι ποὺ σοῦ λέγει δός μοι νὰ πιῶ, ἐσύ ’σαι ποὺ θὰ τοῦ ζήτα...