Κωνσταντής

– Άκουσες Κωνσταντάκη μου τι λένε τα πουλάκια;

Σιγά μην ακούσει ο Κωνσταντής. Αυτή τη δουλειά θα κάθεται να κάνει τώρα; Όχι πως είναι κάνας χαζός. Ή κάνας κουφός. Τι, μπας και δεν ακούει; Αμ πώς. Ακούει και παρακούει. Απλώς αυτή τη στιγμή δεν είναι η δουλειά του αυτό. Δεν είναι ν’ ακούσει. Έχει άλλη δουλειά να κάνει.

– Πουλάκια είναι κι ας λαλούν. Πουλάκια είν’ κι ας λένε.

Έτσι είναι οι Κωνσταντήδες. Τα σταθερά της ζωής μας. Τα σίγουρα. Που σηκώνονται και παν να κάνουνε. Εις πείσμα. Δεν πα να λέτε εσείς. Δεν πα να θέτε. Κωνσταντίνος είναι ένα πράμα που γίνεται. Είναι αυτό που συμβαίνει. Τι μπορείς να κάνεις με κάτι που συμβαίνει; Τίποτε. Συμβαίνει.

Πώς κάθεται καμμιά φορά και άπειρες βουλήσεις ενώνονται σε μια. Που μία γίνεται η θέληση. Που μέσα από το έρεβος που μείγνυνται οι ψυχές, απ’ τη μεγάλη λίμνη, μία βγαίνει η πρόθεση. Συνοψίζεται και παίρνει σάρκα. Κι όλα βαίνουν μαζί. Συν βαίνουν. Τόπος.

– Άκουσες Κωνσταντάκη μου τι λένε τα πουλάκια;
– Απρίλης είναι και λαλούν. Και Μάης και φωλεύουν.

Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι από πού κάθεσαι – αυτό βλέπεις. Μην κοιτάς που ήρθαν οι βιομήχανοι και γύρισε ο κόσμος αλλιώς. Οι αντικειμενικότητες, τα κοινώς παραδεκτά και τα μετρήσιμα. Τίποτα απ’ αυτά. Μη τσιμπάς. Απο πού κάθεσαι, από κει τι βλέπεις. Αυτό είναι το πράμα. Αυτό είναι το σύμπαν. Από πού κάθεσαι.

– Άκουσες Κωνσταντάκη μου τι λένε τα πουλάκια;

Ακούει και παρακούει ο Κωνσταντής. Υπόψη του είναι που δεν τα λαβαίνει. Αν καθότανε ν’ ασχοληθεί ο κάθε Κωνσταντής, αυτός ο κόσμος θα ’τανε διαλυμένος. Δε θα ’χε μείνει λίθος επί λίθου. Όλα στον αέρα. Επί ξύλου. Θα πλέαμε στο τίποτα. Στο πουθενά. Με μάτια ορθάνοιχτα, απλανή και χωρίς αίμα στις φλέβες. Θα ’μασταν τίποτα. Χαρτιά παρασυρμένα στον αέρα.

– Άφησ’ Αρέτω τα πουλιά, κι ό,τι κι α θελ’ ας λέγουν.

Δε θα κάνουμε όλην ώρα συσκέψεις όχι εγώ νομίζω, όχι εμένα μου φαίνεται, όχι κάτι άκουσα, όχι δεν άκουσα, όχι ψυχανεμίστηκα.

Δε γίνεται ζωή χωρίς τους Κωνσταντήδες. Χωρίς τους Ευσταθάκηδες. Χωρίς Ρωμαίους πολίτες.