Η μύγα

Καινοζωική. Νεοζωική, δηλαδή. Η περίοδος μετά την παλαιοζωική και την μεσοζωική. Άρα, προσφάτως. Χθες, σα να λέμε. Τα τελευταία 66 εκατομμύρια χρόνια. Λίγο μετά που πήρε και σήκωσε τους δεινόσαυρους. Τότε εμφανίστηκαν στον κόσμο οι μύγες.

Και την τελευταία στιγμή εμφανίζεται κι ο άνθρωπος επί σκηνής. Καταϊδρωμένος. Κι αρχίζει να βάζει τις σκέψεις του σε ήχους. Βουητό άκουγε, *mu(s)- είπε. Ή κάπως έτσι. Και *μύσ-jα. Μυῖα, μύα, μύγα. Και παράλληλα musca, mouche, mosca, муха (μούχα) και δεν συμμαζεύεται.

Τι προσφάτως; 66 εκατομμύρια χρόνια δεν είναι παίξε γέλασε. Ποιος ξέρει τι έχουν δει τα μάτια της. Τα καταγράφουν άραγε οι μύγες σε κάποιο είδος συλλογικού ασυνειδήτου; Κάποια γνώση μυγίσια που μεταδίδεται με το ντιενέι τους από γενιά σε γενιά; Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι προσκολλήθηκαν στον άνθρωπο. Συμβίωση, το λένε οι βιολόγοι. Βιολογική αμοιβαιότητα. Σχέση μεταξύ ανόμοιων οργανισμών προς όφελος αμφοτέρων.

Τρέφονται από τον άνθρωπο και τα υπολείμματά του, και σ’ αντάλλαγμα διασπούν και ανακυκλώνουν οργανικές ύλες. Αλλά εκεί αρχίζουν τα ζητήματα. Δεν έχουν ανατροφή, και πάνε από δω κι από κει οι χαζές, πατάνε όπου να ’ναι, κι όπου θέλουν κάθονται. Και μετά σου ’ρχονται και πετάνε πάνω από το πιάτο σου εκεί που τρως κι εσύ διαολίζεσαι μη σου αφήσουν κάνα παλιομικρόβιο κι ύστερα τρέχεις και δε σώνεις.

Εντάξει. Η βιολογική αμοιβαιότητα είναι ωραίον πράμα, αλλά άμα πετάει τριγύρω σου αυγουστιάτικα εκεί που προσπαθείς να κοιμηθείς το μεσημέρι, τώρα αυτό δεν είναι θανατηφόρα επικίνδυνο; Δεν της το ’χει πει κανένας;

Αρχαίο πράμα η μυγοσκοτώστρα. Το ωρολόγι και το μυιαστήρι ήταν που έκλεψε το παλικάρι του παραμυθιού από την πεντάμορφη τη βασιλοπούλα την ώρα που κοιμόταν. Κι εκείνη όταν ξύπνησε και τον είδε να τα κρατά, χτύπησε η καρδούλα της και τον αναγνώρισε: αυτόν θα πάρω άντρα μου. Και ζήσαν και βασίλεψαν, αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

Βιολογική αμοιβαιότητα. Τέλος πάντων. Δεν είναι σοφό να είσαι βιολογικά αμοιβαίος μ’ ένα πλάσμα που μπορεί να σε κάνει ρόμπα με τ' ανέκδοτά του. Το ξέρεις εκείνο με τη μύγα στο κάρο; Είχε κάτσει λέει πάνω στον άξονα και κοίταζε πίσω και λέει: πώωω σκόνη που σηκώνουμε!

Άστα να πάνε. Του φτυσίματος. Σαν τη μύγα μες το γάλα. Κι άμα έχεις τη μύγα μυγιάζεσαι. Άντε ρε μυγοχάφτη. Μυγόχεσμα! Έβγαλε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο! Βαράει μύγες ο τεμπέλης, βγάζει απ’ τη μύγα ξύγκι ο τσιφούτης και κολλάει σαν τη μύγα στο μέλι ο λιγούρης.

Αλλά και του φιλοσοφήματος. Την κοίταζε ο Μπλέικ και σου λέει τι σου είναι ρε παιδί μου ο άνθρωπος! Και σε τι διαφέρω εγώ από αυτήν; Κάποια στιγμή, κι εμένα δε θα με ξεπαστρέψει κάποιο άσκεφτο χέρι; Some blind hand! Θα σκέφτομαι ύστερα; Μπα! Αλλά, αφού δε θα σκέφτομαι, τι πειράζει που θα μ' έχει ξεπαστρέψει;

Λες η μύγα να σκέφτεται ότι κάποτε κάποιο άσκεφτο χέρι θα την σταματήσει να σκέφτεται; Ποιος ξέρει. Δύο με τέσσερεις βδομάδες ζει η έρμη. Και κανείς να μην την πειράξει, αυτό είναι το μάξιμουμ. Μετά, τέλος.

Τι να ’ναι αυτό; Λίγο ή πολύ;

Μόνο η μύγα ξέρει. Ή μήπως ούτε κι αυτή;