Η χρονιά μας

Μαύρο ήταν; Άντε καλέ. Υπάρχουν χρόνια μαύρα και χρόνια πορτοκαλί, ας πούμε; Έχουν χρώμα τα χρόνια;

Ήταν ζόρικο; Εντάξει. Μας δοκίμασε. Μας ξεβόλεψε. Φυσικά. Μας πόνεσε. Ασφαλώς. Αλλά, αφού πονάμε, είμαστε ζωντανοί. Σωστό; Και ακμαίες. Όμορφες κι ωραίοι. Εντάξει – ένα τραυματάκι εδώ, μια φτώχεια εκεί, μια καταθλιψούλα παρακεί...

Και χάσαμε και κόσμο. Πρώτα που δεν καταλαβαίναμε τι είναι αυτό, μετά που δεν το πολυπιστέψαμε, ύστερα που ο τρόπος μας δεν είχε χώρο για τέτοια. Ναι, χάσαμε ανθρώπους. Το παλέψαμε όμως. Δεν είπαμε ωχ αδερφέ. Κάναμε ό,τι ξέραμε. Και τσακιστήκαμε να μάθουμε και ό,τι δεν ξέραμε.

Σαν παραμύθι ακούγεται: και τότε ενέσκηψε ο μεγάλος ζόρικος. Αλλά οι άνθρωποι σκέφθηκαν, τα βάλαν κάτω, μοιράσαν τις δουλειές – εγώ αυτό, εσύ εκείνο κι ο χαζούλης τα δικά του – έχουμε για όλους. Και βρήκαν άκρη! Θα το λένε οι γιαγιάδες στα παιδάκια στο μέλλον.

Θα το έλπιζε αυτό η ανθρωπότητα λίγες δεκαετίες πριν; Μπα. Λίγες δεκαετίες πριν ούτε θα ’χαμε συντονιστεί όπως συντονιστήκαμε, ούτε θα το ’χαμε δει συνολικά. 

Αλλά θα μας συνέβαινε αυτό λίγες δεκαετίες πριν; Εδώ σε θέλω: μάλλον όχι. Είμαστε πολλοί τώρα πια, και ο τρόπος που κυβερνάμε και που μοιραζόμαστε το πλοίο φαίνεται ότι σχετίζεται μ’ αυτό που συνέβη. Εντάξει, λίγες δεκαετίες πίσω δε θα απαντούσαμε τόσο καλά, αλλά λίγες δεκαετίες πίσω, τέτοια δοκιμασία που να ξεπηδά από μάς και τους τρόπους μας, δε θα συνέβαινε.

Δεν είχε κάτι η χρονιά. Μια χαρά ήταν. Εμείς είμαστε που φθάσαμε σ’ έναν κόμπο. Ήταν το πλήρωμα του χρόνου για μάς. Εφέτος ήρθε κι έδεσε. Η χρονιά είναι που μας έφταιξε;

Το αντίθετο. Είναι η χρονιά μας. Η χρονιά όριο. Η ημερομηνία που τα διαπιστώσαμε. Ωραία! Άντε λοιπόν να δούμε τι ακριβώς διαπιστώσαμε και πώς θα το χειριστούμε.

Άντε μπράβο! Καλή μας Χρονιά!