Άστρα Ζένεκα

Ρώτησε κάποιος, εγώ θα πάω να κάνω το εμβόλιο της Άστρα Ζένεκα και μήπως έχει να σχολιάσει κανείς, είναι καλό, δεν είναι, να το κάνω, να μην το κάνω... Λοιπόν:

Κι εγώ Άστρα Ζένεκα έκανα, παιδιά. Αφού πρώτα με τρελάναν στα μηνύματα. Μεθαύριο εμβολιάζεστε, αύριο εμβολιάζεστε, σήμερα εμβολιάζεστε, σε λίγο εμβολιάζεστε! Καλά ρε παιδιά. Πώς να το πάρω τώρα εγώ αυτό; Για κόβιντ εμβολιάζομαι, όχι για ένταμ!

Πάω λοιπόν, μπαίνω στο δωμάτιο που γινόταν ο εμβολιασμός κι ήταν ένα κοριτσάκι με μπλούζα λευκή και μας εμβολίαζε, εσύ το ’χεις κάνει το εμβόλιο; τη ρωτώ ακαταμάχητα. Βεβαίως κύριε, υγειονομικός είμαι, μου έκοψε τον βήχα χαμογελαστή.

Καλά, σκέφτηκα, μη στενοχωριέμαι, αυτή έτσι κι αλλιώς πολύ μικρή μου πέφτει, στον ενικό ρωτάω, πληθυντικό απαντάει, τι να την κάνω. Ας το ξεχάσουμε. Έρχεται μια μεγαλύτερη, κι αυτή με μπλούζα λευκή, και μου λέει να κάτσω έξω λέει να περιμένω. Αυτή είναι πιο στα κυβικά μου, αποφασίζω. Τι να περιμένω καλέ, μην πάθω τίποτα; μην ανησυχείς, δεν παθαίνω εγώ, της λέω με όση άνοιξη είχα διαθέσιμη.

Εσείς δεν παθαίνετε, κύριε, αλλά να καθίσετε δεκαπέντε λεπτά γιατί έτσι λέει ο κανονισμός για την ηλικία σας, μου λέει. Αποφασίζω ότι κι αυτή πολύ μικρή είναι και δεν το ’χα πάρει χαμπάρι εξ αρχής. Τι πάω και μπλέκω με μωρά και βαραίνει η καρδιά μου; Παιδούλα. Τι να την κάνω; Άει κι εσύ στη μαμά σου, λέω μέσα μου.

Κι εκείνη την ώρα παιδιά, πώς γίνεται και μου πέφτουν χαρτιά, παραχαρτιά, ταυτότητες, όλα σκόρπια δω και κει, της κακομοίρας. Κάνω να τα πιάσω, σηκώνω το ’να, σηκώνω τ’ άλλο, να ’σου κι άλλη μικρή, ναι, ακριβώς, κι αυτή με μπλούζα λευκή, και μου δίνει την ταυτότητά μου χαμογελαστή. Δική σας είναι;

Δεν είμαι πρόθυμος να ρισκάρω και τρίτο χαστούκι από μπλούζα λευκή, και της χαμογελάω αυτηνής ευγενικά, κύριος, σα βρεμένος γάτος. Ευχαριστώ. Χαμογελάει κι αυτή – τι γλυκά ρε που χαμογελάνε τα παλιοκόριτσα ρε γαμώ το...

Και μαζεύω τα παλιοχαρτιά μου και ήδη τρέμουν τα πόδια μου καθώς πάω να κατέβω τις σκάλες και καθόλου καλή διάθεση δεν έχω και γίνεται η ζημιά: δεύτερο τρίτο σκαλί, πώς κάνω, στραβώνω και πάω να τσακιστώ. Εντάξει, δεν έπεσα, δε στραμπούληξα, τίποτα δεν έγινε, αλλά ήδη νιώθω ηττημένος χοντρά. Κατά κράτος. Κοιτάω μια πάνω, μια κάτω τη σκάλα να βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχει καμιά τέταρτη μπλούζα λευκή που κοιτάει και γελάει κοριτσίστικα, κι ευτυχώς το κλιμακοστάσιο είναι ελεύθερο από δαύτες.

Καθόλου καλά δεν είναι τα πράματα – ήδη το απόγευμα έχει πάει πολύ στραβά, για λόγους που άντε να τους πεις και σε ποιον να τους πεις και τι να πεις γαμώ το – τι να πεις και τι να μολογήσεις! Και φτάνω στο αμάξι και βλέπω τον καθρέφτη χτυπημένο και στραβό. Και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Παίρνω το εκατό. Βγαίνει μια από την ίδια συνομοταξία, μικρούλα κι αυτή, άμεση δράση παρακαλώ. Μου έχουν χτυπήσει το αυτοκίνητο, κυρία μου, είμαι παρκαρισμένος και μου έχουν χτυπήσει τον καθρέφτη. Κι άλλο είναι που θέλω να πω, την έπεσα σε τρεις πιτσιρίκες και με φτύσαν και οι τρεις, αυτό θέλω να πω, αλλά πώς να το πω αυτό, και τι θέλετε να κάνουμε εμείς, κύριε, ακούω εμβρόντητος.

Ε ρε μπινελίκια που άκουσε. Ε ρε τον κακό της τον καιρό και το φλάρο. Ε ρε το κατάντημα της αστυνομίας και το κράτος το γαμημένο που δε φροντίζει τους πολίτες και μετά φταίμε εμείς άμα κατεβούμε στους δρόμους και τα κάνουμε μπάχαλο – εμείς θα ’μαστε που θα φταίμε, σωστά;

Λοιπόν, και δάγκωσα και τη γλώσσα μου κι ακόμα να μου περάσει ο πόνος, και βράχνιασα από τις φωνές, και είναι ηλίθιο το μέρος που εμβολιάζουν, χάθηκε να έχουν απλωσιά και πάρκινγκ, να πηγαίνεις σαν άθρωπος και να μην ταλαιπωρείσαι, κράτος σου λέει κύριε, μεγάλη μαλακία, κι έχει και δεύτερη δόση, αμ δε σφάξανε – μακριά από Άστρα Ζένεκα φίλοι μου, εντάξει; Μακριά, παιδιά. Τίποτα. Τα πάντα είναι συμφέροντα. Και ο άνθρωπος πουθενά.

Τίποτα.

------------------------------------
Απρίλιος 2021. Επικαιρότητα: συνεχίζονται οι εμβολιασμοί.