Τα σχοινιά

Σήμερα κοπήκαν τα σκοινιά.

Τι να ’κανες; Πώς να τα κρατούσες; Μ’ ευγένεια; Με καλόλογα; Μη βλέποντας; Αυτά τα πράματα δεν έχουν πολιτισμό. Τα σχοινιά, άμα είναι να κοπούν, πάει, κόβονται.

Δεν ήθελες. Θε μου πόσο δεν ήθελες. Βλέπεις, η ψυχή αρνείται. Δεν έχει μυαλό. Καταλαβαίνει άλλ’ αντ’ άλλων. Ό,τι να ’ναι. Περιμένεις να ξεμυτίσει από την άκρη του δρόμου ο άλλος. Να γράψει. Τώρα δα να τηλεφωνήσει. Ν’ αφήσει μήνυμα.

Και δε σκέφτεται η ψυχή: αφού λαχταράς τώρα να τηλεφωνήσει και τώρα να φανεί από τη γωνιά του δρόμου, κι αφού τόσο πολύ το θέλεις, τι περιμένεις και δεν τηλεφωνείς εσύ; Γιατί δε στέλνεις εσύ ένα μήνυμα, κάτι – εδώ είμαι, θα ’θελα – θα ’θελες;

Γιατί δε θέλεις. Αλλιώς θα το ’κανες. 

Τότε γιατί να πονάς που δεν έρχεται εκείνος; Γιατί να θες εκείνος να ζητήσει; Γιατί αυτός να κινηθεί;

Γιατί, αφού εκείνος δε θα κινηθεί, είναι ασφαλές να το θέλεις. Δε θα κινηθεί και θα ’ναι πικρός ο πόνος σου. Θα είσαι έρημος. Τραυματισμένος που εκείνος δεν. Αλλά καλύτερα απ’ το να ήσουν εσύ που δεν.

Κι εκείνος τα ίδια σκέφτεται, το ξέρεις.

Και καλά κάνετε που δεν κινείστε. Αφού πια δεν έχετε πού να βρεθείτε. Δεν έχετε ούτε δρόμο, ούτε πού να πάτε. Ο τόπος που βρισκόσασταν, πάει, δεν υπάρχει πια.

Γιατί όποιος απ’ τους δύο έρθει τώρα κι εμφανιστεί και ζητήσει, θα ’ναι ψεύτης. Θα ’ναι από συνήθεια. Κι από δειλία. Είπαμε: άντε κι έρχεται. Πού θα πάτε, που δεν έχει πια πού να πάτε; Δε θες απλώς να ’ρθεί. Θες και να ’ναι όπως πρώτα. Αυτό είναι που θες. Να ’ναι όπως πρώτα. Αλλά αυτό δε γίνεται.

Σήμερα κοπήκαν τα σκοινιά. Καλά κάνατε. Τι σε πόνεσε τόσο; Που κοπήκαν; Μα αφού είχαν κοπεί. Καλέ μου.

Τώρα έχει να φροντίσει τον εαυτό του. Κι εσύ τον δικό σου. Το σύμπαν σου άδειο, και το δικό του επίσης. Κι αν διαλέξετε να κρατήσετε στα σύμπαντά σας μια θέση και να βάλετε ο καθένας σας ό,τι νομίζει από τον άλλον, θα συνεχίσετε τους τοκισμούς του έρωτά σας.

Αλλ’ αυτός ήταν το ψέμα που ίσως σας συγκολλούσε. Τώρα γιατί να γίνει το ψέμα που θα σας κάνει τόσο κακό;

Κι εκείνος τα ίδια σκέφτεται.

Καλέ μου.